Η λύσις τήν οποία συζητουν οι αμερικανικές εταιρειες γιά νά προχωρήσουν σέ έρευνες καί εξορύξεις στά θαλάσσια «οικόπεδα» της κεντρικης καί ανατολικης Μεσογείου
Οδηγούμεθα σέ συνεκμετάλλευση μέ συμμετοχή Ελλάδος, Τουρκίας καί Λιβύης στήν Μεσόγειο! Η πληροφορία ειναι πολύ σοβαρή, αλλά περνα απαρατήρητη, διότι τήν επικαιρότητα έχουν κατακλύσει οι ειδήσεις γιά τήν ΔΕΘ καί τά «πακέτα» πού θά εξαγγείλει ο Πρωθυπουργός, καθώς καί οι περιπλοκές μέ τήν ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδος-Κύπρου.
Διαβάζουμε στό διαδίκτυο ότι κορυφαιοι καί πολύ ισχυροί κύκλοι της αμερικανικης πετρελαϊκης αγορας έριξαν τήν ιδέα της συνεκμεταλλεύσεως, πού μπορει νά μήν ειναι καθόλου εξωπραγματική καί νά αλλάξει πλήρως τό τοπίο στίς έρευνες υδρογονανθράκων της Ανατολικης Μεσογείου: «Αντί νά προβληματιζόμαστε μέ ΑΟΖ, Ελλάδα, Λιβύη, Τουρκία καί λοιπούς, γιατί νά μήν ενοποιήσουμε χωροθετικά καί κυρίως οικονομικά τά θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης καί βορείως της Λιβύης καί νά τά εκμεταλλευτουμε από κοινου; Κέρδη γιά όλους, μηδέν τσακωμοί καί business as usual…»
Σέ αυτήν τήν περίπτωση, τίθεται βεβαίως τό ερώτημα ποιοί ειναι αυτοί πού θά εκμεταλλευθουν από κοινου τά κοιτάσματα. Σέ αυτό η απάντησις πού φημολογειται ειναι: «στήν κορυφή ExxonMobil καί Chevron πού θά κάνουν καί τήν δίκαιη μοιρασιά καί μέσα σέ μιά πιθανή κοινοπραξία HelleniQ Energy, η λιβυκή NOC LIBYA (της Δυτικης Λιβύης, μέ πρωτεύουσα τήν Τρίπολη), καί όποιος άλλος θέλει νά συμμετάσχει καλοδεχούμενος».
Καί όμως η «Εστία» τό ειχε προβλέψει ήδη από τίς 5 Ιουνίου, οπότε στό κύριο θέμα της, υπό τόν τίτλο «Πρόβα συνεκμεταλλεύσεως Ελλάδος-Τουρκίας στήν Λιβύη», έγραφε:
«Ιδού γιατί η Κυβέρνησις γύρισε τήν πλάτη στόν στρατηγό Χάφταρ καί άνοιξε τόν δρόμο στήν Τουρκία νά νομιμοποιήσει τό παράνομο καί ανυπόστατο μνημόνιο μέσω της επικυρώσεώς του από τήν Βουλή της Βεγγάζης
Η Κυβέρνησις, ανατρέποντας τήν πολιτική πού η ίδια εφάρμοζε επί πεντέμισι χρόνια, προχωρα στήν υιοθέτηση της λεγόμενης “θετικης οικονομικης ατζέντας” μέ τήν Λιβύη, χωρίς τήν παραμικρή δέσμευση της μεταβατικης Κυβερνήσεως Εθνικης Ενότητος της Τριπόλεως γιά μελλοντική κατάργηση (ή, τουλάχιστον, έναρξη αναθεωρήσεως) των μνημονίων της μέ τήν Τουρκία».
Καί παρακάτω: «Φέτος τόν Μάρτιο, η Αθήνα αναθάρρησε, επειδή ο κ. Ντμπέιμπα καί η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC) ανακοίνωσαν διεθνη διαγωνισμό εκμεταλλεύσεως θαλάσσιων οικοπέδων υδρογονανθράκων, κοντά στήν Κρήτη, αποφεύγοντας νά θίξουν τίς θαλάσσιες ζωνες της Ελλάδας υπό τό σημερινό νομικό πλαίσιο της μή οριοθετημένης ΑΟΖ. Επίσης, τά όρια δύο άλλων οικοπέδων του διαγωνισμου εφάπτονται στήν ελληνική υφαλοκρηπιδα, όπως έχει καθοριστει μέ τόν νόμο 4001/2011 (“νόμος Μανιάτη”). Ωστόσο, δέν υπάρχει βάσιμος λόγος ελληνικου ενθουσιασμου, καθώς σέ όλη τήν Μεσόγειο (καί διεθνως) γιά τά εφαπτόμενα κοιτάσματα υδρογονανθράκων ασκειται πίεση συνεκμεταλλεύσεώς τους. Μεσοπρόθεσμα, η –πιθανώτατη– εξέλιξη θά ειναι η Ελλάδα νά πιέζεται γιά συμφωνία συνεκμεταλλεύσεως μέ τόν τουρκικό κρατικό όμιλο TPAO, ο οποιος έχει προβάδισμα γιά τά θαλάσσια οικόπεδα της Λιβύης μέ βάση τό μνημόνιο του 2022».
Νά θυμίσουμε ότι σέ τέσσερα θαλάσσια «οικόπεδα» της Λιβύης θά διεξαγάγει έρευνες η κρατική τουρκική TPAO, η Chevron, γιά τήν οποία ευελπιστει η Ελλάς νά αναλάβει έρευνες νοτίως της Κρήτης, εδήλωσε έτοιμη νά επιστρέψει στήν Λιβύη, έπειτα από μιά δεκαετία απουσίας, ενω συμφωνίες μέ τήν κρατική εταιρεία της χώρας NOC LIBYA έχουν ήδη υπογράψει η ExxonMobil, η ΒΡ καί η Shell.
Στήν Ελλάδα, έχουμε τήν ψευδαίσθηση ότι προκηρύσσοντας θαλάσσιες έρευνες καί καλωντας αμερικανικές εταιρειες (εν προκειμένω τήν Chevron νοτίως της Κρήτης), αυτές θά φέρουν μαζί τους καί τόν 6ο Στόλο νά προασπίσει τά συμφέροντά τους καί παρέργως καί τά ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Μιά τέτοια σκέψις όμως δεικνύει παντελη άγνοια του τρόπου μέ τόν οποιο κινειται τό διεθνές σύστημα. Οι εταιρειες, ακόμη καί αυτές του μεγέθους της Chevron ή της ExxonMobil, δέν φέρνουν τόν Στόλο μαζί τους. Μεριμνουν απλως νά μήν τίθενται σέ κίνδυνο οι επενδύσεις τους φροντίζοντας νά έχουν διευθετηθει οι όποιες τριβές ή αμφισβητήσεις στίς περιοχές πού τίς ενδιαφέρουν, πρίν αρχίσουν νά δραστηριοποιουνται σέ αυτές. Καί πολλές φορές τό κάνουν κινωντας νήματα καί ενεργοποιωντας πολιτικές εξελίξεις από τό παρασκήνιο. Κάτι τέτοιο δείχνει νά ειναι εν εξελίξει στήν κεντρική καί ανατολική Μεσόγειο. Ούτε οι εταιρειες ούτε καί οι αμερικανικές υπηρεσίες ενδιαφέρονται γιά τήν εφαρμογή του Διεθνους Δικαίου, γιά τίς οριοθετήσεις στήν «μέση γραμμή» ή γιά τά κυριαρχικά δικαιώματα της μιας ή της άλλης χώρας. Θέλουν «ήρεμα νερά» γιά νά κάνουν τήν δουλειά τους χωρίς περιττούς κινδύνους. Καί συνήθως στηρίζουν τήν χώρα πού φαίνεται πιό πρόθυμη νά δημιουργήσει επεισόδια εις βάρος εκείνης πού δείχνει διάθεση συνδιαλλαγης, υποχωρητικότητα ή εν πάση περιπτώσει απροθυμία νά κινηθει δυναμικά. Αυτός ειναι καί ο λόγος γιά τόν οποιο η κατευναστική πολιτική της Ελλάδος έχει μέχρι σήμερα αποδειχθει ατελέσφορη σέ όλα τά μέτωπα. Παρά ταυτα, μυαλό δέν έχουμε βάλει. Καί τώρα ευρισκόμεθα πρό μιας εξαιρετικως δυσαρέστου καταστάσεως. Οι πιέσεις γιά συνεκμετάλλευση ειναι αυτό πού λογικως θά έκανε μιά εταιρεία γιά νά διασφαλίσει τά συμφέροντά της. Ο κάθε λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει λοιπόν πρός ποιάν κατεύθυνση οδεύουν τά πράγματα.