Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Κάποιοι αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς (;). Ισχύει το «δίκαιο του ισχυροτέρου» και όχι «εκείνο του δικαιοτέρου» (!…). Παλιά πονεμένη ιστορία που επαναλαμβάνεται στις ημέρες μας με θύμα ετούτη τη φορά την Ουκρανία. ΗΠΑ και Ρωσία αποφασίζουν για το μέλλον της, χωρίς την συμμετοχή της (!…).
Ο απόλυτος παραλογισμός !.Το δίκαιο / «δικαίωμα» των Ισχυρών / «Μεγάλων Δυνάμεων» να αποφασίζουν κυριαρχικά για Τρίτες Χώρες ανίσχυρες. Δεν (πρέπει να) συμμετέχει η ενδιαφερόμενη χώρα;. Το ζήτημα δεν την αφορά;. Απλώς θα (πρέπει να) περιμένει καρτερικά το τι κάποιοι άλλοι θα καθορίσουν και θα επιβάλλουν;. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι ο ένας (Ρωσία) από τους δύο είναι και …. εμπόλεμος !!!.
Αλλά, μετέχει –καλώς ή κακώς- γιατί αποκλείεται ο άλλος (Ουκρανία). Κυνισμός!. Αυτός ο (παραδεδειγμένος διεθνώς) τρόπος επίλυσης διαφορών, εκτός της άδικης και παρανοϊκής προσέγγισης , ενέχει και το τραγικό στοιχείο , το οποίο και δίνει ανάγλυφη της εικόνα της αποτυχίας σε ατομικό , κρατικό, πανανθρώπινο επίπεδο. Ο Άνθρωπος, (ως πολιτισμένος, πολυπολιτισμένος και εν πολλοίς κακομοιριασμένος), επαίρεται για τις ικανότητες του και –κυρίως την υψηλή νοημοσύνη και ευθυκρισία του. Πρόκειται ασφαλώς για κακόγουστο ανέκδοτο . Θεωρώ –εκτός ευάριθμων εξαιρέσεων – ότι αδυνατεί να αντιληφθεί τα αυτονόητα. Να ξεχωρίσει τις έννοιες και την πρακτική αξία και σημασία της διαφοράς ανάμεσα στο αίτιο και στο αιτιατό.
Στο δια ταύτα: (Σχεδόν) όλοι ασχολούνται με το ποιος από τους δύο «Μεγάλους» θα υπερισχύσει του άλλου. Όμως το ζήτημα και συνεπώς η εστίαση του προβληματισμού θα όφειλε να βρίσκεται αλλού: Στο γιατί οι δύο έχουν το …. δικαίωμα να παίρνουν αποφάσεις για τρίτους;. Τι άραγε είναι;. Ποιος τους όρισε ρυθμιστές;. Επουράνιος ή επίγειος τους εκχώρησε τέτοια αρμοδιότητα;. Αλήθεια κάποιοι Διεθνείς Οργανισμοί Εθνών όπως πχ ο ΟΗΕ , το Σ. Ασφαλείας κ. α , τι ρόλο παίζουν;. Προδήλως διακοσμητικό!. Αν συνυπολογιστεί /συνειδητοποιηθεί και η προαιώνια πάλη του Ανθρώπου (σε ατομικό ή κρατικό επίπεδο) για απόκτηση ισχύος /struggle for power, τότε εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια της κακοδαιμονίας και των καταστροφών που ιστορικά καταγράφονται. Γιατί πρέπει να ανεχόμαστε να υπάρχουν μικρές /ανίσχυρες και μεγάλες /ισχυρές χώρες στρατιωτικά ή –και – πληθυσμικά , οι οποίες επιτρέπεται να κατακτούν και να εξουσιάζουν;. Τι θα πει αυτό;.
Πως ο … εξελιγμένος , πανέξυπνος, καλλιεργημένος Άνθρωπος , το αγλάισμα της Δημιουργίας , ανέχεται αυτή την κατάσταση που αποτελεί και το αίτιο των ιστορικών διαχρονικών συγκρούσεων;. Γιατί δεν τον απασχολεί η ουσία, αλλά οι λεπτομέρειες;. Αντί ο Άνθρωπος να επικεντρωθεί στην εφαρμογή και κατίσχυση –για όλους , πανανθρώπινα – των αρχών του δικαίου και του αλληλοσεβασμού , (λαών και συνόρων) , αναγκάζεται /υποχρεώνεται από την (ανήθικα) διαμορφωμένη πραγματικότητα , να μπει (λαϊκά) στο λούκι της απόκτησης δύναμης επιβολής !!!. Έτσι συμμετέχει στον ατέρμονα κοχλία ανταγωνισμού και αλληλοεξόντωσης !. Έτσι εγκαθίσταται ο φαύλος κύκλος που (ανα) τροφοδοτείται διαρκώς /αενάως. Μια απέλπιδα προσπάθεια άντλησης ειρήνης και ευδαιμονίας εις πίθον Δαναίδων ! . Το παιχνίδι αυτό, είναι, εξ ορισμού , χαμένο. Όμως ο Άνθρωπος συνεχίζει να το παίζει με περισσή αφροσύνη και αυτοχειριαστική εγγενή τάση (!). Μόνη παρηγοριά, η ενασχόληση με τα .. συνακόλουθα , τα παραπολιτικά, τις προσωπικές ή κρατικές προτιμήσεις και φιλίες ή συμμαχίες , τις ματαιοδοξίες, τις φιλοδοξίες και την ικανοποίηση του εγγενούς ενστίκτου , αρπαγής και απληστίας/αδηφαγίας. Το τραγικότερο είναι πως με τον ίδιο , – ή και χειρότερο –τρόπο , θα συνεχίσουμε την ολισθηρή πορεία μας στο διηνεκές !…. Όντας … «οξυδερκείς», περιβόητοι, «πολιτισμένοι» , «δίκαιοι» , «δημοκράτες», «θεοσεβούμενοι», «ανθρωπιστές» (και ανθρωποαφανιστές κατά περιόδους, ίσως για να σπάει η μονοτονία και να εκπληρώνεται ο ανθρώπινος προορισμός. Ή για να μη παρεκκλίνει ο Άνθρωπος από τη δύστηνο μοίρα του!…). Εμείς οι Έλληνες πληρώσαμε βαρύτατο τίμημα διπλό κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τόσο με τους κατακτητές, όσο και μετά , με τον Εμφύλιο. Αγνοήσαμε τις αποφάσεις της Γιάλτας και αλληλοσκοτωθήκαμε, ενώ η τύχη μας ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη, προαποφασισμένη από τους 3 (τότε) «Μεγάλους». Εμείς (ως … μικροί, και διανοητικά) δεν καταλάβαμε τίποτα. Ούτε και έκτοτε διδαχτήκαμε όσα και ο, τι έπρεπε . Κρίμα!.
ΥΓ: Ας κάνουμε μια νηφάλια αυτοκριτική , ως άνθρωποι, όπου Γης και ας συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε σε λάθος πορεία / ρότα. Προσωπικά μου επιτρέπω – καλοκαιριάτικα –μερικά όνειρα θερινής νυχτός.