Δημήτρης Καπράνος
Κοίταζα μέ περιέργεια τήν παρέα των πέντε νεαρων παιδιων (τρία κορίτσια καί δύο αγόρια) στό διπλανό τραπέζι, στό Μικρολίμανο, πλάι στό κυμα.
Τό καθένα ειχε στά χέρια του ένα τηλέφωνο καί ηταν αφοσιωμένο στήν οθόνη καί στά πληκτρα του! Επί μισή ώρα, δέν μίλησε κανένα από τά παιδιά αυτά στό διπλανό του.
Ναί, τό ξέρω. Σήμερα υπάρχουν τρεις μεγάλες αγάπες στήν ζωή ενός εφήβου: η πίτσα, ο ύπνος καί… τό κινητό. Τό τελευταιο, μάλιστα, κατέχει θρόνο βασιλικό στήν ζωή του. Δέν ειναι απλως μιά συσκευή, ειναι προέκταση του χεριου, του ματιου, της ψυχης, ακόμα καί του στομαχιου (γιατί χωρίς τό τίκ-τόκ πως θά μάθει νά φτιάξει μακαρόνια μέ κόκκινη σάλτσα, αφου ειναι αμφίβολο άν τό ξέρει καί η μαμά του;).
«Ο εθισμός αρχίζει αθωα. Ο έφηβος ρίχνει μιά ματιά στό ίνσταγκραμ γιά πέντε λεπτά. Μετά περνάει στό “σνάπτσατ” γιά ένα “στόρυ” (όχι τά στόρια-κουρτίνες-πού ξέραμε, αλλά σέ μιά σύντομη “ιστορία”), μετά στό τίκ-τόκ “γιά δύο βιντεάκια” κι όταν ξυπνα –άν ξυπνήσει δηλαδή– από τόν λήθαργο, ειναι ήδη τρεις τό πρωί, τό κινητό έχει κορώσει σάν σόμπα καί τό μάτι του ανοιγοκλείνει, όπως αναβοσβήνουν οι λάμπες στίς κολωνες του Δήμου!» μου εξήγησε φίλος ψυχολόγος..
Οι γονεις, φυσικά, παρατηρουν τό φαινόμενο μέ τρόμο. «Παιδί μου, κλεισε τό κινητό νά κοιμηθεις!» λέει η έρμη μάνα. «Ναί, ναί, τώρα» ειναι η απάντηση. Μόνο πού τό «τώρα» διαρκει …δύο ωρες, τρία «reels», πέντε «memes» καί έναν καβγα μέ άγνωστο «φίλο» στό Facebook γιά τό άν τό πιτόγυρο πρέπει νά περιέχει καί πατάτες!
Οι κοινωνικές σχέσεις έχουν αλλάξει ριζικά. Ραντεβού μέ φίλους; Μπά… γιατί νά βγεις γιά καφέ, όταν μπορεις νά τούς στείλεις 48 «εικονίδια» καφέδων στό Messenger; Ο έφηβος πλέον δέν λέει «πηγα βόλτα μέ τόν Γιάννη», αλλά «μιλήσαμε από τό σπίτι καί δέν χάσαμε τόν καιρό μας»… Κάποιοι μάλιστα έχουν τόσο ξεχάσει πως ειναι τό φως του ήλιου, πού νομίζουν πώς η βιταμίνη D ειναι νέο φίλτρο γιά τόν υπολογιστή τους!
Τό πιό τραγικό (καί κωμικό) ειναι ότι οι ανήλικοι νομίζουν ότι γνωρίζουν πλέον τά πάντα γιά τήν τεχνολογία. «Στήν πραγματικότητα, τό μόνο πού γνωρίζουν ειναι πως νά ανεβάζουν βίντεο μέ “lip sync” καί πως νά βρίσκουν “Wi-Fi” ακόμη καί στήν κορυφή του Ολύμπου. Άν τούς πεις “φτιάξε ένα excel μέ τά έξοδά σου”, θά σέ κοιτάξουν λές καί τούς μίλησες στή γλωσσα των ιθαγενων του Αμαζονίου.»
Καί βέβαια, τό δραμα κορυφώνεται όταν… τελειώσει η μπαταρία. Ο έφηβος χωρίς φορτιστή ειναι ιππότης χωρίς σπαθί, σπαγγέτι χωρίς τυρί, σαμπάνια χωρίς πάγο! Πανικός, τρόμος, υστερία. «Μαμά, που ειναι ο φορτιστής;» φωνάζει, ενω ο πατέρας προσεύχεται «νά μήν βρεθει τό μαραφέτι, μπάς καί ξελαμπικάρει τό μυαλό του»…
Καί η λύση ποιά ειναι; Οι γονεις προσπαθουν μέ απειλές («θά στό πάρω!»), μέ ψυχολογία («δέν βλέπεις ότι σου κάνει κακό;») καί μέ δωροδοκία («θά σου δώσω 10 ευρώ άν τό αφήσεις γιά μία ώρα».) Ο έφηβος παίρνει, συνήθως, τά λεφτά, αφήνει τό κινητό γιά ακριβως 59 λεπτά καί 59 δευτερόλεπτα, καί μετά επιστρέφει στό φυσικό του περιβάλλον: τήν οθόνη, μου ειπε ο ίδιος ψυχολόγος.
Μήπως τελικά η μόνη λύση νά ειναι …νά φτιάξουν οι γονεις λογαριασμό τίκ-τόκ καί ν’ αρχίσουν νά ανεβάζουν βίντεο; Γιατί τίποτα δέν θά τρομάξει, πιστεύω, περισσότερο έναν έφηβο από τόν μπαμπα ή τήν μαμά του πού θά κάνουν «βάιραλ βίντεο» στό «ίνσταγκραμ»!