Ένα νεαρό κορίτσι χάθηκε, μόνο που πίσω από τον χαμό της 19χρονης Μυρτούς δεν βρίσκονται μόνο τα ναρκωτικά.
Η ιστορία της φαίνεται να έχει προεκτάσεις που συγκλονίζουν ακόμα περισσότερο.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Η ιστορία της αυτή δυστυχώς είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής μας παρακμής. Δείχνει πώς η διαστροφή μπορεί να κατοικεί στο διπλανό διαμέρισμα και πώς ολόκληρα κυκλώματα στήνονται για να εμπορευτούν τη νεότητα. Κάποτε λέγαμε «τι σόι άνθρωπος είσαι», αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Είναι τραγικό ότι ως κοινωνία έχουμε θεοποιήσει το χρήμα. Το να κονομάς από θέμα βιοπορισμού, έγινε αυτοσκοπός στην ζωή μας, πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την φράση «πόσα βγάζεις», η ηθική πήγε περίπατο, ενώ το χρήμα αγιάζει τα μέσα, με το τίμημα να το πληρώνουν αθώοι.
Η κοινωνία της γκλαμουριάς και του χρήματος, που δεν ρωτάει και αδιαφορεί για την προέλευση του, είναι αυτή που σκότωσε την 19χρονη κοπέλα, όχι μια αλλά δύο φορές, την πρώτη με τη βία των κυκλωμάτων που την προσέγγισαν και την δεύτερη με τη δική μας παγερή αδιαφορία. Αυτό το φωτεινό κορίτσι έγινε ο φάρος που ξεσκέπασε την βρώμα στην οποία ζούμε. Όσο επιτρέπουμε σε τέτοια «τσακάλια» να δρουν χωρίς έλεγχο, η μοίρα της Μυρτούς και κάθε Μυρτούς παραμονεύει εκεί έξω. Δεν είναι πια μια ξένη ιστορία, είναι ο κίνδυνος που απειλεί το σπίτι όλων μας.
Ένα παιδί που όχι μόνο δεν το σεβάστηκαν, αλλά έκαναν και το έγκλημα να μην προσπαθήσουν καν να το σώσουν,
ούτε την στιγμή που πέθαινε (γιατί καθάριζαν λέει το δωμάτιο). Θα πείτε τώρα τον λόγο τον έχει η δικαιοσύνη, τον έχει;.
Η μόνη ελπίδα για την κοινωνία μας είναι να αφήσουμε στην άκρη το εγώ μας και να βάλουμε μπροστά το εμείς. Μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε κάτι, σε συνεννόηση μεταξύ μας, με αυτιά και μάτια ανοιχτά και να μιλάμε και να μην κλείνουμε τα στόματα μας όταν καταλαβαίνουμε ότι κάποιο παιδί κινδυνεύει από τα «τσακάλια» της διπλανής πόρτας.
Ο άδικος χαμός της αυτής της κοπέλας, αποκάλυψε σε όλους μας το μέγεθος του βούρκου και της σαπίλας στην οποία ζούμε. Επιτέλους οι φυσιολογικά σκεπτόμενοι άνθρωποι να βγούμε μπροστά. Μπορεί η προσπάθεια να μοιάζει άνιση, οφείλουμε όμως στα παιδιά μας να παλέψουμε για να καθαρίσουμε αυτή τη βρωμιά. Όπως μπορούμε ως μονάδα, αλλά σίγουρα όλοι μαζί.