Ο Αλέξιος Δ΄ Άγγελος (1182 – 8 Φεβρουαρίου 1204) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1203 – 1204) με συναυτοκράτορα τον πατέρα του Ισαάκιο Β΄ Άγγελο. Όταν ο θείος του Αλέξιος Γ΄ Άγγελος ανέτρεψε και τύφλωσε τον πατέρα του (1195) ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ φυλακίστηκε.
Με την βοήθεια δυο εμπόρων από την Πίζα ο νεαρός Αλέξιος μπόρεσε να δραπετεύσει, κατέφυγε από την Κωνσταντινούπολη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον δέχτηκε ο γαμπρός του Φίλιππος της Σουηβίας. Μετά τη ανατροπή του Αλέξιου Γ΄ ο πατέρας του ελευθερώθηκε από τις φυλακές και ανακηρύχθηκε ξανά Αυτοκράτορας (18 Ιουλίου 1203), ο Ισαάκιος Β΄ κάλεσε αμέσως τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας στις Βλαχέρνες για να επικυρώσει την συνθήκη που είχε υπογράψει μαζί τους ο γιος του Αλέξιος.
Ο Αλέξιος είχε δραπετεύσει από την Κωνσταντινούπολη το 1202 και ήλθε σε συνεννόηση με τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας. Αρχικά συνεννοήθηκε με τον εκλεγμένο αρχηγό της Σταυροφορίας Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό, αλλά η συμφωνία σκόνταψε στην άρνηση του πάπα. Στην συνέχεια στην Βενετία συνεννοήθηκε με τον τελικό αρχηγό της Σταυροφορίας δόγη Ενρίκο Ντάντολο υποσχόμενος την ακύρωση του σχίσματος ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, εάν αυτοί τον βοηθούσαν να εκθρονίσει τον θείο του Αλέξιο Γ΄ καθώς και πλούσια αποζημίωση και δώρα για τις υπηρεσίες τους.
Οι συνεννοήσεις αυτές κατέληξαν σε συνθήκη που υπογράφτηκε από τον Αλέξιο το 1203, σύμφωνα με την οποία όταν θα γινόταν αυτοκράτορας θα ανελάμβανε την συντήρηση των Σταυροφορικών στρατευμάτων για ένα χρόνο, θα πλήρωνε στους Βενετούς 100.000 αργυρά μάρκα και άλλες 100.000 στους Σταυροφόρους. Θα συντηρούσε δέκα χιλιάδες μαθητές επί ένα χρόνο και πεντακόσιους από αυτούς εφ’ όρου ζωής για την άμυνα της Παλαιστίνης. Τέλος δε, θα φρόντιζε να καθυποτάξει την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στον Παπικό θρόνο.
Η στέψη
Μετά την επικύρωση λοιπόν αυτής της συνθήκης και από τον Ισαάκιο Β’, ο Αλέξιος στέφθηκε συναυτοκράτορας την 1η Αυγούστου 1203 ως Αλέξιος Δ΄και οι Σταυροφόροι αποσύρθηκαν από την Πόλη αφήνοντας μόνο ένα μικρό απόσπασμα για να τον προστατεύει και ταυτόχρονα να τον επιτηρεί. Μη μπορώντας όμως να πληρώσει τα υπέρογκα ποσά που είχε υποσχεθεί, αναγκάστηκε να επιβάλλει δυσβάστακτη φορολογία, αφού προηγουμένως αφαίρεσε ό,τι είχε εναπομείνει στα δημόσια ταμεία καθώς και τα ιερά σκεύη των Εκκλησιών. Στις 25 Αυγούστου 1203 έστειλε στον πάπα Ρώμης ομολογία πίστεως και ανάγκασε τον Πατριάρχη Ιωάννη Ι’ Καματηρό να ανακηρύξει μέσα στην Αγία Σοφία τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ πρώτο επί της γης επίτροπο του Σωτήρος.
Η εξέγερση και η καθαίρεση
Η υπαγωγή της Ανατολικής Εκκλησίας στην Δυτική και η συνεχιζόμενη οικονομική εξάντληση του πληθυσμού για την εξασφάλιση των υπολοίπων χρημάτων που ο Αλέξιος Δ΄ είχε υποσχεθεί στους Σταυροφόρους, οδήγησαν λαό και μοναχούς σε εξέγερση στις 25 Ιανουαρίου 1204, υποκινημένη από τον ευγενή Αλέξιο Δούκα, που οδήγησε στην καθαίρεση των τελευταίων Αγγέλων συναυτοκρατόρων Ισαακίου Β΄ και Αλεξίου Δ΄. Επί τρεις ημέρες επικρατούσε αναρχία επειδή κανένας δεν δεχόταν να αναλάβει την ηγεσία και η Αυτοκρατορία παρέμεινε ακέφαλη. Στις 28 Ιανουαρίου 1204 ο λαϊκός ηγέτης Νικόλαος Καναβός αποδέχθηκε την αρχηγία και ανακηρύχτηκε από το λαό αυτοκράτορας στην Αγία Σοφία. Ο Πατριάρχης όμως καθώς και οι άρχοντες της πρωτεύουσας δεν τον αναγνώρισαν σαν αυτοκράτορα.
Ο γνωστός Βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης χαρακτήρισε τον νεαρό Αλέξιο άμυαλο και τον κατηγόρησε ότι ήθελε να μοιάσει στους Σταυροφόρους και στον πολυτελή τρόπο ζωής τους. Ο Αλέξιος Δ΄ ήθελε σε κάποια στιγμή στις αρχές του 1204 να εκδικηθεί τους Σταυροφόρους, έστειλε στον Βενετσιάνικο στόλο 17 πλοία γεμάτα με εύφλεκτα υλικά στα οποία έβαλε φωτιά, η προσπάθεια του τελικά απέτυχε.
Ανατροπή
Στις 5 Φεβρουαρίου 1204 ο κορυφαίος κρατικός υπάλληλος Αλέξιος ανέτρεψε τον Νικόλαο Καναβό και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας με το όνομα Αλέξιος Ε΄ Δούκας ο επιλεγόμενος «Μούρτζουφλος». Αμέσως συνέλαβε και σκότωσε τον Καναβό και τον πρώην αυτοκράτορα Αλέξιο Δ’ διατάσσοντας να στραγγαλιστεί. Ο πατέρας του πέθανε από την λύπη του για τον θάνατο του γιου του.