Το αλλαζονικό όχι του Αλέξη Τσίπρα θα του κοστίσει στις εκλογές όσο δεν φαντάζεται
Καιρό τώρα ακούμε τις ίδιες διαβεβαιώσεις.
Το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, η ΕΛ.Α.Σ., θα πορευτεί «καθαρό», χωρίς πρόσωπα από το παρελθόν.
Χωρίς εν ενεργεία βουλευτές. Χωρίς πολιτικούς με «βαρίδια». Χωρίς κρατημένες θέσεις. Όλα φρέσκα, όλα αγνά, όλα μακριά από το «παλιό πολιτικό σύστημα».
Ωραία τα λόγια. Πολύ ωραία.
Ακούγονται σύγχρονα, ηθικά, σχεδόν επαναστατικά. Μόνο που η πολιτική δεν γίνεται μόνο με συνθήματα και καλές προθέσεις. Γίνεται με ανθρώπους. Με υποψηφίους που έχουν ήδη δοκιμαστεί στις τοπικές κοινωνίες, που ο κόσμος τους ξέρει, τους εμπιστεύεται ή τουλάχιστον τους αναγνωρίζει. Με στελέχη που μπορούν να ανοίξουν πόρτες, να μιλήσουν σε καφενεία, να σηκώσουν τηλέφωνα και να φέρουν ψήφους.
Πώς ακριβώς θα πορευτεί η ΕΛ.Α.Σ. όταν έρθουν οι εκλογές χωρίς αυτόν τον κορμό;
Χωρίς ανθρώπους που έχουν ήδη περάσει από την κάλπη, που έχουν χτίσει σχέσεις, που ξέρουν τα προβλήματα κάθε περιοχής από πρώτο χέρι; Η απάντηση που ακούμε μέχρι στιγμής είναι ουσιαστικά ένα αλαζονικό «όχι». Όχι σε όσους έχουν εμπειρία. Όχι σε όσους έχουν ήδη εκλεγεί. Όχι σε οτιδήποτε θυμίζει το παρελθόν.
Αυτό το «όχι» μπορεί να ακούγεται γενναίο σήμερα.
Αύριο, όμως, όταν ανοίξουν οι κάλπες, μπορεί να αποδειχθεί πολιτικά αυτοκτονικό. Γιατί οι εκλογές δεν κερδίζονται μόνο με αφηγήματα και επικοινωνιακά παιχνίδια. Κερδίζονται με οργανώσεις, με τοπικές ρίζες, με υποψηφίους που ο κόσμος αναγνωρίζει ως δικούς του. Χωρίς αυτούς, μένεις με μια λίστα αγνώστων και με την ελπίδα ότι το όνομα του Αλέξη Τσίπρα θα τραβήξει από μόνο του. Και αυτό, σε μια εποχή που η πολιτική εμπιστοσύνη βρίσκεται στο ναδίρ, είναι επικίνδυνο στοίχημα.
Η επιλογή να αποκλείσεις σχεδόν οτιδήποτε έχει «μυρίσει» κοινοβούλιο ή τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ηθικής καθαρότητας.
Μπορεί να είναι και ένδειξη πολιτικής αλαζονείας: η πεποίθηση ότι μπορείς να χτίσεις από το μηδέν, αγνοώντας βασικούς κανόνες της εκλογικής πραγματικότητας. Ότι το προσωπικό σου brand αρκεί. Ότι οι ψηφοφόροι θα ακολουθήσουν χωρίς να χρειάζονται οικεία πρόσωπα δίπλα τους.
Η ιστορία της ελληνικής πολιτικής είναι γεμάτη παραδείγματα κομμάτων και κινήσεων που ξεκίνησαν με μεγάλες υποσχέσεις «καθαρότητας»
και κατέληξαν να συντρίβονται ακριβώς επειδή δεν είχαν δομές και δοκιμασμένα στελέχη. Το «όχι» σε όλους και σε όλα μπορεί να φαντάζει γενναίο στα τηλεοπτικά πάνελ. Στην κάλπη, όμως, συχνά μεταφράζεται σε χαμηλά ποσοστά και σε σκληρή αφύπνιση.
Μπορεί το 1981 τους υπουργούς του Ανδρέα Παπανδρέου να μην τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους·
υπήρχαν, όμως, δοκιμασμένα στελέχη και βουλευτές που θήτευσαν στη Βουλή όσο το ΠΑΣΟΚ ήταν αξιωματική αντιπολίτευση και αποτέλεσαν τον κορμό της κοινοβουλευτικής ομάδας του 1981, όπως ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, η Μελίνα Μερκούρη, ο Αλέξανδρος Μαγκάκης και άλλοι.
Και στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να έχουν θέση σε ένα νέο κόμμα όσοι απέτυχαν να εκλεγούν στις εκλογές –όπως ο Μπίστης– και να τρώνε πόρτα εκλεγμένοι βουλευτές με πραγματική κοινωνική προσφορά στις τοπικές κοινωνίες τους.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να θέλει ένα κόμμα διαφορετικό.
Έχει όμως και την υποχρέωση να καταλάβει ότι η πολιτική δεν είναι μόνο συμβολισμοί. Είναι και μηχανισμός.
Και χωρίς έναν στοιχειώδη κορμό ανθρώπων που ο κόσμος εμπιστεύεται ήδη, το αλαζονικό «όχι» μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ακριβό απ’ όσο φαντάζεται σήμερα.
