Μια ιδιαίτερα σοβαρή καταγγελία για την οικονομική διαχείριση στο Υπουργείο Υγείας έφερε στο φως ο Μάριος Σαλμάς, μιλώντας στην εκπομπή Kontra24 με τη Λουκία Γκάτσου. Ο πρώην υφυπουργός Υγείας περιέγραψε με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο —όπως υποστηρίζει— διαμορφώθηκαν όροι διαγωνισμών που οδήγησαν σε εκτίναξη του κόστους διαχείρισης των νοσοκομειακών αποβλήτων.
Η καταγγελία αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάρος λόγω του ιστορικού έντασης ανάμεσα στον Μάριο Σαλμά και τον τότε υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. Ο τελευταίος είχε δημοσίως απειλήσει τον Σαλμά με μηνύσεις και αγωγές, ωστόσο —όπως ανέφερε ο ίδιος ο Σαλμάς στην εκπομπή— τελικά δεν προχώρησε σε καμία νομική ενέργεια, «γιατί είναι έξυπνος άνθρωπος και δεν ήθελε να μπει αυτό σε δικογραφία».
Με αυτό το πλαίσιο, ο Σαλμάς παρουσίασε αναλυτικά τα στοιχεία που, κατά την άποψή του, αποδεικνύουν κακοδιαχείριση και τεχνητή αύξηση του κόστους.
Ακολουθεί αυτούσιο το περιεχόμενο της καταγγελίας:
«Τα απόβλητα των νοσοκομείων δίδονταν διαχρονικά για αποστείρωση, με ένα κόστος που ήταν κοντά στην τιμή παρατηρητηρίου, περίπου 700 ευρώ ο τόνος, συν τα μεταφορικά, και έφτανε το πολύ τα 1.000 ευρώ ο τόνος μαζί με τα μεταφορικά, με τιμή παρατηρητηρίου και με διαγωνισμούς που έκανε το κάθε νοσοκομείο ξεχωριστά, με τους ίδιους όρους διαγωνισμού και τις ίδιες προδιαγραφές. Συμφωνούμε.
Ήρθε τώρα το Υπουργείο Υγείας επί κυρίου Γεωργιάδη και τι είπε; Αντί για κάθε νοσοκομείο, ο διαγωνισμός θα γίνεται σε κάθε υγειονομική περιφέρεια. Οι υγειονομικές περιφέρειες, λοιπόν, όπου οι προδιαγραφές πλέον για τον διαγωνισμό θα είναι οι εξής:
Πρώτη προδιαγραφή: για να συμμετέχει μία εταιρεία πρέπει να έχει εξυπηρετήσει τα τελευταία τρία χρόνια αριθμό κρεβατιών νοσοκομείων ίσο με αυτόν της υγειονομικής περιφέρειας στην οποία συμμετέχει. Για παράδειγμα, η 1η ΥΠΕ έχει —αν δεν κάνω λάθος— 9.600 κρεβάτια. Αυτή την προϋπόθεση δεν την είχε καμία εταιρεία.
Δεύτερη προδιαγραφή: να έχει τα τελευταία τρία χρόνια τζίρο που να καλύπτει το όριο του διαγωνισμού που θέτει η ΕΕ. Παράδειγμα: η 1η ΥΠΕ έχει όριο 13 εκατομμύρια. Ούτε αυτή την προϋπόθεση την είχε κανένας.
Και τελικά… προσέξτε τώρα. Για να δούμε ότι δεν έγιναν τυχαία. Φτιάχνουμε όρους χωρίς να δούμε την αγορά. Οι εταιρείες είναι έξι. Δεν είδες την αγορά τι έχει και έφτιαξες τυχαία αυτούς τους όρους;
Ακούστε τι συνέβη: μαζεύτηκαν αυτές οι έξι εταιρείες και έφτιαξαν μια κοινοπραξία. Και αυτή η κοινοπραξία πήγε η ίδια, απλώς άλλαζε το μετοχικό ποσοστό η κάθε εταιρεία, αλλά ήταν οι ίδιες έξι εταιρείες, και πήγαν και πήραν και τις επτά ΥΠΕ. Μία εταιρεία, μία προσφορά. Και ξαφνικά πληρούσε τους όρους. Βεβαίως πληρούσε.
Και πόσο πήγε ο τόνος; Από 700 συν τα μεταφορικά —δηλαδή 1.000— πήγε στα 1.860 ευρώ ο τόνος. Για τι ύψος διαγωνισμού μιλάμε; Για 140 εκατομμύρια σε τρία χρόνια, με προαίρεση ενός έτους. Στοπ.
Προσέξτε τώρα. Σε αυτό θα απαντήσει ο κύριος Γεωργιάδης δημόσια. Και δεύτερον, να πάμε στο εξής: όταν ρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός σε μια συνέντευξη για το πώς δίδεται το δημόσιο χρήμα, είπε «εμένα μην με ξαναενοχλήσετε, γιατί υπάρχει το Ελεγκτικό Συνέδριο που τα ελέγχει όλα». Μπράβο.
Θα απαντήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο αν σε αυτόν τον διαγωνισμό που σας είπα… τα έλεγξε; Τα έλεγξε. Πρώτον, οφείλει να απαντήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο αν ο δικαστής του Ελεγκτικού Συνεδρίου που τα έλεγξε, τι έχει να πει για το αν προκλήθηκε αυτή η μεγάλη αύξηση του κόστους ανά τόνο. Έτσι.
Παρένθεση: τα ιδιωτικά νοσοκομεία που κάνουν τους δικούς τους διαγωνισμούς είναι ακόμη και σήμερα στα 1.000 ευρώ τον τόνο.»