Τέτοιο ηθος δέν έρχεται ούτε απ’ έξω ούτε κατά τύχη, γεννιέται καί τρέφεται μέσα στήν οικογένεια

Δημήτρης Καπράνος

Τό πόσο έχουμε ωριμάσει οι Έλληνες, πιθανότατα λόγω των μεγάλων περιπετειων πού πέρασε η πατρίδα τά τελευταια χρόνια, φάνηκε από τήν συμπεροφορά μας απέναντι στήν Εθνική Ελλάδος.

Θυμαμαι ακόμη εκεινα τά μακρόσυρτα «ού-ού-ού» πού επεφύλαξαν χιλιάδες φίλαθλοι έπειτα από μιά βαρειά εντός έδρας ηττα από τήν Τουρκία στό ποδόσφαιρο (1-4, τό 2007). Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε καί προχθές, στόν χαμένο ημιτελικό μέ τούς απέναντι, οι χιλιάδες Έλληνες, στίς κερκίδες, επευφημουσαν τήν εθνική ομάδα, πού ειχε νά δώσει έναν ακόμη αγωνα γιά τό χάλκινο μετάλλιο. Καί τήν αποθέωσαν, έπειτα από τήν αγχώδη νίκη επί της Φινλανδίας, ενω ήπιους τόνους κράτησαν καί τά μέσα ενημερώσεως.

Πανηγυρίσαμε όλοι αυτή τήν νίκη, μέ τήν οποία τό εθνικό μας συγκρότημα ξόρκισε μιά στείρα περίοδο δεκαέξι ετων, χωρίς νά πατήσει στό βάθρο. Αυτή τήν φορά, τά κατάφερε, ανασυντάχθηκε από τήν ηττα, πείσμωσε καί οι αθλητές μας κρέμασαν στά στήθη τό έπαθλο. Τρίτη θέση στήν Ευρώπη, επάνω από Σερβία, Σλοβενία, Λιθουανία, Γαλλία, δέν ειναι καί λίγο.

Σπουδαιοι όλοι, δυνατοί καί δεμένοι μεταξύ τους, οι αθλητές, υπό τίς οδξηγίες του ευφυους Βασίλη Σπανούλη, μας έκαναν νά χαρουμε πολύ, θαυμάζοντας καί τόν σπουδαιο Γιάννη, πού μας χάρισε η τύχη καί οι κάτοικοι των Σεπολίων, πού αγκάλιασαν τήν οικογένειά του. Τά παιδιά αυτά, πού δίνουν τήν ψυχή τους γιά τήν εθνική ομάδα, ειναι τά πρότυπα πού χρειάζεται η εποχή μας.

Διάβασα μία αναφορά στά σόσιαλ από τόν κ. Νικόλαο Μολφέτα. Επικροτω!

«Προσπαθηστε νά μπειτε στή θέση του Γιάννη. Η καριέρα του προφανως ειναι στήν Αμερική, όπου έχει φτάσει στήν κορυφή, εκπληρώνοντας τά μεγαλύτερα όνειρα πού θά ειχε κάθε μπασκετμπολίστας. Αμερικάνα ειναι καί η γυναικα του, εκει μεγαλώνουν τά παιδιά του, έχει επενδύσει εκει σέ ομάδες καί επιχειρήσεις, όπως καί τά αδέλφια του, έχει δεθει μέ τή χώρα. Δέν χρωστα πλέον τίποτε στήν Ελλάδα –άν χρωστουσε ποτέ κάτι στή χώρα πού του έδωσε ένα διαβατήριο από τήν πίσω πόρτα, μόνο όταν ειδε ότι ίσως μπορει νά γίνει διάσημος.

Κι έρχεται τώρα ο NBA champion, ο δύο φορές NBA MVP, ο εννέα φορές NBA All-Star, κ.λπ., νά μας πει ότι τό χάλκινο μετάλλιο στό Eurobasket ειναι τό σημαντικότερο επίτευγμα της ζωης του! Δέν θά ειχε κανένα λόγο νά τό πει άν δέν τό εννοουσε, δέν έχει κάτι νά κερδίσει από αυτή τή δήλωση. Νοιώθει περήφανος γιά τή χώρα όπου γεννήθηκε, καί θέλει οι συμπολιτες του νά νοιώθουν περήφανοι γιά ένα ακόμα μετάλλιο στό οποιο έπαιξε καίριο ρόλο ο ίδιος. Δύο συμπεράσματα μου έρχονται στό μυαλό. Πρωτον, ότι ο Τσάρλς καί η Βερόνικα κάτι έκαναν (πολύ) σωστά. Τέτοιο ηθος δέν έρχεται ούτε απ’ έξω ούτε κατά τύχη, γεννιέται καί τρέφεται μέσα στήν οικογένεια.

Καί δεύτερον, ότι άνθρωποι σάν τόν Τσάρλς καί τή Βερόνικα, όσο μακριά από τήν Ελλάδα κι άν γεννήθηκαν, δέν ηταν ξένοι πρός τίς αξίες καί τά ιδανικά πού θέλουμε νά μεταδώσουμε κι εμεις στά παιδιά μας –καί μαλλον τά κατάφεραν καλύτερα από ό,τι πολλοί από εμας»…