Η ιστορία της τρούφας είναι ιστορία λαογραφίας και ίντριγκας, αλλά πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν τους δεσμούς της με τον αρχαίο Έλληνα θεό Δία. Οι ακριβοί, περιζήτητοι μύκητες έχουν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην Ελλάδα για τη θρεπτική τους αξία, τις αφροδισιακές τους ιδιότητες και τη νόστιμη γεύση τους.
Οι τρούφες που χρονολογούνται από την Αρχαία Ελλάδα ήταν το θέμα μεγάλης συζήτησης μεταξύ των μεγαλύτερων στοχαστών της χώρας.
Πολλοί αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν εντελώς μπερδεμένοι από τον μύκητα, ο οποίος βρίσκεται υπόγεια. Φιλόσοφοι από όλο τον αρχαίο κόσμο ουσιαστικά συζήτησαν έντονα την προέλευση της νόστιμης τρούφας.
Οι τρούφες προήλθαν από τον Δία;
Ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλούταρχος πίστευε ότι οι τρούφες προέκυψαν μέσω ενός περίπλοκου συνδυασμού φυσικών και πνευματικών διεργασιών.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το «hydnon», ή οι τρούφες, εμφανίστηκαν αφού ο Δίας εκτόξευσε έναν από τους ισχυρούς κεραυνούς του στη Γη. Η θερμότητα του κεραυνού, σε συνδυασμό με τη φυσική υγρασία που βρέθηκε στο έδαφος, δημιούργησαν τον υπόγειο μύκητα κοντά σε μια βελανιδιά.
Αν και φαίνεται λίγο τραβηγμένο στον σύγχρονο αναγνώστη, η θεωρία του Πλούταρχου έχει κάποια βάση στην αλήθεια. Οι τρούφες και άλλοι μύκητες του είδους τους, σχηματίζουν μια συμβιωτική σχέση με τη φυτική ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι η πολύτιμη λιχουδιά βρίσκεται συνήθως κοντά στις ρίζες των δέντρων.
Ομοίως, ο αρχαίος Ρωμαίος στοχαστής Γιουβενάλης (Juvenal) ισχυρίστηκε ότι οι τρούφες αποτελούνταν από βροντή και βροχή. Ο Κικέρων, ο Ρωμαίος πολιτικός και συγγραφέας, πίστευε ότι οι μύκητες γεννήθηκαν από την ίδια τη Γη.
Αν αυτό δεν είναι αρκετά συναρπαστικό, οι τρούφες θεωρούνταν ότι έχουν αφροδισιακές ιδιότητες από την αρχαιότητα. Ο αρχαίος Έλληνας γιατρός Γαληνός επαίνεσε τον μύκητα, γράφοντας ότι όχι μόνο ήταν μια νόστιμη απόλαυση, αλλά ότι «η τρούφα είναι πολύ θρεπτική».
Ο μύκητας είναι αγαπημένο συστατικό σε πολλά πιάτα
Φαίνεται ότι, αν και δημοφιλείς στην αρχαιότητα, οι τρούφες έπεσαν σε δυσμένεια στη μεσαιωνική Ευρώπη, καθώς σπάνια αναφέρονται γραπτώς αυτήν την περίοδο.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, η Αικατερίνη των Μεδίκων και η Λουκρητία Βοργία ανέφεραν τους μύκητες σε μοντέρνα συμπόσια σε όλη την Ευρώπη που χρησιμοποιούνται σε εξαιρετικά πιάτα.
Ο βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας αγαπούσε ιδιαίτερα το συστατικό και οι τρούφες χρησιμοποιούνταν συχνά για να αρωματίσουν τα πιάτα στα βασιλικά συμπόσια του.
Ενώ ο μύκητας καταναλωνόταν ευρέως στους αγρότες στις περιοχές όπου βρίσκονταν σε αφθονία, η αύξηση της δημοτικότητας κατά την Αναγέννηση προκάλεσε την άνοδο της τιμής του συστατικού και περιόρισε τη διαθεσιμότητά του μόνο σε βασιλικούς και μέλη των ανώτερων τάξεων.
Ο θρύλος συνεχίζεται από εκεί καθώς οι υπόγειοι μύκητες βρήκαν το δρόμο τους στη σύγχρονη ιστορία ως ακριβό συστατικό σε πολυτελή πιάτα.
Στις μέρες μας, οι Έλληνες χρησιμοποιούν τρούφες, συχνά σε μορφή λαδιού τρούφας, σε διάφορα πιάτα, όπως κρέας, ζυμαρικά, ρύζι, ρεβίθια και σούπες.