Ο Christian Whiton του Centre for the National Interest υπήρξε ανώτερος σύμβουλος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί κυβερνήσεων Τζορτζ Μπους και Ντόναλντ Τραμπ. Το άρθρο του στο εμβληματικό αμερικανικό Think Tank έχει βαρύνουσα σημασία, όπως και ο ίδιος χαίρει σεβασμού στον χώρο των Ρεπουμπλικάνων.
Στην παρέμβαση του καλεί ευθέως την πλειοψηφία του κογκρέσου που πλέον ανήκει στους ρεπουμπλικάνους, να υποχρεώσουν την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν σε απευθείας διαπραγματεύσεις με την Μόσχα ερήμην της Ουκρανίας, προκειμένου να επιτευχθεί άμεσα ειρήνη! Είναι μία παρέμβαση που θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις:
«Είναι καιρός για την Ουάσιγκτον να προβεί σε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη Μόσχα».
Για να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία στο εγγύς μέλλον, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να διαπραγματευτεί απευθείας με τη Μόσχα. Όσο πιο γρήγορα το κάνει, τόσο το καλύτερο. Και αν η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν είναι πρόθυμη να κάνει αυτό το βήμα, ίσως οι Ρεπουμπλικάνοι να μπορέσουν επιτέλους να εφαρμόσουν μια εξωτερική πολιτική που να διαφοροποιείται από αυτή των Δημοκρατικών.
Η κυβέρνηση Μπάιντεν πιστεύει ότι η Ουκρανία ήταν ένα καλό ζήτημα για αυτήν, βοηθώντας να συγκαλυφθεί η ταπείνωση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και άλλες απογοητεύσεις σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, αυτή η σύγκρουση παραμένει, για να δανειστώ ένα απόσπασμα από τον στρατηγό Omar Bradley, «Ο λάθος πόλεμος, στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή και με τον λάθος εχθρό».
Η Αμερική βρίσκεται σε μια κρίσιμη διαμάχη με την Κίνα, η οποία επιδιώκει να κυριαρχήσει σε έναν κόσμο που θα ήταν αναγκασμένος να ακολουθήσει το μοντέλο της τυραννίας υψηλής τεχνολογίας. Ο πόλεμος της Ουκρανίας έδειξε τα όρια της συμβατικής στρατιωτικής ισχύος της Ρωσίας και απέδειξε ξανά ότι πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θα χρηματοδοτήσουν ποτέ επαρκώς τη δική τους άμυνα αν περιμένουν από την Αμερική να παρέμβει με όπλα και δανεικά χρήματα.
Η Ουκρανία δεν είναι διατεθειμένη να διαπραγματευτεί σοβαρά μόνη της. Παρόλο που ο πρόεδρός της είπε σε κοινή σύνοδο του Κογκρέσου ότι η Ουκρανία είναι πρόθυμη να διαπραγματευτεί, και η Μόσχα όχι, η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Καμία πλευρά δεν φαίνεται έτοιμη να κάνει εδαφικές παραχωρήσεις, χωρίς τις οποίες μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων φαίνεται απίθανη. Ενώ η θέση της Ουκρανίας βασίζεται σε μια ισχυρή ηθική υπόθεση, το Κίεβο έχει ελάχιστη ικανότητα να συνεχίσει έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας – πολύ λιγότερο να ανακατακτήσει χαμένα εδάφη – χωρίς ουσιαστική και συνεχή βοήθεια των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων αμερικανικών όπλων, πυρομαχικών, πληροφοριών, επιχειρησιακών συμβουλών και χρημάτων .
Ο Ζελένσκι δεν ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης εν καιρώ πολέμου που εξαρτιόταν πλήρως από την υποστήριξη των ΗΠΑ για να μιλήσει στο Κογκρέσο. Ο Ιρακινός ηγέτης Nouri al-Maliki το έκανε το 2006. Ο Αφγανός πρωθυπουργός Hamid Karzai το έκανε το 2004. Και οι δύο αντιμετώπισαν de facto ή de jure αλλαγή καθεστώτος—το Ιράκ στην ιρανική κυριαρχία και το Αφγανιστάν στους Ταλιμπάν—μετά την κούραση του αμερικανικού κοινού και τελικά του Κογκρέσου έπειτα από τις αορίστου χρόνου, ανεπιτυχείς δεσμεύσεις.
Το μεγαλύτερο θύμα της κατάρας ήταν ο πρόεδρος του Νοτίου Βιετνάμ Ngo Dinh Diem, ο οποίος μίλησε σε ένα ενθουσιώδες Κογκρέσο το 1957 κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ. Ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου, ο John F. Kennedy, έγνεψε καταφατικά σε ένα πραξικόπημα που τελείωσε με τη δολοφονία του Diem. Η δέσμευση του αμερικανικού στρατού στη δύσκολη υπόθεση διήρκεσε τραγικά μιάμιση αιματηρή δεκαετία ακόμη, αλλά τελικά υποστέλλαμε τη σημαία.
Η αναγκαία έξοδος της Αμερικής από το Βιετνάμ αξίζει να εξεταστεί κατά τον καθορισμό της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία. Όταν ο υπουργός Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ ξεκίνησε αυτό που τελικά θα είχε ως αποτέλεσμα τις Συμφωνίες του Παρισιού και την αποχώρηση των ΗΠΑ, είχε γίνει σαφές ότι η Σαϊγκόν δεν ήταν διατεθειμένη να διαπραγματευτεί με το Ανόι με όρους που μπορούσε να δεχτεί, επιμένοντας σε μη ρεαλιστικές παραχωρήσεις που δεν είχε καταφέρει να κερδίσει στο πεδίο μάχης. Ο Κίσινγκερ διεξήγαγε μια ουσιαστικά διμερή διαπραγμάτευση με το Ανόι, ενώ παρέσυρε την κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ. Αυτό δεν ήταν καλό – το τέλος των πολέμων συχνά δεν είναι – αλλά το βήμα ήταν απαραίτητο δεδομένης της αντίθεσης του κοινού στη συνέχιση του πολέμου και της συνειδητοποίησης από τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον και τον Κίσινγκερ ότι ο πόλεμος αποσπούσε την προσοχή των Ηνωμένων Πολιτειών από άλλα και πιο σημαντικά πεδία ανταγωνισμού με τη Σοβιετική Ένωση. Σήμερα, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να προχωρήσει με παρόμοιο τρόπο με την κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Γιατί; Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και η κυβέρνησή του φαίνονται πρόθυμοι να πολεμήσουν στην Ουκρανία μακροπρόθεσμα. Η Ρωσία έχει αποδείξει ότι αισθάνεται άνετα με τις «παγωμένες συγκρούσεις». Οι φήμες ότι ο Πούτιν είναι άσχημα στην υγεία του ή πρόκειται να καθαιρεθεί έχουν αποδειχθεί επανειλημμένα εσφαλμένες τον περασμένο χρόνο. Η ρωσική οικονομία συναλλάσσεται μια χαρά, με μια από τις πιο επιδέξιες κεντρικές τραπεζίτες, με την Elvira Nabiullina, στο τιμόνι της. Η Μόσχα έχει ισχυρά κίνητρα να συνεχίσει τον πόλεμο έναν ακόμη χρόνο στον επόμενο χειμώνα, όταν η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει μια ακόμη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση από ό,τι σήμερα. Ο Πούτιν ελπίζει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας και οι διακοπές ρεύματος θα διασπάσουν τη γενικά ενοποιημένη θέση της Ευρώπης για υποστήριξη της Ουκρανίας.
Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τέσσερις λόγους για να επιδιώξουν μια συμφωνία, άμεσα:
Πρώτον, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αποτροπή της Κίνας και επί του παρόντος δεν μπορεί να το κάνει επαρκώς. Για παράδειγμα, τα όπλα που αγόρασε η Ταϊβάν έχουν εκτραπεί στην Ουκρανία. Τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια που πρόσφερε η Ουάσιγκτον στην Ουκρανία θα μπορούσαν να έχουν πάει στον Ειρηνικό.
Δεύτερον, χωρίς κάποιου είδους επίλυση, αυτή η σύγκρουση θα μπορούσε να εμποδίσει την Ουάσιγκτον να επαναπροσανατολιστεί προς την Κίνα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αφήνοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους με συρρικνούμενο ναυτικό και αεροπορικό δυναμικό στον Ειρηνικό και έναν στρατό πολύ επικεντρωμένο στις μάχες στα μετόπισθεν της Μέσης Ανατολής όπως η Συρία και τα ευρωπαϊκά περιβάλλοντα όπως η Ουκρανία. Δεν υπάρχει μεγάλο μέρος αυτής της τεχνογνωσίας που σχετίζεται με την αποτροπή μιας έντονης ναυτικής, αερομεταφερόμενης και διαστημικής μάχης με έναν ομότιμο ανταγωνιστή όπως η Κίνα.
Τρίτον, όταν ο αμερικανικός λαός και το Κογκρέσο κουραστούν από αυτήν την τελευταία δέσμευση, η κυβέρνηση Μπάιντεν ή ο διάδοχός της θα αποκόψει την Ουκρανία και το Κίεβο θα μπορούσε να χάσει πολύ περισσότερα από τη Ρωσία από ό,τι θα έχανε αν ξεκινούσαν τώρα οι διαπραγματεύσεις.
Τέταρτον, ένα τέτοιο αποτέλεσμα, που θα έμοιαζε με τις αποτυχίες στο Βιετνάμ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, θα ήταν πολύ πιο επιζήμιο για την αξιοπιστία των ΗΠΑ από μια καλοδιαπραγματευμένη συμφωνία.
Μπορεί η κυβέρνηση Μπάιντεν να αναλάβει άμεσες διαπραγματεύσεις; Ορισμένες παρεμβάσεις από στελέχη του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας που σηματοδοτούν την επιθυμία για το Κίεβο να διαπραγματευτεί με τη Μόσχα θα μπορούσαν να είναι η αρχή. Αλλά η κυβέρνηση έχει κάνει λίγα βήματα για να επιχειρήσει διπλωματική προσέγγιση με τη Ρωσία. Υπάρχουν λιγότερες σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών τώρα από την κυβέρνηση Κένεντι.
Εάν οι αξιωματούχοι του Μπάιντεν δεν αναλάβουν την πρωτοβουλία, οι Ρεπουμπλικάνοι του Κογκρέσου και οι υποψήφιοι για την προεδρία θα μπορούσαν να ζητήσουν την ειρήνη και να βάλουμε πρώτα τα δικά μας εθνικά συμφέροντα, επικεντρώνοντας εκ νέου τον στρατό στην παραμελημένη αποστολή της αποτροπής της Κίνας στον Ειρηνικό και της μείωσης των τιμών της ενέργειας, καθώς κάτι τέτοιο θα απαιτήσει περισσότερο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη διεθνή αγορά.
Διαφορετικά, οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν ανεξήγητα να διατηρήσουν την ίδια de facto εξωτερική πολιτική τύπου «πρώτα η Ευρώπη» των Δημοκρατικών και των συστημικών μέσων ενημέρωσης και να δουν πώς θα ανταποκριθούν οι ψηφοφόροι που πλέον κουράζονται να πολεμούν τους πολέμους των άλλων… Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις