Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας καθιερώθηκε στον ελληνικό κινηματογράφο μέσα από ρόλους
που εξυμνούσαν τον τύπο του «ώριμου γοητευτικού άνδρα» ή του «γεροντοπαλίκαρου», με δυο λόγια του πενηντάρη.
Την εποχή εκείνη η ηλικία των 50 ήταν ένα θέμα ταμπού. Οταν έφτανες τα 50 στην ουσία ήσουν ένα βήμα πριν το τέλος της κοινωνικής τουλάχιστον ζωής.
Ο Λάμπρος Κωνστανταρας με τους ρόλους του έστρωσε το δρόμο για να αλλάξει η νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού και να σταματήσουμε να βλέπουμε πια όποιον έκλεισε τα 50 του χρόνια σαν απόμαχο της ζωής.
Ενας άντρας στα 50 του (ή μια γυναίκα) θεωρείται πλέον “νέος” για να συνεχίσει την ζωή του και να συνεχίσει να δημιουργεί, να κάνει ακόμη και μια νέα αρχή σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο.
Απο το 50aris.com
Οι πιο χαρακτηριστικές ταινίες του Λάμπρου Κωνσταντάρα:
- Ο Τρελοπενηντάρης (1971): Υποδύεται τον Ανδρέα Τεπενδρή, έναν επιχειρηματία που προσπαθεί να αποδείξει ότι παραμένει νέος και δραστήριος, παρά τις αντιρρήσεις του περιβάλλοντός του.
- Τι 30… Τι 40… Τι 50… (1972): Ενσαρκώνει τον Ζάχο, έναν σοβαρό και συντηρητικό πενηντάρη που ερωτεύεται μια πολύ νεότερη γυναίκα, αναθεωρώντας τις απόψεις του για τη ζωή.
- Κάτι κουρασμένα παλικάρια (1967): Αν και ο τίτλος αναφέρεται γενικά σε ώριμους άνδρες, ο ρόλος του Ντίνου Διαμαντίδη είναι εμβληματικός για τον «αιώνιο έφηβο» που κυνηγά νεαρές υπάρξεις.
- Ο Γεροντοκόρος (1967): Υποδύεται τον Θανάση Μπαρούτσο, έναν ορκισμένο εργένη που αντιστέκεται στον γάμο μέχρι που μια δυναμική γυναίκα του αλλάζει γνώμη.
Αυτοί οι ρόλοι δημιούργησαν την εικόνα του bon viveur, του πλούσιου και γοητευτικού άνδρα που, παρά την ηλικία του, διατηρεί το χιούμορ και την αυτοπεποίθησή του.