Ποίηση: Η θλίψη της γιορτής της δημοκρατίας

 

Με μαραμένο δάφνινο στεφάνι στα μαλλιά

Να κείται καταμεσής του δρόμου

 

Ολόγυρά της μαυροφορεμένοι

Ο Αριστοτέλης με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη

Θρηνούν το γέννημά τους

Ο Πυθαγόρας με την Υπατία, τον Ευκλείδη, τον Θαλή

Του φόνου την εξίσωση να λύσουν προσπαθούν

Ο Ιπποκράτης με τον Γαληνό

Της ανάστασης ψάχνουν το γιατρικό

Ο Φειδίας με τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη

Τη λέξη Δημοκρατία σκαλίζουν στο μνημείο

Ο Ευριπίδης με τον Σοφοκλή και τον Αισχύλο

Δακρυσμένοι γράφουν τη σύγχρονη τραγωδία

 

Ξεπλέκουν το κουβάρι του δύσμοιρου τούτου τόπου

Ο Δημόκριτος συγκεκριμενοποιεί το προεδρεύον άτομο

Στιγματίζοντας την εγκληματική της σκοτεινή σκέψη

Ο Αρίσταρχος με τον Ίππαρχο

Σημάδια ανάστασης βλέπουν στον ουρανό

Ήταν όλοι εκεί, μυριάδες Έλληνες Σοφοί

Στον θρήνο της Δημοκρατίας

Αυτή που δολοφόνησαν οι τραπεζίτες

Με συνεργούς πολιτικούς αγύρτες

Ξενόδουλο ασκέρι

Της ασχήμιας ταίρι

 

Ασχημονούσα κυβερνάει η τραπεζοκρατία

Η Θέμιδα με μαντήλι στα μάτια και στο στόμα

Κρεμασμένη σε μιά μπακιρένια παλάντζα

Το ανύπαρκτο βάρος της ζυγίζει

Βουβή, πισθάγκωνα δεμένη

Ή και ηθελημένα

Η ντροπή δεν πήγε στη γιορτή, ντράπηκε

Μόνο αυτή

Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας

24-07-2021