του Χρυσόστομου Τσιρίδη
.
Έχοντας στις αποσκευές του τα πεπραγμένα του αντιδικτατορικού Αγώνα στο εξωτερικό, αλλά και το σύντομο “επεισοδιακό” προδικτατορικό παρελθόν, οπότε και φάνηκε η πρόθεση απομάκρυνσής του από «τα χρονοντούλαπα της ιστορίας», ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974.
.
Ανεξάρτητα αν κάποιος είναι φίλος ή αντίπαλος, οφείλει να παραδεχτεί την πρωτοπορία και στο θέμα της κοινωνικοπολιτικής ορολογία. Κάποιοι όροι ίσως προϋπήρχαν, απλά ήταν ανενεργοί.
.
Το μεροδούλι, το μεροκάματο μετονομάζονται σε “οικογενειακό εισόδημα”
Το μοιρολατρικό “φτώχεια….κατηραμένη” έγινε μετρήσιμος οικονομικός όρος: όρια φτώχειας / βιοτικό επίπεδο.
Η αύξηση, από το απροσδιόριστο “παραπάνω λεφτά”, έγινε λογιστικός όρος= Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή
Της Πατρίδος η Ελευθερία, αναβαθμίστηκε σε “Εθνική Ανεξαρτησία”
Η ώρα του λαού (ανά…. τετραετία) προτείνεται ως Λαϊκή Κυριαρχία /”ο Λαός στην εξουσία”.
.
Σημείωση: Το αρνητικό είναι ότι το “ο Λαός στην εξουσία”, οδήγησε αρκετούς σε αλαζονική συμπεριφορά και έναν… ιδεολογικό ελιτισμό, το πολιτικό κόστος των οποίων πλήρωσε το Κίνημα.
Κάτι που θα επισημάνει και ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου
.
Οι λέξεις εργασία, προκοπή, δουλειά ενισχύθηκαν με την “παραγωγικότητα”
οι πλούσιοι μετονομάστηκαν σε “κατέχοντες”
Οι περίφημες παροιμιώδεις “400 οικογένειες” ονομάστηκαν “οικονομική ολιγαρχία”
.
Η παραδοσιακή “Προστασία” “κηδεμονία” έγινε “ΞΕΝΗ εξάρτηση”
Η Ανάγκη κατάργησης παραδοσιακών προκαταλήψεων, Κοινωνική Απελευθέρωση…..
.
Χωρίς βέβαια να καταργηθεί ο σίγουρος, άμεσης… απόδοσης, πολιτικός συνειρμός των παραδοσιακών όρων.
Δίπλα στον καινοτόμο λόγο, θα προβάλλονται τα άμεσα συνθήματα
«Εδώ και τώρα αλλαγή» / «Η Ελλάδα στους Έλληνες» κ.α
.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:Είναι μερικά, σύντομου αφιερωματικού χαρακτήρα, ενός απλού Πολίτη.
.
Όπως έγραψα και στην αρχή, ανεξάρτητα από την γνώμη που έχει ο καθένας (απόλυτο δικαίωμα), δεν μπορεί να αρνηθεί το ξεχωριστό ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ που άφησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην νέοτερη Ελληνική Ιστορία.
.
Υ.Γ Για τον κουλτουριάρικο λόγο, που “εξ αφορμής” προέκυψε από Έλληνες “διανοούμενους” τις 10ετίες ’70 και ’80, ΟΤΑΝ το “είναι” και το “Φαίνεσθαι” / “η αντιστικτική διαλεκτική” / το “συνειδητό και το “ασυνειδήτως υποσυνείδητο” / το “πέραν” και τα “επέκεινα” κ.α, σχεδόν απείλησαν την ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΑΠΛΟΤΗΤΑ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, σε επομενα.