Από τη Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974 στη Νέα Μεταπολίτευση!
Η Μεταπολίτευση της 24ης Ιουλίου 1974, υπήρξε για τη σύγχρονη Ελληνική πολιτική ιστορία μια καθαρτήρια τομή. Έθεσε τέλος σε μια αρνητική παράδοση κατάστικτη από θεσμικές ασυνέχειες, στρεβλώσεις και δυσπλασίες, που επί δεκαετίες κατέτρυχαν την πολιτική ζωή του τόπου, και άνοιξε το δρόμο για τη θεμελίωση και την εγκαθίδρυση του πλέον άρτιου, σύγχρονου και ομαλόρρυθμα λειτουργούντος δημοκρατικού πολιτικού συστήματος, που γνώρισε η χώρα μας στη νεώτερη ιστορική διαδρομή της.
Αυτό το «πολιτικό θαύμα», όπως αποκάλεσε ο Ραιημόν Αρόν την αριστοτεχνική μετάβαση από την αυταρχική τυραννίδα στους ελεύθερους θεσμούς, και την υποδειγματική αποκατάσταση και εμπέδωση της Δημοκρατίας, φέρει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Που εναντιοδρομώντας προς ψυχωτικές αγκυλώσεις, ιδεοληπτικές αντιστάσεις και βολικές αδράνειες, που επιβίωναν στους κόλπους της Ελληνικής κοινωνίας των μέσων της 10/ετίας του ’70, κατόρθωσε να θέσει τις βάσεις ώστε η χώρα να εισέλθει σε μια διαδικασία εξόδου από τη χρόνια πολιτική υπανάπτυξη, στην οποία την είχε καθηλώσει η ανώμαλη ιστορικο-θεσμική εξέλιξη δεκαετιών, και να εναρμονίσει σταδιακά το βηματισμό της προς τα ισχύοντα στα δημοκρατικά ώριμα πολιτικά συστήματα των χωρών της Ευρώπης, με τις οποίες άλλωστε προσέβλεπε (και πέτυχε, τελικά) να διασυνδέσει οργανικά τη μοίρα του τόπου.
Για να πετύχει αυτόν τον κορυφαίο διττό στρατηγικό του στόχο (αρχιτεκτόνηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού πολιτικού συστήματος και ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα), ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν δίστασε να έρθει σε ευθεία ρήξη και ανοιχτή σύγκρουση με κατεστημένες νοοτροπίες και οργανωμένα συμφέροντα, που ήθελαν την χώρα δέσμια αναχρονιστικών αντιλήψεων και αποστεωμένων δομών, ώστε να εξακολουθήσουν να τη νέμονται αδιατάρακτα. Χωρίς παλινδρομήσεις, παλινωδίες και αμφιταλαντεύσεις (αν και όχι χωρίς επιμέρους λάθη) κατόρθωσε, τελικά, στις αρχές της 10/ετίας του ’80, όταν αποφάσισε να μεταβεί από την Πρωθυπουργία στην Προεδρία της Δημοκρατίας, να αφήσει πίσω του μια βαρύτιμη κληρονομιά, πάνω στην οποία βασιζόμενοι οι διάδοχοί του θα μπορούσαν να οικοδομήσουν μια πραγματικά νέα Ευρωπαϊκή Ελλάδα.
Δυστυχώς, όμως, για τη χώρα, στη γωνία ελλόχευε ο επιθετικός λαϊκισμός και ο πολιτικός οππορτουνισμός. Που με όχημα το ΠΑΣΟΚ και εκφραστή τον Ανδρέα Παπανδρέου, έφεραν τα πάνω-κάτω. Υιοθετώντας έναν εύπεπτο αριστερόστροφο μαξιμαλισμό, ισοπεδώνοντας με την ευκολία απελεύθερου κάθε αξία και ηθικό κανόνα, και αναγάγοντας τον κυνισμό σε εξουσιαστική τεχνογνωσία με ιδεολογικοφανή άλλοθι, το «Κίνημα» και ο καθηγέτης του κατόρθωσαν μέσα σε λίγα χρόνια να βγάλουν την χώρα από το δρόμο του εξευρωπαϊσμού και να την οδηγήσουν στην οικεία γι’ αυτούς ατραπό της κοινωνικής ιζηματοποίησης και της πολιτικής τριτοκοσμικοποίησης. Εγκλωβίζοντας τα πλέον ευεπίφορα στη δημαγωγία στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας και αναμοχλεύοντας τις απωθήσεις της μαζοψυχής, που περίπου ανήγαγαν σε «αρετές», πέτυχαν έτσι, επ’ ονόματι της «προόδου», να οδηγήσουν ιδεολογικά κυρίαρχοι, οικονομικά πανίσχυροι μέσα από τη λεηλασία της Ελλάδας και πολιτικά αδίστακτοι, τη χώρα στο σημερινό της κατάντημα.
Εν τούτοις, με το θράσος που πάντα συνοδεύει τους λαφυραγωγούς της εξουσίας και τους διαβουκολητές των από τους ίδιους «μαζοποιημένων» πολιτών, σήμερα, μπροστά στα ερείπια που ίδιοι κυρίως (αν και όχι, δυστυχώς, αποκλειστικά) επεσώρευσαν, προσπαθούν να εμφανιστούν σαν οι «λύτες» ενός προβλήματος που είναι έργο δικό τους. Και αξιοποιώντας την αδυναμία των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας του 1990-1993 και του 2004-2009, να αντιπαλέψουν την κατάσταση που αυτοί είχαν δημιουργήσει, να υπόσχονται στους Έλληνες μια «δυναστική δημοκρατία», με μια «οικονομία των αρπαχτικών» και μια «κοινωνία φόβου», μέσα σε ένα καθεστώς απίστευτης εξωτερικής εξάρτησης και εθνικής αναξιοπρέπειας, ως δήθεν όραμα για το μέλλον.
Σήμερα, 36 χρόνια μετά την 24η Ιουλίου 1974, είναι καθήκον ευθύνης για όλους τους πολίτες αυτής της χώρας να συνειδητοποιήσουν τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια. Και αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η μεγάλη φιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, που εκείνος ίδρυσε,εμπνεόμενη απο το έργο της και διδαγμένη από τα λάθη της, να ηγηθεί της προσπάθειας για μια Νέα Μεταπολίτευση. Που με βάση το Δημοκρατικό και Ευρωπαϊκό κεκτημένο που εκείνος κληροδότησε, να κάνει πράξη τις σαρωτικές εκείνες αλλαγές, που έχει ζωτική ανάγκη η Ελληνική κοινωνία για να ατενίσει ξανά το Αύριο ως ελπίδα και ευκαιρία, και όχι σαν κίνδυνο και απειλή. Αυτό είναι το ιστορικό στοίχημα του σημερινού ηγέτη της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά.
(του Τάκη Μαχαίρα, Πολιτικού Επιστήμονα)