Νομίζω πως ήρθε η ώρα, επιτέλους, να ανοίξει η συζήτηση για το διακοσμητικό αξίωμα που λέγεται «Πρώτος Πολίτης» της χώρας
Της Μαρίας Δεναξά από την Εφημερίδα Δημοκρατία
Ενα αξίωμα με το οποίο ανταμείφθηκαν τα τελευταία χρόνια κηφήνες της δημόσιας ζωής με περίεργους ρόλους, για τις υπηρεσίες που προσέφεραν σε κομματικούς μηχανισμούς και επιτελεία σε προηγούμενα σημαντικά αξιώματα που κατείχαν.
Είναι ίσως γνωστό σε λίγους πως, μετά την κολοβή αναθεώρηση του 2019 με πρωτοβουλία της σημερινής κυβέρνησης, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας εκλέγεται με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος, δηλαδή είναι διορισμένος από τη κυβερνητική πλειοψηφία. Επιπροσθέτως, η αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986 είχε ήδη περιορίσει τις περισσότερες εκτελεστικές αρμοδιότητες που παραδοσιακά θα είχε ένα ισχυρό προεδρικό αξίωμα.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει πλέον τη δυνατότητα έκδοσης Προεδρικών Διαταγμάτων και πρέπει να υπογράφει όσα προτείνει η κυβέρνηση
Δεν μπορεί να μπλοκάρει ή να τροποποιεί κυβερνητικές νομοθεσίες, δεν μπορεί να συγκαλεί ανώτατα συμβουλευτικά όργανα σε κρίσιμες στιγμές, δεν μπορεί να προκηρύσσει αυτεπάγγελτα δημοψήφισμα και δεν έχει αυτοτελή εξουσία για να διαλύσει τη Βουλή, αλλά μόνο κατόπιν πρότασης της κυβέρνησης ή του υπουργικού συμβουλίου.
Κατά συνέπεια τι ακριβώς προσφέρει σε μια χώρα ένας άχρηστος θεσμός ;
Και το πιο ειρωνικό ; Η φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκείνη που διώχνει τα πιο παραγωγικά παιδιά της στο εξωτερικό και που δεν έχει χρήματα να δώσει για τη 13η σύνταξη στους γέροντες της, εξακολουθεί να διαθέτει την πολυτέλεια να πληρώνει 11.561 ευρώ το μήνα, δηλαδή περίπου 138.732 το χρόνο, σ έναν άχρηστο πολιτειακό κομπάρσο υπάλληλο της εκάστοτε κυβέρνησης, που περιορίζεται στο να κόβει κορδέλες, να στήνεται για φωτογραφίες, να απαγγέλλει έτοιμα κείμενα και να μπερδεύει το 1821 με το 1981 προδίδοντας την πλήρη αποξένωσή του από την ψυχή και την ιστορία αυτού του τόπου.
Αυτή είναι λοιπόν η βιτρίνα της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, που αποτελεί την επιτομή της παρακμής της. Με έναν εκφυλισμένο προεδρικό ρόλο, μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε: δεν είναι επιτακτική ανάγκη να απαλλαγούμε από αυτό το θεσμό στην επόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση;
Παρακάτω ένα προφητικό κείμενο του συναδελφου Γιώργου Χαρβαλιά, που το έγραψε λίγες ημέρες πριν συμβούν τα…προεδρικά ευτράπελα της 25ης Μαρτίου !
Στην Ελλάδα, Μαρία, δεν υπάρχει κράτος. Η χώρα είναι τσιφλίκι τριών οικογενειών, που κάνουν ό,τι τούς καπνίσει. Ο ΠτΔ είναι χρήσιμος για κομματικά παζάρια.
Χαιρέτα μου το αγαπημένο μου Παρίσι.
Καλά τα λες Μαρία μου, αλλά θα διαφωνήσω:
Αν δεν υπήρχε αυτό το αξίωμα, πως θα ξέραμε με βεβαιότητα ποιοι είναι μασόνοι για να τους γδάρουμε ζωντανούς όταν έρθει η ώρα;;;
Και πώς καταλαβαίνεις από το αξίωμα ότι είναι μασόνοι;
Θα το μάθεις όταν φφτάσει η ώρα.
Απορώ. Όλοι αυτοί, οι της γαλάζιας παράγκας, δεν πτοούνται από τις συνεχείς ανικανότητες τους?
Παραίτηση. Αυτή η λέξη τους είναι άγνωστη στην γλώσσα μας?
Μάλλον. Αφού αυτοί δεν γνωρίζουν πότε εορτάζεται η 25η Μάρτη.
Ντροπή τους. Ας αφήσουν τους θρόνους που κάποιοι τους τις πρόσεφεραν.