Το Βελιγράδι έχει την επικίνδυνη πολιτική συνήθεια να βλέπει εχθρούς σε κάθε στροφή
Αυτό το ερώτημα είναι αναπόφευκτο, επειδή στο Βελιγράδι, οι άνθρωποι έχουν αρχίσει για άλλη μια φορά να μιλάνε για το βουλγαρικό μαχαίρι στην πλάτη της Σερβίας και υπάρχει μια ευρεία συζήτηση για το αν η Σερβία πρέπει να προσέχει τη λεπίδα του, γράφει η Βουλγάρα ανταποκρίτρια βουλγαρικού ιδιωτικού πρακτορείου ειδήσεων, Έλι Γιουρούκοβα.
Το Βελιγράδι προφανώς φοβάται ότι οι αλλαγές στην περιοχή και στις γειτονικές χώρες, πιο πρόσφατα στη Βουλγαρία και την Ουγγαρία, θα μπορούσαν να φέρουν αλλαγές στην ίδια τη Σερβία, και αυτό θα μπορούσε πολύ γρήγορα να προκαλέσει πολιτική επιδημία στις επερχόμενες εκλογές εκεί.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Σερβία και για τον Βούτσιτς, που θέλουν να την αποστασιοποιήσουν από τυχόν πιθανές αλλαγές με κάθε κόστος.
Ως εκ τούτου, τα σχόλια και οι αναλύσεις στα μέσα ενημέρωσης με πολιτική ρητορική τονίζουν τις προβλέψεις για διατήρηση της τρέχουσας πολιτικής του μελλοντικού Βούλγαρου πρωθυπουργού Ρούμεν Ράντεφ, ο οποίος δεν θα αλλάξει τις θέσεις του σχετικά με τα δικαιώματα της βουλγαρικής μειονότητας στη Σερβία.
Προβλέπεται ένα πιθανό νέο μπλοκάρισμα από τη Βουλγαρία νέων ομάδων στην επώδυνη διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της Σερβίας.
Ταυτόχρονα, αναλυτές στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης διατυπώνουν ύπουλα τον παράλογο ισχυρισμό ότι το Βελιγράδι πληρώνει και θα συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα για τις καλές σχέσεις μεταξύ Σερβίας και Βόρειας Μακεδονίας, με την οποία η Βουλγαρία βρισκόταν σε σύγκρουση.
Οι δηλώσεις του Ράντεφ ότι το σχέδιο «Σερβικός Κόσμος» είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και για τη Βουλγαρία και ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να αντιδράσουν αποτελούν τον νέο, παλιό κίνδυνο για τον Βούτσιτς.
Κανείς δεν τον πιστεύει ότι αυτή η ιδέα δεν υπάρχει, αν και ο ίδιος την αρνείται κατηγορηματικά για εσωτερικούς πολιτικούς σκοπούς.
Η Σερβία έχει μια επικίνδυνη πολιτική συνήθεια να βλέπει εχθρούς σε κάθε στροφή. Ο Βούτσιτς δήλωσε πρόσφατα ότι αν ο Θεός τον ρωτούσε τι είχε κάνει στους Βουλγάρους, δεν θα μπορούσε να απαντήσει.
Ίσως η Σόφια θα έπρεπε για άλλη μια φορά να εξηγήσει ότι ο σερβικός πολιτικός κυνισμός, ο φόβος της αλλαγής, οι ιστορικές κατασκευές και η χονδροειδής αναδιατύπωση της ιστορίας, ο σερβικός ευρωσκεπτικισμός και οι ελιγμοί με φόντο την πολιτική και κοινωνική αβεβαιότητα που περιβάλλει τη βουλγαρική μειονότητα στη Σερβία, αναγκάζουν τη Βουλγαρία να επιβραδύνει την πορεία της Σερβίας προς την Ευρώπη.
Φυσικά, με τη μεγάλη ελπίδα ότι ο δυτικός γείτονάς της θα αλλάξει τον εθνικισμό και τον ψεύτικο πατριωτισμό του.
Αυτή η ρητορική δεν έχει καμία βάση στη Βουλγαρία και όποιος κι αν έρθει στην εξουσία, η Σόφια παραμένει πιστή στις ευρωπαϊκές αξίες.
Οι αλλαγές αναπόφευκτα θα έρθουν στη Σερβία αργά ή γρήγορα. Η Βουλγαρία, σε αντίθεση με τη Σερβία, θα τις αποδεχτεί ως πολιτική πραγματικότητα. Η Σερβία δεν πρέπει να φοβάται το βουλγαρικό πολιτικό μάθημα.
Και φυσικά, το πιο ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τίτλους για το βουλγαρικό μαχαίρι στην πλάτη της Σερβίας.
Ένας Σέρβος είναι ενθουσιασμένος: «Οι Βούλγαροι είναι αδέρφια μας, αν μας μπλοκάρουν στην ΕΕ. Εδώ, υπάρχει κάτι καλό στο κακό».
Ένας άλλος λέει ότι αν η Βουλγαρία μπλοκάρει τη Σερβία στην ευρωπαϊκή πορεία, στην πραγματικότητα της κάνει μεγάλη χάρη.
Και ένας τρίτος εξηγεί: «Δεν υπάρχει ούτε μία τράπεζα στο Ντιμίτροβγκραντ (νοτιοανατολική Σερβία), ακόμη και η κρατική είναι κλειστή. Δεν υπάρχει βιομηχανία, οι άνθρωποι εργάζονται στη Βουλγαρία με μισθό, τα παιδιά τους σπουδάζουν στη Σόφια. Πηγαίνετε να δείτε, αντί να κάνετε τους τρελούς».
—