Μιχάλης Ψύλος απο τη naftemporiki.gr
Η διακοπή των εχθροπραξιών Ισραήλ – Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο για 60 ημέρες είναι αναμφίβολα καλό νέο. Όσο και αν δεν είναι καθόλου σίγουρο πώς θα σημάνει και το τέλος του πολέμου.
Αυτό ήθελαν όμως απελπισμένα εκατομμύρια Λιβανέζοι πολίτες που υποφέρουν εδώ και δύο μήνες από τους αδιάκριτους βομβαρδισμούς από τον Ισραηλινό Στρατό. Με σχεδόν 4.000 νεκρούς -οι περισσότεροι άμαχοι- και 1,2 εκατομμύρια εκτοπισμένους σε μια χώρα 5,4 εκατομμυρίων κατοίκων.
Το ίδιο ήθελαν και οι εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι στο βόρειο Ισραήλ, που είχαν επίσης εκτοπιστεί τους τελευταίους δυο μήνες ζώντας τον τρόμο των καθημερινών επιθέσεων της Χεζμπολάχ.
Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός θα αποτρέψει τον Λίβανο από το να γίνει μια νέα Γάζα, αλλά αφήνει μια σειρά από αβεβαιότητες, που διατρέχουν τον κίνδυνο να τη μετατρέψουν απλά σε μια «ανάπαυλα από τον πόλεμο, παρά μια διαρκή ειρήνη. Απλά για την αναγκαία «ξεκούραση» των πολεμιστών!
Η συμφωνία βασίζεται άλλωστε σε μια επιστολή εγγυήσεων από τις ΗΠΑ προς το Ισραήλ ότι θα μπορέσει να βομβαρδίσει και πάλι τον Λίβανο αν θεωρήσει ότι η Χεζμπολάχ δεν συμμορφώνεται. Άρα, ο κίνδυνος κλιμάκωσης παραμένει.
Υπάρχουν επίσης πολλά ερωτήματα κατά πόσο μπορεί η κυβέρνηση του Λιβάνου να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της.
Άλλωστε, αυτό που ανακοίνωσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου δεν είναι ειρήνη, ακόμα κι αν θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαπραγματεύσεις για μια οριστική λύση της σύγκρουσης.
Η Χεζμπολάχ δέχτηκε την εκεχειρία επειδή βλέπει την όποια ισχύ είχε, να αποδυναμώνεται πλήρως. Η φιλοιρανική οργάνωση συμφώνησε μάλιστα να μην συνδέσει τον πόλεμο στον Λίβανο με αυτόν στη Γάζα, μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχει άλλο.
Από την άλλη πλευρά, ο Νετανιάχου συμφώνησε, παρά την αντίθετη άποψη της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην κυβέρνησή του, για να αποφύγει τη διεθνή απομόνωση, που γίνεται όλο και πιο επαχθής μετά την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο .
Το ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ κατά του Νετανιάχου δεν είναι αστείο. Δεν είναι η ίδια κατάσταση με τον Πούτιν. Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν άνθρωπο που αυτοπαρουσιάζεται ως δημοκράτης και που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο σύλληψης.
Τώρα, ωστόσο, το Ισραήλ στρέφει για άλλη μια φορά το βλέμμα του στο Ιράν: ο Νετανιάχου έχει υποσχεθεί ότι δεν θα αφήσει την Τεχεράνη να κατασκευάσει ατομική βόμβα. Είναι απόλυτα βέβαιο ότι πριν το Ιράν δημιουργήσει την ατομική βόμβα, το Ισραήλ θα επιτεθεί στις εγκαταστάσεις όπου την προετοιμάζει.
Μπορεί να υπάρξουν εκεχειρίες και ανακωχές στη σύγκρουση, ανεξάρτητα από την παρουσία του Νετανιάχου και της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην κυβέρνηση του Ισραήλ.
Δυστυχώς, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα τελειώσει μόνο όταν το ένα από τα δύο κράτη υποκύψει στο άλλο. Όποιος φαντάζεται Ισραηλινούς να πηγαίνουν ως τουρίστες στο Ιράν ή Ιρανούς στο Ισραήλ, ονειρεύεται.
Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η χειρότερη στιγμή για να ονειρευτούμε μια τέτοια περίσταση.
Όπως επίσης, η κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου δεν λύνει το «πρόβλημα των προβλημάτων»: Τη δημιουργία ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Ελλείψει ουσιαστικής και βιώσιμης λύσης για τους Παλαιστίνιους, ο κίνδυνος ενός νέου πολέμου θα παραμένει… Άλλωστε, στη Γάζα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.