του Tayo Bero από το Guardian σε μετάφραση από το netakias.com
Ένα τεράστιο 43% των λευκών μαθητών δεν έγιναν δεκτοί αξιοκρατικά. Θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει προνομιακή πολιτική για τους πλούσιους και προνομιούχους
Αναρωτηθήκατε ποτέ τι χρειάζεται για να μπείτε στο Χάρβαρντ; Με Βαθμούς στα άστρα, εντυπωσιακές εξωσχολικές δραστηριότητες και σύμφωνα με μια πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη, έχοντας βαθιά τσέπες και έναν γονέα που είτε εργάζεται είτε πήγε εκεί. Αυτά τα δύο τελευταία είναι πολύ σημαντικά για τους λευκούς φοιτητές του Χάρβαρντ, επειδή μόνο το 57% περίπου από αυτούς έγιναν δεκτοί στο σχολείο με βάση την αξία τους.
Στην πραγματικότητα, το 43% των λευκών φοιτητών του Χάρβαρντ είναι είτε στρατολογημένοι αθλητές, κληρονομικοί φοιτητές, στη λίστα ενδιαφερόντων του κοσμήτορα (που σημαίνει ότι οι γονείς τους έχουν κάνει δωρεές στο σχολείο) είτε παιδιά του διδακτικού προσωπικού και του προσωπικού (οι φοιτητές που γίνονται δεκτοί με βάση αυτά τα κριτήρια αναφέρονται ως « ALDCs», που σημαίνει «αθλητές», «κληρονομιές», «κατάλογος συμφερόντων κοσμήτορα» και «παιδιά» των υπαλλήλων του Χάρβαρντ). The Kicker; Περίπου τα τρία τέταρτα αυτών των υποψηφίων θα είχαν απορριφθεί αν δεν είχαν πλούσιους γονείς ή γονείς συνδεδεμένους με το Χάρβαρντ ή αν δεν ήταν αθλητές.
Εδώ είναι το πράγμα – το Χάρβαρντ είναι τρελά ανταγωνιστικό. Το ποσοστό εισαγωγής για την τάξη του 2025 ήταν 3,43%, το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία του σχολείου, σε μια χρονιά που σημείωσε μια άνευ προηγουμένου αύξηση των αιτήσεων. Όμως, καθώς όλο και περισσότερα έρχονται στο φως σχετικά με τη διαδικασία εισαγωγής στο Χάρβαρντ, είναι σαφές ότι η ανταγωνιστικότητα του σχολείου δεν βασίζεται μόνο στην ακαδημαϊκή ισχύ ή στις εξαιρετικές βαθμολογίες των εξετάσεων, αλλά και στο αν οι γονείς ή οι παππούδες σας έχουν χρηματοδοτήσει σημαντικά στο σχολείο.
Αυτή η δυναμική είναι εγγενώς φυλετική, με σχεδόν το 70% όλων των υποψηφίων παλαιού τύπου στο Χάρβαρντ να είναι λευκοί. Σύμφωνα με τη μελέτη, οι πιθανότητες ενός λευκού ατόμου να γίνει δεκτός αυξήθηκαν επτά φορές αν είχαν οικογένεια που έκανε δωρεές στο Χάρβαρντ. Εν τω μεταξύ, σε πλήρη αντίθεση, οι Αφροαμερικανοί, οι Ασιατοαμερικανοί και οι Ισπανόφωνοι φοιτητές αποτελούν λιγότερο από το 16% των μαθητών ALDC.
Αυτό το είδος συστημικής ευνοιοκρατίας των λευκών, των πλουσίων και των συνδεδεμένων δεν είναι καινούργιο όταν πρόκειται για ελίτ ακαδημαϊκά ιδρύματα. Ήταν πάντα λίγο στημένο παιχνίδι, ένα παιχνίδι που ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τους πλούσιους λευκούς.
Πάρτε για παράδειγμα το σκάνδαλο των εισαγωγών στο κολέγιο του 2019. Έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια από το φιάσκο στο οποίο δεκάδες πλούσιοι άνθρωποι προσπάθησαν να πληρώσουν το δρόμο των παιδιών τους σε κληρονομιά ιδρύματα όπως το Στάνφορντ και το Γέιλ. Αυτοί οι γονείς πλήρωσαν χιλιάδες δολάρια για να κάνουν τους ανθρώπους να κάνουν τεστ για τα παιδιά τους, να δωροδοκήσουν διαχειριστές τεστ και προπονητές κολεγίων για να αναγνωρίσουν τα παιδιά τους ως σπουδαίους αθλητές. Πενήντα άτομα κατηγορήθηκαν τελικά στο σκάνδαλο, συμπεριλαμβανομένων διασημοτήτων όπως η Felicity Hoffman και η Lori Loughlin.
Έχοντας όλα αυτά κατά νου, είναι αδύνατο να μην σκεφτούμε τη μακροχρόνια ρατσιστική απώθηση κατά της θετικής δράσης στις ΗΠΑ. Οι ρατσιστές λευκοί (συμπεριλαμβανομένης της διακυβέρνησης Τραμπ) περιφρονούν εδώ και καιρό το σύστημα που σχεδιάστηκε για να δώσει στις ιστορικά υποεκπροσωπούμενες κοινότητες καλύτερες ευκαιρίες να εισέλθουν σε ιδρύματα από τα οποία έχουν αποκλειστεί συστηματικά. Σύμφωνα με τους επικριτές της, η χρήση θετικής δράσης στα πανεπιστήμια ισοδυναμεί με αντίστροφη ρατσισμό εναντίον των λευκών και έχει βοηθήσει ιδιαίτερα τους μαύρους να απολαμβάνουν οφέλη από τα οποία υποτίθεται ότι οι λευκοί είναι πλέον εκτός (έννοιες όπως αυτή, συμπεριλαμβανομένης της ιδέας ότι οι μαύροι στην Αμερική πηγαίνετε στο κολέγιο δωρεάν, είναι εντελώς ψευδείς).
Ωστόσο, αν κρίνω από τους αριθμούς του Χάρβαρντ, μου ακούγεται ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι η θετική δράση είναι κακή – απλώς πιστεύουν ότι πρέπει να προορίζεται για λευκούς, πλούσιους ανθρώπους. Και όταν πρόκειται για το σεβαστό καθεστώς του Χάρβαρντ, αυτές οι αποκαλύψεις σχετικά με τη διαδικασία εισαγωγής του ανοίγουν τρύπες στην ιδέα ότι όποιος βρίσκεται εκεί έχει αποδείξει ότι είναι «άξιος» να είναι μέρος αυτού του ελίτ θεσμού.
Το Χάρβαρντ και άλλα σχολεία σαν αυτό έχουν από καιρό σεβαστεί ως ιεροί χώροι όπου μόνο τα καλύτερα και λαμπρότερα μυαλά έχουν πρόσβαση – και πολλοί νέοι εξακολουθούν να το βλέπουν ως τέτοιο. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Αυτές υποτίθεται ότι είναι οι μεγαλύτερες ιδιοφυΐες στον πλανήτη, ωστόσο οι σχολικές αίθουσες είναι γεμάτες με τους απογόνους των προνομιούχων που δεν θα ήταν εκεί αν δεν υπήρχαν οι διασυνδέσεις και τα χρήματά τους. Για μένα, αυτό δεν είναι πολλά που πρέπει να επιδιώκω.
Ο Tayo Bero είναι ανεξάρτητος αρθρογράφος