Η Θέμις σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ανήκε στους Τιτάνες, τα παιδιά της Γαίας και του Ουρανού.
Αποτελούσε την ανθρωπόμορφη προσωποποίηση της φυσικής και της ηθικής τάξης καθώς και της εθιμοτυπίας.
Η λέξη θέμις παράγεται από το ρήμα τίθημι και δηλώνει αυτό που έχει τεθεί, το ισχύον. Σε πρακτικό συμβολικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τον νόμο και την απαρασάλευτη τάξη, το θείο δίκαιο.
Ο Ησίοδος δεν θα μπορούσε διαφορετικά μια τέτοια τιτάνια αλληγορικής σημασίας θεότητα να μη τη συμπεριλάβει στους πρώτους θεούς κόρη του πρώτου θεϊκού ζεύγους του Ουρανού και της Γαίας η οποία στη συνέχεια εμφανίζεται ως η δεύτερη σύντροφος του Δία.
Ο γάμος του μαζί της σηματοδότησε, μετά την κατάποση της πρώτης του συζύγου Μήτιδος, τη σταθεροποίηση της βασιλείας του πιο δυνατού από όλους τους θεούς. Μια βασιλεία που από εκείνη τη στιγμή ήταν εγγύηση σταθερών κανόνων που ισχύουν για θνητούς και θεούς.
Η Θέμις στη μυθολογία είναι εκείνη που θεσμοθετεί. Το δίκαιο που αντιπροσωπεύει είναι ιερό και ισχύει και για τους θεούς και είναι ανώτερο ακόμη και από τη βούλησή τους. Ως θεά είχε τρισυπόστατη εκπροσώπηση ως θεά φυσικής τάξης, θεά της ηθικής τάξης και προφήτις θεά, ιδιότητα που την κληρονόμησε από την μητέρα της Γαία.
Έτσι σύμφωνα με τα παραπάνω θυγατέρες της Θέμιδος ως εκπροσωπούσα τη φυσική τάξη φέρονταν οι Ώρες (= οι εποχές με το τυπικό της ακριβούς εναλλαγής των,), ως εκπροσωπούσα την ηθική τάξη φέρονταν η Ευνομία, η Δίκη, και η Ειρήνη, που αποτελούν τα υπέρτατα αγαθά μιας κοινωνίας, καθώς και οι Μοίρες, (η Κλωθώ, η Λάχεση και η Άτροπος) που προσωποποιούσαν το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου και στις οποίες ο πατέρας τους Δίας τις είχε αναθέσει να διανέμουν στους ανθρώπους τα αγαθά, και τέλος ως εκπροσωπούσα την προφητεία φέρονταν οι Νύμφες καθώς και η παρθένα Αστραία, επίσης προσωποποίηση της δικαιοσύνης. Αρχικά η Θέμις έχοντας κληρονομήσει την μαντική ικανότητα από την μητέρα της αντικατέστησε εκείνη πρώτη στο Μαντείο των Δελφών.
Όταν όμως γεννήθηκε ο Απόλλωνας επέδειξε προς αυτόν ιδιαίτερη αγάπη και στοργή και σύμφωνα με τη μυθολογία αυτή πρώτη του πρόσφερε τροφή, θεωρούμενη έτσι και τροφός του Απόλλωνα παραδίδοντάς του αργότερα το εν λόγω Μαντείο.
Ο Όμηρος σύμφωνα με τα έπη του τονίζει ότι η Θέμις εκτελεί παρά τον Δία καθήκοντα κήρυκος και ότι εξ ονόματός του συγκαλούσε τα συμβούλια των ολυμπίων θεών και ότι επόπτευε την τάξη κατά τις τελετές των συμποσίων τους. Επίσης ότι αυτή κάθε φορά εξαγγέλλει τις αποφάσεις του Δία εξ ου και αποκαλούνταν “Διός θέμιστες” όπως έτσι λέγονταν οι νόμοι και οι αποφάσεις που δημιουργούσαν οι άνθρωποι κατ΄ εικόνα της δικαιοσύνης του Ολύμπου.
Με αυτές τις αντιλήψεις ο Ησίοδος έπλασε στη Θεογονία του την Θέμιδα, ως σύζυγο του Δία, αφού η ιδέα της τάξης είναι συνυπάρχουσα ιδιότητα του υπέρτατου θεού. Έτσι παρουσιάζεται η Θέμις προστάτιδα του δικαίου και της φιλοξενίας και τιμωρός κάθε παράβασης επ΄ αυτών, ιδιαίτερα κατά του Πάριδος που καταπάτησε τις αρχές, με τον Τρωικό πόλεμο που συναποφάσισε με τον Δία.
Η Θέμις προσαγορεύονταν άλλοτε Ιχναία θεά, δηλαδή θεά που αναζητεί ίχνη αδικοπραξιών, καθώς και Πανδερκής θεά εκ του γεγονότος ότι τίποτε δεν της διέφευγε. Επί του τελευταίου κάποιοι μυθογράφοι θεώρησαν την Θέμιδα κόρη του Ήλιου υπό το φως του οποίου ουδέν αποκρύπτεται.
Μάλιστα λεγόταν πως η Θέμις έβλεπε τα πάντα πριν ακόμα τα δουν οι άνθρωποι. Από αυτό κρινόταν επίσης και ως μάντης θεά.
Επ΄ αυτού ο Αισχύλος αναγνωρίζει την Θέμιδα μητέρα του προορατικού Προμηθέα. Ιερά της Θέμιδος υπήρχαν στη Θεσσαλία, Αττική, Βοιωτία και Ολυμπία.
ΕΆΝ ήταν στήν ΕΛΛΆΔΑ τού Σήμερα, όπου Εξουσιάζει τούς Ιθαγενείς, μία ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΆΝΩΣΗ, θά είχε Αυτοκτονήσει 100φορες.
Όχι, αυτοί πού παριστάνουν τούς δικαστές η
ΘΕΑ Θέτις.
Οι Έλληνες για να δείξουν την σπουδαιότητα της δικαιοσύνης την ανακήρυξαν θεά, με το όνομα Θέτις.
Από την άλλη, ο Θρασύμαχος μάς λέει: ” Το δίκαιον ουκ άλλο τι ή του κρείττονος ξυμφέρον” –Το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρού.
Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι έξω από τις ιστορικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες που επικρατούν μια δεδομένη περίοδο.
Αν κάποτε η δικαιοσύνη έφθασε να τιμηθεί τόσο, ώστε να γίνει θεά, στην εποχή του Διός, τότε, αυτό πρέπει να συνέβη κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Τότε που κυριαρχούσε ο Δίας, τότε που έστειλε τους δύο αετούς του σε αντίθετες κατευθύνσεις, και οι οποίοι αφού έκαναν το γύρω της γης, συναντήθηκαν στους Δελφούς.
Πιθανόν, αυτό να σημαίνει πως εκείνη την εποχή ο Δίας κατήργησε όλους τους τότε διχαστικούς οργανισμούς (σήμερα θα τους ονομάζαμε κράτη, έθνη, μονοθεϊστικές θρησκείες, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, πολιτικές ιδεολογίες, κόμματα, δόγματα, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ ). Και εξαπολύοντας τον λόγο, την γλώσσα, τον οικουμενικό πολιτισμό και έχοντας ακυρώσει όλα αυτά τα αγκυλωτικά σχήματα που προανάφερα, πέτυχε να επιβάλλει την δικαιοσύνη – μέσω επίβλεψης και ελέγχων από ανάλογα πρόσωπα – στο βέλτιστο δυνατό βαθμό, με αποτέλεσμα η δικαιοσύνη να ταυτιστεί με θεότητα, για να μάς θυμίζει ότι υπήρξε μια εποχή που η οικουμένη γνώρισε την ουσιαστική δικαιοσύνη. Και αν υπήρξε κάποτε, τότε, ίσως, μπορεί να υπάρξει ξανά.
Ποτέ βεβαίως, με δόγματα, διχόνοια, μίσος, ανυπαρξία πολιτισμού και με δεισιδαιμονίες που κυριαρχούν σήμερα και τυραννούν την ζωή μας.