Μετά την έναρξη της πρώτης ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής στο Κατάρ, η οποία στόχευσε την ηγεσία του παλαιστινιακού πολιτικού κόμματος Χαμάς στην πρωτεύουσα Ντόχα, στις 9 Σεπτεμβρίου, εγείρονται αυξανόμενα ερωτήματα σχετικά με την έκταση των ενεργειών της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας στον αραβικό κόσμο, γράφει το Military Watch Magazine .
Μετά την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης και τη διάλυση του Συριακού Αραβικού Στρατού τον Δεκέμβριο του 2024, ο οποίος αποτελούσε από καιρό μια κύρια δύναμη συγκράτησης της ισραηλινής επιθετικότητας, το Ισραήλ επέκτεινε τις επιθέσεις του σε περιφερειακούς στόχους, εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές εναντίον στόχων στο Ιράν, τον Λίβανο, την Τυνησία και την Υεμένη, παράλληλα με μια συνεχή εκστρατεία κατά της Γάζας.
Αυτό ήταν δυνατό παρά την ηλικία του ισραηλινού στόλου μαχητικών, ο οποίος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ξεπερασμένες παραλλαγές των μοντέλων F-15 και F-16, οι οποίες δεν διαθέτουν τα προηγμένα ραντάρ φάσης και άλλα χαρακτηριστικά «γενιάς 4+» των σύγχρονων παραλλαγών.
Με μόνο έναν μικρό αριθμό σύγχρονων αεροσκαφών F-35 σε υπηρεσία, η στρατιωτική κάλυψη του Ισραήλ διευκολύνθηκε κυρίως από την αδυναμία των αντιπάλων του, παρά από τη δύναμη των δικών του δυνατοτήτων.
Το κράτος που επένδυσε πολλά στην αεράμυνα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, η Αλγερία παραμένει το μόνο κράτος που έχει επενδύσει σημαντικά σε σύγχρονες δυνατότητες αεράμυνας από μη δυτικούς προμηθευτές, με το δίκτυο συστημάτων ραντάρ και πυραύλων εδάφους-αέρος και τους στόλους μαχητικών και αναχαιτιστικών αεροσκαφών να προέρχονται εξ ολοκλήρου από την Κίνα και τη Ρωσία.
Η Αλγερία έχει επιταχύνει την ανάπτυξη αυτών των δυνατοτήτων από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, αφότου η γειτονική της χώρα, η Λιβύη, δέχθηκε μια απρόκλητη και έντονη δυτική αεροπορική επίθεση, η οποία οδήγησε στην εκτέλεση του ηγέτη της και σε μια περίοδο χάους που διήρκεσε πάνω από μια δεκαετία.
Η βάση αεράμυνάς της αποτελείται από κινεζικά συστήματα πυραύλων εδάφους-αέρος μεγάλου βεληνεκούς S-300PMU-2, S-400 και HQ-9, έναν μεγάλο στόλο με πάνω από 70 βαρέα μαχητικά αεροσκάφη Su-30MKA και πρόσφατα αποκτηθέντα μαχητικά αεροσκάφη Su-35, μαζί με συστήματα αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς όπως συστήματα BuK-M2 και μαχητικά αεροσκάφη MiG-29M.
Αυτό το δίκτυο είναι εντελώς μοναδικό στην περιοχή όσον αφορά τις προκλήσεις που θέτει σε πιθανές επιθέσεις από το Ισραήλ, την Τουρκία ή κράτη του δυτικού μπλοκ, με τον στόλο της Αλγερίας να βασίζεται, κατά μέσο όρο, σε μαχητικά αεροσκάφη που είναι δεκαετίες νεότερα από τα αντίστοιχα ισραηλινά ή τουρκικά.
Παρόλο που ορισμένα κράτη στον αραβικό κόσμο έχουν επενδύσει σημαντικά στην απόκτηση σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών και συστημάτων αεράμυνας, όχι μόνο τα πρότυπα εκπαίδευσης παρέμειναν γενικά χαμηλότερα από αυτά της Αλγερίας, αλλά η πολιτική πίεση από τον δυτικό κόσμο είχε ως αποτέλεσμα σχεδόν όλες οι σημαντικές αγορές να αφορούν δυτικά συστήματα.
Τέτοια συστήματα όχι μόνο υποβαθμίζονται σε μεγάλο βαθμό όταν πωλούνται στους περισσότερους Άραβες πελάτες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον στόλο μαχητικών αεροσκαφών F-16 της Αιγύπτου, αλλά υπόκεινται επίσης σε σημαντικούς περιορισμούς ως προς τον τρόπο χρήσης τους, με τον δυτικό έλεγχο επί των πηγαίων κωδίκων να διασφαλίζει ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον των συμφερόντων του δυτικού μπλοκ.
Αυτό διασφαλίζει την ελευθερία δράσης για δυτικές, ισραηλινές και τουρκικές αεροπορικές επιθέσεις εναντίον χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Ως αποτέλεσμα της συντριπτικής εξάρτησης από τον δυτικό εξοπλισμό χωρών όπως η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και η Αίγυπτος, καθώς και των ανεπαρκών επενδύσεων σε δυνατότητες αεράμυνας άλλων χωρών όπως το Ιράν, η Αλγερία παραμένει η μόνη χώρα στην περιοχή με εναέριο χώρο ασφαλισμένο έναντι τέτοιων επιθέσεων.
—