Μετά τήν Ρωσσία, κέρδη γιά τήν Τουρκία καί από τήν ειρήνευση στήν Γάζα – Εμεις απόντες
Σέ Ολες τίς διεθνεις συναντήσεις πού ειχαν νά κάνουν μέ τήν αναζήτηση λύσεως γιά τήν Γάζα, η Τουρκία ηταν παρουσα. Στίς συνομιλίες του Καίρου, ο Ιμπραήμ Καλίν συμμετειχε ενεργά στίς επαφές λειτουργωντας σάν δίαυλος μεταξύ της Χαμάς καί των δυτικων κυβερνήσεων. Στό Παρίσι, όπου Ευρωπαιοι καί Άραβες υπουργοί Εξωτερικων επεξεργάσθηκαν σχέδια γιά τήν επομένη ημέρα στήν Γάζα, παρών ο Χακάν Φιντάν.
Εφημεριδα Εστία
Καί από τήν Κωνσταντινούπολη ο Ταγίπ Ερντογάν δρέπει τίς δάφνες του έχοντας επιτελέσει τόν «κομβικό ρόλο» πού του ειχε αναγνωρίσει ο ίδιος ο Ντόναλντ Τράμπ κατά τήν συνάντησή τους στόν Λευκό Οικο.
Μάλιστα ο Ερντογάν θέτει τίς βάσεις γιά τήν συμμετοχή της Τουρκίας στήν επομένη φάση ανακοινώνοντας (δεύτερος μετά τήν Ιταλία) τήν πρόθεση συμμετοχης δυνάμεων της χώρας του στήν ειρηνευτική δύναμη πού θά επιβλέψει τήν εφαρμογή της καταπαύσεως του πυρός στήν Γάζα.
Μολονότι ειναι πολύ αμφίβολο άν εν τέλει τό Ισραήλ θά συναινέσει νά εγκατασταθουν Τουρκοι στρατιωτες στό έδαφός του, έστω υπό τήν ιδιότητα των κυανοκράνων, η πρόθεσις συμμετοχης δημιουργει προϋποθέσεις ειδικης συζητήσεως μεταξύ Τέλ Αβίβ καί Αγκύρας. Φυσικά καί ο Ερντογάν τό γνωρίζει αυτό καί προφανως βλέπει στήν συζήτηση αυτή τήν ευκαιρία νά θέσει μιά σειρά από θέματα πρός διαπραγμάτευσιν μέ τό Ισραήλ. Πρωτο τό ζήτημα των ζωνων επιρροης στήν Συρία, η διευθέτησις του οποίου μπορει νά αποτελέσει τήν «γέφυρα» γιά αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρων. Ευκόλως αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι επιπτώσεις γιά τήν Ελλάδα θά ειναι άμεσες. Επί σειράν ετων η Αθήνα ειχε τήν βεβαιότητα ότι η εχθρότης της Τουρκίας πρός τό Ισραήλ θά λειτουργουσε ευεργετικά γιά τήν εμβάθυνση των σχέσεών της μέ τό Τέλ Αβίβ. Αυτή η βεβαιότης φαίνεται νά ανατρέπεται. Καί συντελειται μάλιστα σέ μιά στιγμή κατά τήν οποίαν η Τουρκία γνωρίζει σημαντική γεωπολιτική αναβάθμιση της θέσεώς της. Έχει καταστει, τόσο γιά τούς Αμερικανούς όσο καί γιά τούς Ευρωπαίους, ο αναγκαιος εταιρος πού έχει λόγο καί ρόλο επί των εξελίξεων στήν Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα ο μεγάλος απών
Η Ελλάς απεναντίας απουσιάζει από όλα τά fora συζητήσεων καί διαπραγματεύσεων. Καί όμως, δεδομένων των ιδιαιτέρως στενων σχέσεων μέ τό Ισραήλ, θά μπορουσε νά έχει λόγο. Μήν πουμε ότι άν διατηρουσε ακόμη τίς σχέσεις πού ειχε κάποτε μέ τόν αραβικό κόσμο, θά μπορουσε νά ειναι ο ιδανικός μεσολαβητής. Αλλά, δυστυχως, αυτήν τήν δυνατότητα τήν έχει εδω καί πολλά χρόνια απεμπολήσει. Οι επιρροές της Ελλάδος στήν Λιβύη έχουν ατονήσει από τότε πού έπεσε τό καθεστώς Καντάφι, ενω εσχάτως έχουν διαταραχθει οι σχέσεις μέ τήν Αίγυπτο, η οποία έχει εισέλθει σέ τροχιά προσεγγίσεως μέ τήν Τουρκία.
Οι εξελίξεις ειναι ιδιαιτέρως δυσμενεις, ιδίως άν ληφθει υπ’ όψιν τό γεγονός ότι η Ελλάς ειναι απομονωμένη από προσβάσεις στόν Λευκό Οικο καί τήν αμερικανική κυβέρνηση, ενω έχει απολέσει τά ερείσματά της πρός ανατολάς. Δέν ειναι τυχαιο ότι μόλις προχθές η εκπρόσωπος του ρωσσικου ΥΠΕΞ θέλοντας νά κατηγορήσει τήν Ευρώπη γιά παραβιάσεις των αρχων του Ελσίνκι χρησιμοποίησε δύο ιστορικως ανακριβη παραδείγματα πού αφορουν στήν Ελλάδα καί τήν πολιτική της αναφορικως πρός τήν Κύπρο καί τά Σκόπια.
Η κατάστασις προδιαγράφεται ζοφερή. Από τόν βορρα μέχρι τόν νότο η Ελλάς χάνει διαρκως. Καί συνεχίζοντας τήν ίδια πολιτική πού μέχρι σήμερα οδήγησε σέ αυτές τίς απώλειες ασφαλως δέν θά αποκαταστήσουμε τήν εικόνα της χώρας ως αξιοπίστου εταίρου καί συμμάχου.