Οι ταραχές στο Γουάτς (Watts riots) έλαβαν χώρα στο Γουάτς του Λος Άντζελες από τις 11 έως τις 17 Αυγούστου του 1965.
Στις 11 Αυγούστου του 1965, ένας μαύρος οδηγός συνελήφθη για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και μία μικρή λογομαχία στην άκρη του δρόμου μετατράπηκε σε εξέγερση.
Ακολούθησαν έξι ημέρες λεηλασιών και εμπρησμών, ιδιαίτερα επιχειρήσεων λευκών ιδιοκτητών, και η αστυνομία χρειάστηκε την υποστήριξη σχεδόν 4.000 μελών της εθνοφρουράς της Καλιφόρνιας.
Ο απολογισμός των ταραχών ήταν 34 νεκροί και πάνω από 40.000.000$ σε υλικές ζημιές. Αιτία των ταραχών θεωρήθηκε κυρίως η ανεργία, αν και μεταγενέστερη έρευνα ανέδειξε επίσης τον ρατσισμό της αστυνομίας. Ήταν οι χειρότερες ταραχές της πόλης μέχρι το 1992.
Ιστορικό
Το καλοκαίρι του 1965 η ατμόσφαιρα στο Λος Άντζελες, και ιδιαίτερα στο μαύρο γκέτο του Γουάτς, ήταν πολύ βαριά. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πολυτέλεια του Μπέβερλι Χιλς, τα περισσότερα σπίτια ήταν ετοιμόρροπα, η πυκνότητα πληθυσμού ήταν τετραπλάσια από εκείνη στο πιο πυκνοκατοικημένο «λευκό» τμήμα της πόλης, ένα στα τέσσερα παιδιά ήταν νόθο, οι περισσότεροι κάτοικοι αναλφάβητοι, ενώ η φτώχεια και η πείνα θέριζαν.
Η σύλληψη ενός μαύρου για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και η υπερβάλλουσα αστυνομική βία που του ασκήθηκε, τη νύχτα της 11ης Αυγούστου, ξεσήκωσε στο πόδι το γκέτο των μαύρων σε χρόνο μηδέν. Την επόμενη μέρα η αναταραχή και ο σποραδικός πετροπόλεμος με την αστυνομία πήραν τη μορφή μαζικών διαδηλώσεων.
Το διήμερο που ακολούθησε, η «πόλη των Αγγέλων» έγινε το θέατρο των χειρότερων εσωτερικών ταραχών που έζησαν οι Η.Π.Α.. Από το πρωί της 13ης Αυγούστου, ο πυρετός της εξέγερσης κατακυρίευσε το Γουάτς και μεταδόθηκε σ’ ολόκληρο το κέντρο της πόλης. Κυριάρχησε η τυφλή βία: βόμβες μολότοφ εναντίον δημοσίων κτιρίων, λεηλασίες και βανδαλισμοί σε καταστήματα λευκών, ολόκληρα τετράγωνα παραδομένα στις φλόγες, επιθέσεις συμμοριών σε περαστικούς -μία εικόνα χαοτικής, «πληβειακής» εξέγερσης, χωρίς κανένα στόχο, σχέδιο και προοπτική.
Ο αρχηγός της αστυνομίας Γουίλιαμ Πάρκερ αρνήθηκε κάθε μεσολάβηση που του πρότειναν οι μεγάλες οργανώσεις των μαύρων, δηλώνοντας ότι «αυτοί οι εξεγερμένοι δεν έχουν αρχηγούς».
Το ξέσπασμα εκείνο σημειώθηκε μόλις πέντε ημέρες αφού ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπέγραψε τον νόμο περί εκλογικών δικαιωμάτων και 13 μήνες αφότου είχε υπογράψει τον νόμο περί πολιτικών δικαιωμάτων – καίρια νομοθετήματα, των οποίων όμως η επίδραση δεν είχε γίνει ακόμη αισθητή στην καθημερινότητα των Αφροαμερικανών.
Για να καταστείλει την εξέγερση, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον έστειλε έναν ολόκληρο στρατό εθνοφρουρών για να ενισχύσει την τοπική αστυνομία. Οι αρχικές αψιμαχίες γρήγορα εξελίχθηκαν σε φονικές μάχες, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές εξοπλίστηκαν λεηλατώντας οπλοπωλεία. Για δύο μέρες, το κέντρο του Λος Άντζελες έγινε σκηνικό Αποκάλυψης, με σύννεφα δακρυγόνων, ανταλλαγές πυρών μεταξύ δυνάμεων καταστολής και διαδηλωτών, πυροβολισμούς ελεύθερων σκοπευτών από τις στέγες των κτιρίων, ρίψεις χειροβομβίδων, και με περίπου 1.000 πυρκαγιές να μαίνονται στην πόλη.
Οι ταραχές έφτασαν μέχρι τις αριστοκρατικές περιοχές της Πασαντίνα, του Λονγκ Μπιτς, της Σάντα Μόνικα και του Χόλυγουντ. Άρχισαν να κοπάζουν μόνο μετά τις 15 Αυγούστου και ο τελικός απολογισμός ήταν βαρύτατος: 34 νεκροί, από τους οποίους οι 31 μαύροι, 1.032 τραυματίες, ανάμεσά τους και 100 αστυνομικοί, 3.438 συλλήψεις, 500 καμένα κτίρια και υλικές καταστροφές της τάξεως των 40.000.000 δολαρίων.