Ένα συγκλονιστικό επικήδειο εκφώνησε ο Αλέξης Τσίπρας στην κηδεία του Αλέξανδρου Νικολαΐδη.
«Είναι δύσκολο να αποχαιρετάει ένα αγαπημένο άνθρωπο πόσο μάλλον όταν φεύγει τόσο νωρίς και τόσο άδικα ακόμη πιο δύσκολο όταν αποχαιρετάς ένα σπάνιο άνθρωπο και χαρισματικό όπως ο Αλέξανδρος.
https://twitter.com/marka2_/status/1581311480971939841?s=61&t=zX5ZwsDsusqNW6UsnhKhXg
Θα έλεγα έναν γίγαντα με καρδιά μικρού παιδιού που έκανε όχι μόνο όσους είχαμε τη τύχη να τον γνωρίσουμε αλλά και όλη την Ελλάδα να γεμίζει με έντονα συναισθήματα.
Όπως τότε που έπεσε λαβωμένος στο Σίδνεϊ και η κραυγή του έσκισε την σιωπή αλλά και αργότερα που πάλεψε και νίκησε υψώνοντας τη γαλανόλευκη
Όλη η Ελλάδα δακρύζει και πενθεί».
«μεγαλούργησε σε ένα άθλημα ατομικό, σε ένα άθλημα που είσαι μόνος, μόνος πέφτεις και μόνος σηκώνεσαι. Στη ζωή του ξεχώρισε γιατί ήθελε να βάζει μπροστά το εμείς και όχι το εγώ και πάλευε στους στίβους της ζωής με το ίδιο πείσμα και την ίδια μαχητικότητα που τον διέκρινε στους αθλητικούς στίβους, ήταν ένας μαχητής παντού
Παρέμεινε μαχητής ακόμη και όταν η ζωή του επιφύλαξε τον πιο σκληρό αντίπαλο. Ποτέ δεν δείλιασε και δεν παραπονέθηκε, μόνο φρόντισε να κερδίσει και το τελευταίο δευτερόλεπτο κοντά στους ανθρώπους του».
«ο κόσμος που θαύμαζε πίστευε ότι το πιο δυνατό όπλο του Αλέξανδρου ήταν τα πόδια του, όμως το πιο δυνατό ήταν η καρδιά του, η πίστη του, τα ιδανικά και οι αξίες του, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη στο συνάδελφο, συναθλητή και στον συμπολίτη. Πίστη στη δικαιοσύνη και στην ισότητα και σε ένα κόσμο χωρίς εκμετάλλευση. Για να μη μεγαλώσουν τα παιδιά μας σε έναν άδικο και φασιστικό κόσμο, γιατί δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς όταν κάποιοι πατριδοκάπηλοι έσπερναν μίσος στα γυμναστήρια και στα σχολεία.
Η αγάπη του για την πατρίδα, αγνή έμπρακτη και βαθιά ήταν αυτή που τον έκανε ανυποχώρητο απέναντι σε όσους καπηλεύονταν το όνομά της για να γεμίσουν διχασμό».
«Είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Αλέξανδρο από κοντά, μέσα από τις αναρτήσεις του τις μαχητικές στο διαδίκτυο, μέσα από την κοινωνική του δράση, να παλεύει για τις ιδέες του όπως πάλευε για τα μετάλλια.
Είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε πάνω απο όλα έναν ξεχωριστό και καλό άνθρωπο που μας έμαθε πώς να αγαπάμε και να σεβόμαστε τη ζωή στην κάθε της στιγμή.
Για όλα αυτά Αλέξανδρε ήρθε η ώρα εμείς να σου πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας έκανες καλύτερους που κόσμισες την παράταξη μας με την παρουσία σου. Ένα ευχαριστώ που έδειξες σε όλους ότι οι αρχές και η ηθική, ξεχωρίζουν ακόμη. Ευχαριστώ για το στερνό σου αντίο, για τα λόγια που θα δώσουν δύναμη στους χιλιάδες που δίνουν μάχη με τον καρκίνο στη ζωή. Δεν έχει σημασία πώς θα φύγουμε αλλά τι θα αφήσουμε πίσω μας. Άφησες μια σπουδαία κληρονομιά για τις γενιές που θα έρθουν σε ένα κόσμο που αξίζει να αγωνίζεται κάθε μέρα για να γίνει καλύτερος».
«για πάντα τα παιδιά σου θα πορεύονται στη ζωή κρατώντας το χαμόγελο στις ψυχές τους. Καλό ταξίδι αγαπημένε μας και καλοψυχε σύντροφε, θα σε αγαπάμε και θα σε θυμόμαστε πάντα».