Εδώ και καιρό είναι σε εξέλιξη τα γυρίσματα για το το ντοκιμαντέρ για τα Τεμπη που έχει τον τίτλο του μοιραίου τρένου IC62.
Οταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα είχα την ψευδαίσθηση, ότι θα μπορέσω λόγω εμπειρίας και ψυχραιμίας που πηγάζει από αυτή, να αντιμετωπίσω την υπόθεση ως την αποκάλυψη των συνθηκών ενός πολλαπλού εγκλήματος.
Ότι θα μπορέσω ψυχρά να βγάλω την αλήθεια μέσα από πληροφορίες, μαρτυρίες, έγγραφα. Τα γυρίσματα εξελίσσονται σε έναν εσωτερικό σπαραγμό για όσους συμμετέχουμε. Η επαφή με τους συγγενείς και τους ανθρώπους που επέβαιναν στο τρένο, αλλά και οι ίδιες οι «ψυχρές» πληροφορίες που σκιαγραφούν το έγκλημα, είναι ισοπεδωτικές για έναν άνθρωπο.
Στα Τέμπη δεν υπήρξαν 57 νεκροί μόνο. Δεν είναι ένα θέμα φρικτής στατιστικής και αριθμητικής του πόνου. Στα Τέμπη έχει ανοίξει μια πληγή και αιμορραγεί. Πληγή έχει ανοίξει και μέσα μας. Δεν μου συμβαίνει συχνά, δεν θεωρώ ότι αυτή δεν είναι η πιο κατάλληλη δημοσιογραφική συμπεριφορά αλλά αυτό μου βγαίνει και θα το πω: είμαι ήδη ένα θύμα των Τεμπων, είσαστε όλοι θύματα των Τεμπων.
Δεν πρέπει να θάψουμε τη μνήμη και την ανάγκη για Δικαιοσύνη σα να ξαναθάβουνε διαμελισμένα και καμμένα παιδιά. Αν χρειαστεί ας κλάψουμε, όπως συμβαίνει σε εμάς σε κάθε δυσβάσταχτη συνέντευξη.
Αλλά να μην ξεχάσουμε.
