Τραμπ στην Άγκυρα: Ο «σωτήρας» που έρχεται, ο Πρέσβης που εξαφανίστηκε
Πολλή η δημοσιότητα για την μετάβαση Τραμπ στην Άγκυρα,
λες και θα πάει μόνο αυτός, για την Σύνοδο όλων των Αρχηγών κρατών μελών του ΝΑΤΟ που θα λάβει χώρα εκεί. Το ποιος την πόλη αυτή επέλεξε, και γιατί, άγνωστο.
Όπως επίσης άγνωστο παραμένει το γεγονός της «αφάνισης» από παντού εκείνου του περίεργου Αμερικάνου Πρεσβευτή στην Άγκυρα.
Περίεργο, αξιοπερίεργο μετά από τις, δια μακρών, καθημερινές του επεμβάσεις σε ότι αφορά την Τουρκία, και πάντα υπέρ Τουρκίας, στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, λες και είχε ανακαλύψει μία πολυαδικημένη από παντού χώρα, αναλαμβάνοντας εκστρατεία δικαίωσης της. Σήμερα; Απών ! Ίσως διότι εκτέλεσε πλήρως την δικαίωση αυτής που (εργολαβικά;) είχε αναλάβει.
Θα το δούμε και θα το παρακολουθήσουμε μετά από δέκα περίπου ημέρες, με τον Τραμπ «σωτήρα» της.
Κάποιες στο μεταξύ πιθανότητες μιας … αναβολής «σωτηρίας» αυτής της Τουρκίας από το Αμερικανικό Κονγκρέσσο είναι ισχνές, όμως υπαρκτές, διότι αν δεν υπάρξει αντιδράση, αυτό θα είναι άλλη μία εντελώς αδικαιολόγητη «χοντράδα» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Όσον αφορά τα δικά μας εδώ φλέγοντα, «σβησμένα» σήμερα, ακόμα και οι μικροεστίες αυτών, εξ ου και το ανέμελο πεζοδρομιακό «ταβλάκι» που μαρτυράει πολλά.
Eμας μας εχει χεσμενους . Της μλκς δεν της πληρωνουν οι πολιτικοι αλλα ο Λαος και το Κρατος .
Τα ΠΑΝΤΑ είναι μπίζνες, συμφέροντα, δεν υπάρχει συναίσθημα, μόνο συμφέροντα και δικαιολογίες για την πραγματοποίηση αυτών. Ο Τράμπ είναι επιχειρηματίας, ( αναρωτιέμαι κατά πόσο ως επιχειρηματίας πριν γίνει πρόεδρος ήταν πετυχημένος, γιατί οι κινήσεις του, οι προσωπικές αποφάσεις του, δείχνουν ότι δεν διατηρεί την αρχή του μέτρου, των ισορροπιών ) δεν είναι πολιτικός και γι’ αυτό θαυμάζει τον Ερντογάν ( προσωπικά συμφέροντα; η όχι; ) γιατί και εκείνος λειτουργεί με το ίδιο σκεπτικό, το σκεπτικό των συμφερόντων όπου τον βλέπουμε ότι πέρα από τις χειραψίες σε όλα τα άλλα η συμπεριφορά του είναι συμπεριφορά του δούνε και λαβείν έχοντας εθιμοτυπικά πάντα ως στόχο να πάρει σε μια διαπραγμάτευση όσο το δυνατόν και πιο πολλά. Αλλά νομίζω ότι ο Τράμπ κάνει σοβαρό λάθος; δείχνοντας την – φιλία – του προς τον Ερντογάν, προσπαθώντας δηλαδή να το καλοπιάσει, να τον συγκρατήσει, για την αποφυγή της δημιουργίας του μουσουλμανικού τύπου ΝΑΤΟ με ηγέτιδα την Τουρκία η την είσοδο της Τουρκίας στην ένωση με την Ρωσία – Κίνα κλπ. Ο Ερντογάν δεν είναι αφελής, ελίσσεται και αγοράζει, αγοράζει τεχνολογία, το είπε και δημόσια – μην τους πιστεύεται αλλά να μαθαίνεται από αυτούς – τους Δυτικούς – θυμηθείτε που ήταν η Τουρκία και δείτε που είναι τώρα – και όσο αγοράζει τεχνολογία και μαθαίνουν συνεχώς από τους Δυτικούς τόσο πιο ισχυροί γίνονται αυτοί και πιο αδύναμοι οι Δυτικοί. Το είπε και αυτό – η Ευρώπη δεν μπορεί χωρίς την Τουρκία, μας χρειάζεστε – δεν κρύβει τα λόγια του, είναι όπως είπε ο Πούτιν για αυτόν – παντελονάτος -. Το άρθρο παραπάνω τα λέει όλα. Διαβάζω σε ένα σημείο που λέει: και πάντα υπέρ Τουρκίας, στην περιοχή της ανατολικής μεσογείου, λες και είχε ανακαλύψει μια πολυαδικημένη από παντού χώρα, αναλαμβάνοντας εκστρατεία δικαίωσής της. Μακάρι να κάνουμε λάθος σε όλα αυτά, αλλά δυστυχώς ο κανόνας που υπέβαλαν κάποιοι από το κοντινό και μακρινό παρελθόν ότι τα πάντα είναι συμφέροντα και τα οδυνηρά για την Ανθρωπότητα αποτελέσματα αυτών των επιλογών – συμπεριφορών, να έβαζαν μυαλό στους ηγέτες και να άλλαζαν ρότα, αλλά ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ
Με προβληματιζει που δεν εχουμε κανεναν φιλο ηγετη . Βλεπουν , δεν ειναι στραβαδια .