Πολλά λέγονται, όπως και πολλά σχολιάζονται κατά Βαρουφάκη, που γράφει το βαφτιστικό του Γιάννης, με ένα «νι» δηλαδή Γιάνης. Μα στον προφορικό λόγο δεν υπάρχει διαφορά καμία!
Δεν διαφέρει η λέξη Γιάννης σε τίποτα ανεξάρτητα των υπάρχοντων «νι». Μα τότε γιατί να γράφεται με δύο «νι» θα αναρωτηθεί κάποιος κανείς. Και ουδείς θα ασχοληθεί για το αν τα δύο «νι» το ένα δίπλα στο άλλο πρέπει να προφερθούν αλλιώς.
Αφού αυτό δεν ισχύει σε καμία άλλη από όλες τις λέξεις τις εμπεριέχουσες δύο μαζί μαζί σύμφωνα, αυτά τα δύο ομού να προφέρονται διαφορετικά, από το ένα, όπως ακριβώς θάπρεπε, και γι αυτό ίσως έτσι να γράφονται. Προγονικά.
Με δεδομένο λοιπόν το ότι η Ελληνική γλώσσα έχει προ πολλού χάσει την μελωδική της προφορά αφού δεν βρίσκεται, πάλι προ πολλού, ρήτορας για να την διδάξει η γραμματεία της γλώσσας μας είναι μόνο γραπτή, και έτσι στις εξετάσεις των Ελληνικών οι υποψήφιοι της Ορθογραφίας διαγωνίζονται ως προς την μνήμη κυρίως και όχι ως προς τις γνώσεις, προσπαθούντες να βρούν από τα συμφραζόμενα πως να ανταποκριθούν στο γράψιμο αλάνθαστα /σωστά.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει, σήμερα, και για τα διπλά φωνήεντα, πάντα ως προς την προφορά τους. Διαφορετική προφορά είχε το Ο το μέγα από το Ο το μικρόν και ούτω καθ εξής και για όλα τα λοιπά. Η κατάργηση δε των τονισμών και των πνευμάτων εξαφάνισαν πλήρως την μουσικότητα των Ελληνικών.
Αυτό φαίνεται ότι και από την αρχική ακόμα θέσπιση της Αλφαβήτου, αυτή δυσκόλευε τους τότε πολίτες, και εξ αυτού προέκυψαν και οι ρήτορες, αφού υπήρχε η προαναφερθείσα δυσκολία κυρίως ως προς την χρονική διάρκεια (μακρά, βραχέα) προφοράς των φθόγγων.
Δεν μπορούσαν να τα αποδώσουν όλοι με την σωστή προφορά.
Εικάζεται επίσης πως ο Δημοσθένης δυσκολευόταν να προφέρει τα δύο Ρ μαζί μαζί, και όχι το ένα μόνο του, ίσως. Αξίζει επίσης όμως να σημειωθεί πως και τα άλλα γλωσσάρια που αντέγραψαν τόσες πολλές Ελληνικές λέξεις, και διατήρησαν τα διπλά σύμφωνα, είτε από σεβασμό είτε για να προφέρονται, όλα τα διπλά, με τις απαραίτητες προσαρμογές στην προφορά τους, όπως κα τα διπλά μεν, αλλά ποτέ όμοια δε, φωνήεντα διατήρησαν μια ανεπαίσθητη έστω, μουσικότητα στο λόγο τους αρχής γενομένης από τα Λατινικά που κληροδοτήθηκε, εν πολλοίς, στα σύγχρονα Ιταλικά, και κατά προέκταση, σε πολλές άλλες γλώσσες, εν ολίγοις.
Αυτό, η μουσικότητα δηλαδή των Ελληνικών, ίσως να είχε απασχολήσει και τον μεγάλο Αλεξανδρινό αφού υπάρχει μια μικρή μνεία στο έργο του.
Τι λες ρε άσχετο στραβαδι!!!!άνοιξε κανένα βιβλίο.Θα τα ισοπεδωσουμε όλα;
Αγαπητέ Κωνσταντίνε…. αφού αυτά ισχυρίζεσαι για την γλώσσα, σεβόμενος την γνώμη σου, θα σε παρακαλούσα από τό κείμενο σου να αφαιρέσεις το 70% των λέξεων που χρησιμοποιείς (κι εύχομαι νά είναι μόνο αυτό).
Δεν γνωρίζω μετά κατα ποσό θά μπορώ να κατανοήσω αυτά που θέλεις νά πεις.
Μετά τιμής
ΣΥΜΦΩΝΏ ΑΠΌΛΥΤΑ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΑΝΩ,ΜΕ ΝΤΙΝΤΑΝ-ΠΑΝΤΟΠΙΑ,ΑΝΤΙΜΑΧΟ.ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΉ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΎΝΗ!!!!!!
Ασφαλώς, αν θέλετε να σφαγιάσετε ολοκληρωτικά την Ελληνική Γλώσσα, προχωρήστε σε απλοποιήσεις της γραφής και σε εξάλειψη της έννοιας της ετυμολογικής ορθογραφίας. Εμπρός, διακόψτε αυτή την άρρηκτη ιστορική σύνδεση με το υπερτρισχιλιετές παρελθόν του Γένους, εκμηδενίστε την ακέραιη Ιστορική Αλήθεια που περικλείουν μέσα τους φυλαγμένη οι λέξεις και γενναιόδωρα αναδεικνύουν σε όποιον διαθέτει το ελάχιστο φιλότιμο να ασχοληθεί, αλώστε ανεπανόρθωτα τον χαρακτήρα, τη φύση και το μεγαλείο της Γλώσσας, ταπεινώνοντάς την στο θλιβερό επίπεδο ενός τεχνοκρατικού ηχοαποδοτικού αλγορίθμου. Και μη μείνετε σε αυτό, παραδοθείτε εξολοκλήρου στους βαρβαρισμούς και στους σολοικισμούς, αντικαταστήστε τα Ελληνικά Γράμματα με τα Λατινικά, πιθηκίστε αυτούσια την φρασεολογία του διεθνούς συρμού, και σκεφτείτε στα ξένα, με νοήσεις ξένες, μιλώντας μεταγλωττισμένα ξένα. Απεκδυθείτε κάθε τί που σας συνδέει με τον Όμηρο, αποποιηθείτε τα «απαρχαιωμένα» Αρχαία – το λέει και το όνομά τους – και γυρίστε τους στυγνά την πλάτη, στρεφόμενοι αποκλειστικά και μόνο προς τις τεχνικές γνώσεις, και αποκηρύσσοντες όλη την κληρονομιά που σας παραδόθηκε, κατηγορώντας την ως ανούσια, περιττή, φορτική, ενοχλητική και ανεπιθύμητη. Κι όταν θα έχετε πλέον ξεφορτωθεί αυτό το βραχνά, να αναγκάζεστε εσείς που έχετε να κάνετε άλλα πράγματα με τον πολύτιμο χρόνο σας από το να κάθεστε να απομνημονεύετε το πώς γράφονται οι λέξεις (λες και η ετυμολόγηση δεν το εξηγεί) και «απελευθερώσετε» τη διαδικασία της σκέψης σας από τα «δεσμά» της ορθογραφίας, και διαβείτε αυτό το περίφημο κατώφλι του εθνικού εκπαιδευτικού «εκσυγχρονισμού» για το οποίο τόσο πολύ μοχθούν οι κυβερνήσεις σας, κι όταν η χώρα σας κατακτηθεί ειρηνικώς (ή/και μη) από κάθε λογής ξένους, προερχομένους από όλα τα σημεία του ορίζοντα, μετατρεπόμενη σε απλή τοπική περιφερειακή διοικητική οντότητα της παγκοσμιοποιημένης γλωσσικής, φυλετικής και πολιτιστικής ομογενοποίησης, και το όμαιμον, το ομόλγωσσον και το ομογάλακτον εκλείψουν εντελώς από την υπόστασή σας, κι όταν αφομοιωθείτε και απορροφηθείτε και εξανδραποδιστείτε πλήρως από το ύπουλο και ψυχρό και απρόσωπο σύστημα που αναπτύσσεται ενώπιόν σας, τότε είτε σταθείτε σε μιαν άκρη και αναλογιστείτε το μέγεθος τους άγους σας και θρηνήστε οψίμως γι’ αυτό, είτε απαρτιώστε το, διαφυλάσσοντας πονηρά την ανύπαρκτη αξιοπρέπειά σας, επισημοποιώντας την ασυγχώρητη αφιλοτιμία σας, και κονιορτοποιώντας τα ύστατα κατάλοιπα της προελεύσεώς σας, αδίστακτα και ασυνείδητα και αναίσχυντα ισχυριζόμενοι πως τέτοιο άγος τάχα δεν υπάρχει. Όταν το γλωσσικό «εμπόδιο» φύγει από τη μέση, και ίσως ακολουθήσει και το θρησκευτικό μετά, θα έχει ολοκληρωθεί πια η πολυπόθητη αποδοχή σας από τους ξένους. Κυρίως γιατί θα έχετε γίνει κι εσείς ξένοι. Ξένοι προς τον Ελληνισμό.