💥 Ποια είναι τα τέσσερα σενάρια της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι του Ιράν στη δεύτερη προεδρία Τραμπ;
Το Ιράν βρίσκεται στην παρούσα φάση ίσως στην πιο δύσκολη θέση από την εποχή εγκαθίδρυσης του θεοκρατικού ριζοσπαστικού καθεστώτος. Εύθραυστο εσωτερικά και με αποδυναμωμένη εξωτερική επιρροή, έρχεται αντιμέτωπο με τη νέα πανίσχυρη αμερικανική διοίκηση.
α) Αλλαγή καθεστώτος
Διαχρονικά ο αμερικανικός στρατηγικός σχεδιασμός για τη Νέα Μέση Ανατολή επιδιώκει το Ιράν να επιστρέψει στη προγενέστερα κατάσταση (πριν το 1979), ανακτώντας τον κοσμικό του χαρακτήρα, με κυβέρνηση που δεν θα είναι εχθρική στις δυτικές αξίες. Η ανατροπή καθεστώτος μέσω εκπορευόμενων και κατευθυνόμενων εξωτερικών παρεμβάσεων δεν αποτελεί ορθολογική στοχοθέτηση για τις ΗΠΑ, αφού συνήθως φέρνει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα στη βάση των προηγούμενων εμπειριών. Άλλωστε ο ίδιος ο 47ος πρόεδρος δήλωσε δημόσια ότι δεν επιδιώκει ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν παρά μόνο αν ειρηνικά το επιλέξει ο λαός του. Το συγκεκριμένο σενάριο φαίνεται το λιγότερο πιθανό
β) Απευθείας διαπραγματεύσεις
Οι παρούσες συνθήκες ίσως δημιουργήσουν τη δυνατότητα να υπάρξουν διακρατικές συνομιλίες εφ’ όλης της ύλης που δεν θα περιοριστεί στο πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά θα αφορούν συνολικά την πολιτική του Ιράν στην περιοχή. Η συνάντηση του Έλον Μασκ με τον Ιρανό πρέσβη του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη ήταν σε αυτό το πλαίσιο. Είναι πραγματιστικό σενάριο στο βαθμό που ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει ειρήνευση στην περιοχή συνολικά, ατενίζοντας στο τέλος της θητείας του το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης
γ) Σκληρή γραμμή (Hard-line foreign policy) και Ειρήνη μέσω ισχύος (Peace through strength)
Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε την πρώτη τετραετία της διακυβέρνησης των Ρεπουμπλικάνων. Αποχώρηση μονομερής από το πρόγραμμα πυρηνικής συμφωνίας, επιβολή τετραψήφιου αριθμού κυρώσεων, οικονομικός στραγγαλισμός και απομόνωση του καθεστώτος από τους δυτικούς συμμάχους των ΗΠΑ οι οποίοι αναγκάστηκαν να μην συνδιαλέγονται εμπορικά με το Ιράν. Η στάση αυτή υπήρξε αποτελεσματική γονατίζοντας οικονομικά την Τεχεράνη και μειώνοντας την επιρροή του «άξονα της αντίστασης» αφού αποστέρησε πόρους για τη χρηματοδότηση του. Είναι η πιο πιθανή εκδοχή να ακολουθήσει η νέα προεδρία Τραμπ έστω και σε πρώτη φάση ή/και συνδυαστικά με τα αλλά τρία σενάρια
δ) Επίθεση στις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις
Η συγκεκριμένη πρόταση υπάρχει στο τραπέζι των αμερικανικών επιλογών εδώ και χρόνια. Ο Τζον Μπόλτον, πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας την είχε εκφράσει στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης. Επανήλθε με την προεδρία Μπάιντεν. Εμφανίζεται ξανά δυναμικά με το δίδυμο Νέντανιαχου-Τραμπ, αφού και οι δυο επιδιώκουν να δώσουν μια τελική λύση στο πρόβλημα του Ιράν. Πιθανόν το Ισραήλ να πιέσει τις ΗΠΑ για την επιλογή αυτή εκμεταλλευόμενο το momentum υπέρ του. Ωστόσο ο νέος αμερικανός πρόεδρος είναι το πιο πιθανόν να χρησιμοποιήσει το σενάριο αυτό ως διαπραγματευτικό «όπλο στη φαρέτρα» υπό τη μορφή απειλής, παρά να το κάνει πράξη.
Στην εξίσωση αυτή προστίθεται και μια ιδιαίτερη μεταβλητή με προσωπικό πρόσημο: Η ιρανική εμπλοκή στην απόπειρα δολοφονίας του 47ου πρόεδρου στην Πενσυλβάνια!
(Υ.Γ Ποια από τα παραπάνω σενάρια πιστεύετε ότι θα επαληθευτούν στο τέλος της διακυβέρνησης Τραμπ;)
