Η σχέση Ελλάδας- Γαλλίας είναι μια σχέση βαθιάς εκτίμησης που δεν κλονίζεται από πολιτικές αλλαγές
Είτε με τον Μακρόν και τον Μητσοτάκη είτε με τους διαδόχους τους, η συμμαχία μας παραμένει σταθερή. Το «Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία» δεν είναι απλώς ένα σύνθημα του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή πραγματικότητα που θα συνεχίσει να μας ενώνει για πολύ καιρό ακόμα.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Η αλληλοϋποστήριξη και η εμπιστοσύνη θα παραμείνουν αναλλοίωτες και στην επόμενη πολιτική μέρα, καθώς η συμμαχία αυτή έχει χτιστεί σε γερά θεμέλια που αντέχουν στον χρόνο και δείχνουν το δρόμο για το μέλλον.
Η γαλλική στάση αρχών έναντι της Τουρκίας, η οποία εδράζεται στην προάσπιση του διεθνούς δικαίου και της ευρωπαϊκής κυριαρχίας, αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα της αίσθησης ασφάλειας στην Ελλάδα. Αυτή η «στάση αρχών» μεταφράζεται σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και πράξεις: Ρήτρα αμυντικής Συνδρομής, αποτρεπτική ισχύς, διπλωματική συνέπεια, ιστορική συνέχεια.
Από το ΝΑΤΟ ούτως ή αλλιώς δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά μια και βρίσκεται σε αναταραχή εξ αίτιας του Αμερικανού προέδρου
που είναι πλέον ορατή σε πολλά επίπεδα, με την αμερικανική κυβέρνηση να υιοθετεί μια έντονα συναλλακτική προσέγγιση. Ενώ αναβαθμίζεται το κύρος της Τουρκίας εντός της Συμμαχίας με την Φιλοξενία της συνόδου Κορυφής που έχει προγραμματιστεί να γίνει στην Άγκυρα τον Ιούλιο του 2026. Παράλληλα η Τουρκία προβάλλεται πλέον ως «κεντρικός σύμμαχος» που παράγει ασφάλεια, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της Δύναμης Αντίδρασης του ΝΑΤΟ (Allied Reaction Force) από το 2028.
Θα έλεγε κάποιος ότι έχουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, δυστυχώς υπάρχουν δομικά ελλείμματα της ΕΕ στον τομέα της άμυνας και παρά τις προσπάθειες που γίνονται για «στρατηγική αυτονομία», η Ένωση παραμένει εγκλωβισμένη σε γραφειοκρατικούς και θεσμικούς περιορισμούς, ενώ η ιδέα ενός ενιαίου ευρωπαϊκού στρατού παραμένει μακρινό όραμα, καθώς τα κράτη που είναι μέλη της αρνούνται να παραχωρήσουν τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεών τους σε μια υπερεθνική δομή.
Να μην ξεχνάμε εξάλλου ότι η Τουρκία καταφέρνει να κεφαλαιοποιεί τη γεωγραφική και στρατιωτική της ισχύ, μετατρέποντάς τις σε πολιτική επιρροή, ακόμη και όταν οι αξίες της πόρρω απέχουν από τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αυτή ακριβώς η ενίσχυση της τουρκικής επιρροής εντός του ευρωπαϊκού συστήματος είναι που καθιστά τη γαλλική στάση τόσο ξεχωριστή. Η Γαλλία είναι από τις λίγες δυνάμεις που επιμένουν ότι η γεωπολιτική ισχύς δεν πρέπει να υπερβαίνει τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και την κυριαρχία των κρατών-μελών της ΕΕ.
Ίσως αναρωτηθούμε η συμμαχία με το Ισραήλ δεν μας κάνει; Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση πάνω σε αυτό αν η εσωτερική πίεση στο Ισραήλ εναντίον του Νετανιάχου και οι κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου δεν είχαν καταστήσει αυτή τη συμμαχία πολιτικά «δαπανηρή» για την Αθήνα, εφόσον η χώρα μας καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στη στρατηγική ανάγκη και την καταδίκη πρακτικών που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Επίσης κάτι ακόμη σημαντικότερο η στρατηγική σύνδεση της Αθήνας με το Τελ Αβίβ ενέχει τον κίνδυνο της αυτόματης εμπλοκής. Αν το Ισραήλ πλήξει τουρκικά συμφέροντα στη Συρία ή αν η Τουρκία απαντήσει στο Ισραήλ, η Ελλάδα λόγω των αμυντικών συμφωνιών πιθανόν να πιεστεί να παράσχει διευκολύνσεις (π.χ. βάσεις ή εναέριο χώρο). Κάτι τέτοιο θα έδινε στην Άγκυρα το πρόσχημα να μεταφέρει την ένταση στο Αιγαίο, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως «εχθρικό δρώντα» που στηρίζει έναν «επιθετικό εισβολέα».
Και Η αμυντική συνεργασία των ΗΠΑ με την Ελλάδα;
Αυτή συνεχίζεται, αλλά πλέον εξετάζεται υπό το πρίσμα του «κόστους-οφέλους» (America First). Η Ελλάδα κινδυνεύει να θεωρηθεί ως δεδομένη, ενώ η Τουρκία «εξαγοράζεται» με διπλωματικά ανταλλάγματα. Η διοίκηση Τράμπ φαίνεται ότι αντιμετωπίζει την Τουρκία ως έναν «αναγκαίο σύμμαχο» που πρέπει να επανέλθει πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, ακόμη και αν αυτό σημαίνει υποχωρήσεις σε ελληνικά ή κυπριακά συμφέροντα.
Αυτά τα δεδομένα σε ένα ολοένα πιο σύνθετο και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον εξηγούν γιατί η Ελλάδα επιλέγει να επενδύει σε ισχυρές διμερείς συμμαχίες, όπως αυτή με τη Γαλλία, η οποία διαθέτει την πολιτική βούληση και την πυρηνική αποτροπή που λείπει από το συλλογικό θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και η οποία παραμένει η μόνη δύναμη που αντιπαρατίθεται ευθέως στην τουρκική επεκτατικότητα χωρίς να την εντάσσει σε μια συναλλακτική λογική.
Το «Ελλάς- Γαλλία συμμαχία» την στιγμή που συμπλέουν τα συμφέροντα των δύο χωρών αποτελεί τελικά την βασική εγγύηση για την ασφάλειά μας.