Ερωτήματα για τις έξωθεν παρεμβάσεις

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Μετά τη μυστική σύσκεψη της 3ης Απριλίου, υπό την αιγίδα του ιδρύματος Friedrich-Elbert-Siftung του SDP, όπου οι παρόντες ανέλυσαν τους κινδύνους αλλά και τις μεθοδεύσεις αποφυγής της εξάπλωσης των «ακραίων», κατ’ αυτούς, πολιτικών κομμάτων στις ελληνικές ευρωεκλογές, έπεται και συνέχεια.

Τη συνέχεια ανέλαβε ο Γερμανός πρέσβης, στο πλαίσιο συνάντησής του, στις 16 τρέχ., με φοιτητές γερμανικών σπουδών. Παρότι το θέμα της συνάντησης ήταν οι ελληνογερμανικές σχέσεις, ο κ. Κιντλ αξιοποίησε την ευκαιρία για να προειδοποιήσει τους Ελληνες φοιτητές σχετικά με τους κινδύνους που εμφανίζει η τυχόν ψήφιση, στις επερχόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, «ακραίων κομμάτων». Ο κ. πρέσβης θεώρησε περιττό να επεκταθεί στους λόγους της επικινδυνότητας αυτών των κομμάτων, καθώς τους εξέλαβε ως ευρέως γνωστούς. Οι έξωθεν αυτές παρεμβάσεις δημιουργούν εύλογα ερωτήματα:

• Καταρχάς, διερωτάται κανείς αν στις παραμονές ευρωεκλογών εμπίπτουν στις εν γένει απαιτήσεις της δημοκρατίας προσπάθειες επηρεασμού των ψηφοφόρων σχετικά με το τι δεν πρέπει να ψηφίσουν (και κατ’ αντιδιαστολή με το τι πρέπει). Τοσούτω μάλλον που οι παραινέσεις αυτές δεν προέρχονται από συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα (που, ενδεχομένως, θα είχαν κάποιες δικαιολογίες), αλλά από εκπρόσωπο ξένης χώρας, η οποία θεωρεί δικαίωμά της να παρεμβαίνει και να προσπαθεί να επηρεάσει το δικό μας εκλογικό αποτέλεσμα.

• Κατά δεύτερο λόγο, τίθεται το ερώτημα τι ακριβώς επιδιώκουν αυτού του είδους οι παρεμβάσεις, υπέρ και κατά ελληνικών πολιτικών κομμάτων, που απευθύνονται και στη νεολαία και που εκτοξεύονται από εκπρόσωπο ξένης χώρας, που προφανώς δεν εκφράζει προσωπικές του απόψεις.

• Οι παρεμβάσεις αυτές, που αποκτούν ήδη σωρευτικό χαρακτήρα και που αποβλέπουν στη χειραγώγηση του εκλογικού αποτελέσματος στη χώρα μας, ποιους ευνοούν και εναντίον ποίων ακριβώς στρέφονται;

Τα ερωτήματα μοιάζουν με άλυτες εξισώσεις. Εκπληξη, επιπλέον, προκαλεί το γεγονός της ανυπαρξίας αντίδρασης της ελληνικής κυβέρνησης στις απανωτές, αλλά προς την ίδια κατεύθυνση, παρεμβάσεις ξένης δύναμης στην εθνική της κυριαρχία. Οτι αυτές οι προσπάθειες είναι σίγουρα αντιδημοκρατικές ουδείς, φυσικά, αμφιβάλλει. Ανεξήγητο, επίσης, παραμένει και το γεγονός ότι δεν παρέμβει ούτε η Ε.Ε., ιδιαιτέρως ευαίσθητη σε ανάλογες περιπτώσεις, προκειμένου να καυτηριάσει και να αποτρέψει αυτές τις εμφανώς ανορθόδοξες μεθοδεύσεις. Οι συχνά σπασμωδικές παρεμβάσεις στην πορεία προς τις ευρωεκλογές εξηγούνται, ωστόσο, από τις πανικόβλητες παραδοσιακές κυβερνήσεις, ενόσω παρακολουθούν τη ραγδαία επέκταση στην Ευρώπη και στην υφήλιο των νέων πολιτικών κομμάτων. Πράγματι, στο διάστημα των τελευταίων περίπου 20 ετών έκαναν την εμφάνισή τους νέα πολιτικά κόμματα με χαρακτηριστικά που διαφέρουν ουσιαστικά των αντίστοιχων παραδοσιακών, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Τα νέα αυτά κόμματα εκτοπίζουν σταδιακά τις παραδοσιακές κυβερνήσεις. Η γένεσή τους αποτελεί την αντίδραση στα δεινά που σώρευσε η παγκοσμιοποίηση στη μεσαία και τη χαμηλή κοινωνική τάξη, και απέναντι στα οποία τα συστημικά κόμματα παρέμειναν αδρανή.