Αυτό που δεν υπάρχει πουθενά στον προϋπολογισμό είναι ο ιδιωτικός τομέας – σαν να έχουμε παραμείνει στον οικονομικό μεσαίωνα
Βασιλης Βιλιάρδος
Ποια είναι η οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών; Πόσα χρωστούν στην εφορία, στον ΕΦΚΑ, στις τράπεζες, στα funds και όπου αλλού; Τι ποσοστό των ετησίων εισοδημάτων τους; Ποιο ποσοστό του ΑΕΠ; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι ως κράτος να τα γνωρίζουμε, προτού συντάξουμε προϋπολογισμό;
Εάν τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα και με αρνητικές αποταμιεύσεις, πώς υποστηρίζει ο προϋπολογισμός ότι, θα υπάρξει άνοδος της κατανάλωσης; Από τον τουρισμό; Δεν είναι ήδη μεγάλη η εξάρτηση μας, διπλάσια από το 2009, για να την αυξήσουμε ακόμη περισσότερο;
Από την πλευρά των επιχειρήσεων, είναι καθαροί αποταμιευτές, όπως σε πολλές δυτικές χώρες, ή οφειλέτες;
Οι επενδύσεις τους είναι υψηλότερες από τις συνολικές αποταμιεύσεις όπως θα έπρεπε ή όχι; Είναι υπερχρεωμένες ή μη;
Προφανώς θα πρέπει να τα γνωρίζουμε όλα αυτά, για να προβούμε σε σοβαρές προβλέψεις – διαφορετικά θα είναι λανθασμένες.
Σε κάθε περίπτωση, δεν νοείται προϋπολογισμός που δεν συμπεριλαμβάνει ανάλυση των χρηματοδοτικών υπολοίπων και των τεσσάρων βασικών τομέων της χώρας – δηλαδή του κράτους, των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών και του εξωτερικού.