Από τότε που ήρθα στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο δωμάτιο στο οποίο έχω μείνει 🙂
Όμως ποτέ δεν γκρίνιαξα, ποτέ δεν παραπονέθηκα. Όλα αυτά τα χρόνια που με πλήγωσαν, τα πράγματα στα οποία αφιέρωσα τη ζωή μου, να προσπαθούν να τα εξαφανίσουν χωρίς οίκτο με 3 μήνες υποχρεωτική στρατιωτική θητεία… Αν έκαναν έστω και λίγο μια αξιολόγηση με βάση τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος σε ένα κομμάτι της ζωής μου, το πράγμα θα λυνόταν χωρίς να φτάσει ποτέ ως εδώ.

Το να μου φέρονται σαν εχθρό ή να υφίσταμαι τέτοια συμπεριφορά μου βαραίνει περισσότερο από όλα τα βασανιστήρια που μου έκανε το τουρκικό κράτος. Είδα το πρόσωπο του Υπουργού Μετανάστευσης όταν μιλούσε για μένα· σαν να με έβλεπε σαν εχθρό. Λυπήθηκα πολύ. Αντί να υποστώ αυτό, θα προτιμούσα τη φυλακή του εχθρού μου με βασανιστήρια· τουλάχιστον θα είχα απέναντί μου εχθρό, θα το ήξερα και θα πολεμούσα ανάλογα.
Δεν ξέρω πώς με βλέπουν, αλλά εγώ δεν μπορώ να τους κοιτάξω σαν εχθρούς
Γι’ αυτό είναι ένας πολύ άνισος πόλεμος. Ελπίζω να μην τραβήξει πολύ αυτή η κατάσταση. Δεν κουράστηκα τόσο πολεμώντας ενάντια στο τουρκικό γενοκτόνο κράτος. Πόσες φορές άνοιξα και ξαναείδα το βίντεο του Υπουργού, μήπως βρω κάποιο άλλο μήνυμα… Αν το ήξερα ότι θα γίνει έτσι, δεν θα έβγαινα ποτέ έξω, θα πολεμούσα τον εχθρό ό,τι κι αν γινόταν. Ας έρθει ο θάνατος πολεμώντας τον εχθρό· όχι να με πνίξει ο αδερφός μου…
Είμαι πραγματικά πολύ λυπημένος. Όλοι χωρέσανε, μόνο εγώ δεν χωράω στην Ελλάδα.

ζούνε σε σκοτεινές εποχές για τον Ελληνισμό κ όταν υπάρχει σκοτάδι στην Ελλάδα, η ανθρωπότητα παρακμάζει
υγ φίλε μην τα παρατάς, μπορεί να μην κερδίσουμε ποτέ αλλά θα πολεμάμε πάντα