Μνήμες εμφυλίου πολέμου γέννησε σε πολλούς το όνομα του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα
που ανακοίνωσε στην εναρκτήρια εκδήλωσή του στο Θησείο.«ΕΛΑΣ – Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη»… άλλοι ενθουσιάστηκαν, άλλοι ανατρίχιασαν! Λίγοι ίσως θυμήθηκαν ότι στο ίδιο σημείο δόθηκε μια από τις πολλές φονικές μάχες των Δεκεμβριανών, όπου αδελφός έσφαζε -κυριολεκτικά- τον αδελφό…
Πολλά τα ερωτήματα που προκαλεί η επιλογή του ονόματος. Και φυσικά οι συνειρμοί που θα φέρει, δεν πρέπει να διέφυγαν από το επικοινωνιακό επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα που έχει αναλάβει το rebranding του πρώην Πρωθυπουργού.
Άραγε είναι επιλογή της νέας «κυβερνώσας Αριστεράς» να συνεχίσει την ρητορική ρεβανσισμού με την οποία έντυσε τη Συμφωνία των Πρεσπών;
Κι αν αυτό πράγματι συμβαίνει, τι κοινό υποθέτει ότι μπορεί να συσπειρώσει;
Στις 23 Μαρτίου του 1977 ο αντιστράτηγος (επί εμφυλίου) του Εθνικού Στρατού Θρασύβουλος Τσακαλώτος, έδωσε τα χέρια με τον Μάρκο Βαφειάδη (τον ιστορικό αρχηγό του ΔΣΕ), σε μία χειραψία που κατά πολλούς συμβόλιζε το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την πολιτική της Εθνικής Συμφιλίωσης, αποκατάστησε τις αδικίες έναντι των αγωνιστών του ΕΛΑΣ, και η Ελλάδα άφησε πίσω της εφιαλτικές μνήμες αλληλοσφαγών και διώξεων. Αυτά, πέντε δεκαετίες πριν… Ποιο «νέο πολιτικό όραμα» θα μπορούσε να εξυπηρετήσει άραγε η ανάσυρση εμφυλιοπολεμικών συμβολισμών;
Ελπίζουμε τα παραπάνω να είναι απλά δικές μας κακές σκέψεις. Διότι αλλιώς, σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, προσέφερε ένα μεγάλο δώρο στη Νέα Δημοκρατία.