Στην ατζέντα των Ε-Τ σχέσεων η Ελλάδα δεν έχει θέματα να βάλλει. Ή δεν θέλει. Εδώ και χρόνια. Δεν έχει βάλλει το ζήτημα της αυτοδιοίκησης της Ιμβρου, της αποζημίωσης των Ελλήνων επιχειρηματιών που χάσανε σε μια βραδιά τα εργοστάσιά τους την δεκαετία του 60,της αποζημίωσης των καταστροφών και λεηλασιών του πογκρόμ του 1955.. της αρπαγής των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων της Πόλης με μυστικούς νόμους….Ακόμα και την Σχολή της Χάλκης ξεχάσαμε για να μας την υπενθυμίζουν οι Τούρκοι κατά καιρούς, όταν ανακαλύπτουν ότι πλέον ουδέν διεκδικούμε..
Και πρέπει να μας σκουντάνε πότε πότε γιατί αλλιώς δεν θα έχουμε κάτι να παίζουμε.. δεν θα έχει πλάκα.. και κυρίως θα έχουν ένα λόγο για να ξαναβάλουν και πάλι στο τραπέζι τις διεκδικήσεις τους σε μια Θράκη που δεν σταματούν να την ονομάζουν- οι Τούρκοι αλλά και κάποιοι δικοί μας -Δυτική Θράκη..
Προσοχή!Οι Τούρκοι την Ανατολική Θράκη την ονομάζουν Trakya ,Θράκη δηλαδή αλλά την ελληνική Θράκη την αποκαλούν batı Trakya Δυτική Θράκη δηλαδή..και στα σύνορα έχουν τεράστιες πινακίδες – κίτρινες πινακίδες – που αντί να δείχνουν προς yunanıstan.
Δείχνουν προς Batı Trakya.. Η τελευταία φορά που κάποιος αξιόπιστος διεθνής οργανισμός ασχολήθηκε με τους Έλληνες της Πόλης ήταν το Helsinki Watch το 1992, εποχή που κάποιοι στο ΥΠΕΞ μας είχαν κέφι και όραμα και ήταν ολίγον παιγνιδιάρηδες και πεισματάρηδες. Βέβαια, όλα αυτά ξεχάστηκαν πια για τα καλά…τσιμπάμε πάλι το δόλωμα της Χάλκης, σοβαρευόμαστε, κάνουμε ότι συζητούμε..δανειζόμαστε κάτι από την σοβαροφάνεια των Τούρκων και παραμένουμε αμήχανοι και …χαριτωμένοι..
Εγώ όχι. Και λέω να σας εμπιστευθώ το υλικό του Σπύρου Βρυώνη από τα αιτήματα για αποζημιώσεις – τις οποίες ουδέποτε έλαβαν- των υπευθύνων των ιερών ναών που καταστράφηκαν -μερικώς ή ολικώς- την επάρατη βραδιά του Σεπτεμβρίου του 1955.
Υπογραφές που τέθηκαν με αξιοπρέπεια και παρρησία ,λίγο καιρό μετά τις καταστροφές, από ανθρώπους που ήδη είχαν υποφέρει και γνώριζαν πολύ καλά τις συνέπειες της υπογραφής τους..
Αλλά οι καιροί παρήλθαν και η εποχή των ηρώων επίσης και εμείς θέλουμε να ξεχάσουμε καθώς η ιστορία μετατρέπεται σε θηλειά ή βάρος ασήκωτο που δεν αντέχουμε να αναδεχτούμε..