·Πολλά έχουν γραφεί για τη σχέση σκέψης,φιλοσοφίας και ποίησης•
που αρχίζει η μία,που σταματάει η άλλη και ποιά είναι η διεργασία που,ενώ δεν είναι ποτέ δεδομένη,θα πρέπει πάντα να καταλήγει στη ποίηση.Πολλά έχουν γραφεί,αλλά βέβαια καμιά μέθοδος δεν έχει εφευρεθεί,αφού τη σκέψη μπορείς να τη γεννήσεις με την μελέτη,την ποίηση όμως όχι.
Ομολογώ ότι σπάνοια έχω δει τόση σκέψη
συμπυκνωμένη στη ποίηση,όσο στη ποιητική συλλογή 《Τραυματισμένος Άγγελος》του
Σ.Πουλημένου.Όμως όσο προχωράς στο βάθος της σκέψης του ποιητή,αισθάνεσαι ότι εδώ δεν πρόκειται για μιά θεωρητική ανάλυση,αλλά για μιά ουσιαστική παρέμβαση της ζωής,που όχι μόνο επιρρεάζει τη σκέψη,αλλά και την κατευθύνει.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο:
《Γιατί τα λόγια είναι χρήσιμα/όταν δεν έχουν σημασία》.Ηποίηση εδώ αποδεικνύει ότι κάθε εμπειρία της ζωής,προσθέτειμιά καινούργια γνώση του νου.《Βοηθάει ο άνεμος για να φθάσεις στην άκρη του πουθενά》 ενώ《Η ποίηση είναι για υποφωτισμένους χώρους》. Η πραγματικότητα σβήνει κάθε θεωρία..
Η μόνη θεωρεία που επιβιώνει είναι η ζωή.
Κι ο έρωτας;《 Ένας συνδιασμός ψυχής και δέρματος τόσο ακατάληπτος》.Εδώ η σκέψη παραδίδει τα όπλα στη φύση και η ποίηση υποκλίνεται κι αυτή μπροστά στην ανεξέλεγχτηπραγματικότητα.
Η δημιουργικότητα του του Σ.Π είναι δισδιάστατη:ζωγραφικήκαι ποίηση.Η ζωγραφική του, θάλεγα,ότι εστιάζεται στο άμορφο της ύλης πριν αυτή αποκτήσει οποιαδήποτε μορφή,δηλαδή προορισμό.
Ακόμη κι αν αμυδρά φαίνεται ένα πορτραίτο,το πρόσωπο βρίσκεται στο πρώτο στάδιο μορφοποιημένης πραγματικότητας η της συγκεκριμενοποίησης της πραγματικότητας.
Με αυτή την οπτική,τα αντίθετα συνυπάρχουν
όσο αντέξουν,δεν έλκονται.Ο κυνισμός κι ανυμποριά.Κυνισμόςκαι μαζί πίστη στα αόρατα μηνύματα.
Λέει ο ποιητής:《Αν μπορούσαμε ν’αφήσουμε τη γη ήσυχη》. Κι εγώ αναρωτιέμαι: Θα ησυχάζαμε κι εμείς;
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Αθήνα 18/1/016