Η Ελλάς, όμηρος της θεωρίας του «θερμου επεισοδίου», δέν ασκει μέχρι σήμερα τά δικαιώματά της
Μέ καθυστέρηση 23 ετων εκυρώθη από τήν Κυβέρνηση του Λιβάνου η συμφωνία οριοθετήσεως θαλασσίων ζωνων μέ τήν Κύπρο, αναδιαμορφώνοντας τά γεωστρατηγικά δεδομένα στήν ανατολική Μεσόγειο.
Απο την Εφημερίδα Εστία
Τήν επίτευξη της συμφωνίας η «Εστία» ειχε αναδείξει από ημερων ήδη, στό φύλλο της της 25ης Οκτωβρίου
Η συμφωνία αυτή ειχε επιτευχθει τό 2007, εποχή κατά τήν οποία η Κύπρος προέβαινε σέ ανάλογες οριοθετήσεις μέ τήν Αίγυπτο καί τό Ισραήλ.
Ηταν από τίς πρωτες χωρες πού έσπευσαν νά εφαρμόσουν τά προβλεπόμενα από τό Διεθνές Δίκαιον της Θαλάσσης, αμέσως μόλις η Σύμβασις του Μοντέγκο Μπαίυ (διά της οποίας καθιερώθηκε τό ΔΔΘ) κυρώθηκε από τά κοινοβούλια των χωρων πού μετειχαν στήν σχετική διάσκεψη.
Η Κύπρος λοιπόν έσπευσε καί εκμεταλλεύθηκε τήν ευκαιρία τήν οποία η Ελλάς έχει αφήσει νά περάσει
Καί όμως η Ελλάς έπρεπε νά ειναι η πρώτη χώρα πού θά έπρεπε νά υπογράψει οριοθέτηση ΑΟΖ μέ τήν Κύπρο, κατοχυρώνοντας τά δικαιώματα των δύο ελληνικων Κρατων στίς θαλάσσιες ζωνες της ανατολικης Μεσογείου. Δέν τό έπραξε καί τό ερώτημα ειναι: Γιατί; Τί φοβειται;
Μέ τήν κύρωση της συμφωνίας οριοθετήσεως μέ τόν Λίβανο, κλείνει ένα κεφάλαιο εκκρεμοτήτων γιά τήν Λευκωσία. Ή μαλλον κλείνει ως πρός τίς ζωνες νοτίως καί ανατολικως της Μεγαλονήσου. Εκ δυσμων, πού θά έπρεπε νά έχει υπογραφει οριοθέτησις μέ τήν Ελλάδα, υπάρχει κενό. «Μαύρη τρυπα».
Η Ελλάς μάλιστα δέν έχει κάν κηρύξει ΑΟΖ, αρκουμένη στό γεγονός ότι εφάπτεται η ελληνική μέ τήν κυπριακή υφαλοκρηπιδα (καί πάλι χωρίς συμφωνία οριοθετήσεως) καί εφάπτονται τό FIR Αθηνων καί τό FIR Λευκωσίας καθώς καί συναρτωμένη ζώνη ευθύνης γιά έρευνα καί διάσωση.
Τό σημαντικό ειναι ότι η καθυστέρησις των 23 ετων στήν κύρωση της συμφωνίας μέ τόν Λίβανο ηταν αποτέλεσμα ασφυκτικων τουρκικων πιέσεων πρός τήν χώρα. Τό γεγονός δηλαδή ότι τώρα η Βηρυττός απεφάσισε νά προχωρήσει συνιστα πραγματική ηττα γιά τίς τουρκικές επιδιώξεις στήν περιοχή.
Σημαίνει ότι, στήν συγκεκριμένη περίπτωση, η σταθερή πολιτική της Τουρκίας γιά επιβολή τετελεσμένων διά της απειλης βίας έπεσε στό κενό. Καί τουτο θά έπρεπε νά αποτελέσει «μάθημα» γιά τήν Αθήνα, η οποία δείχνει νά κινειται υπό τόν διαρκη φόβο ενός «θερμου επεισοδίου» μέ τήν Τουρκία, ο οποιος τήν αποτρέπει από του νά λάβει τίς γενναιες αποφάσεις πού απαιτουνται γιά τήν στήριξη των εθνικων συμφερόντων στήν ευρύτερη περιοχή.
Τό γεγονός δηλαδή ότι η Ελλάς αποφεύγει τήν κήρυξη ΑΟΖ (έχει μερικως μόνον κηρυχθει ταυτοχρόνως μέ τίς συμφωνίες οριοθετήσεως μέ τήν Ιταλία καί τήν Αίγυπτο) δείχνει ότι η Αθήνα εξακολουθει νά ζει υπό ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας, τό οποιο επιτρέπει στήν Τουρκία νά επιβάλλει τίς θέσεις της.
Καί ειναι χαρακτηριστική η πανομοιότυπη ρητορική πού «δικαιολογει» αυτήν τήν στάση. «Αποφύγαμε τόν πόλεμο» ηταν η απολογία του Κώστα Σημίτη μετά τήν υποχώρηση των Ιμίων. «Αποφύγαμε μιά κρίση» ηταν η απολογία του Γιώργου Γεραπετρίτη μετά τήν υποχώρηση της Κάσου. Έρχεται όμως η Κύπρος νά μας δείξει ότι υπάρχει καί άλλος δρόμος.
Αυτός της επιμονης στά εθνικά δίκαια. Πού, στήν συγκεκριμένη περίπτωση, δημιούργησε τετελεσμένα καί στρίμωξε στήν γωνία τήν Τουρκία, σέ μιά στιγμή κατά τήν οποία ετοιμαζόταν νά υπογράψει συμφωνία οριοθετήσεως μέ τήν Συρία του «φίλου» της αλ Σάαρα. Η προσήλωσις στόν στόχο φέρνει αποτελέσματα. Η Κύπρος τά κατάφερε εφαρμόζοντας μιά συνεπη πολιτική θαλασσίων οριοθετήσεων, πού άρχισε από τά χρόνια του αειμνήστου Τάσσου Παπαδόπουλου.
Γιά ποιόν λόγο ολιγωρει η Αθήνα;