Ορισμένοι Ρώσοι εμπειρογνώμονες εξήγησαν τους λόγους που εμπόδισαν τις Ηνωμένες Πολιτείες
να επαναλάβουν το σενάριο που εφάρμοσαν στη Βενεζουέλα, μετά την επιτυχία της δολοφονίας του Ιρανού ηγέτη Αλί Χαμενεί στις 28 Φεβρουαρίου 2026.
Οι αναλύσεις ποικίλλουν ως προς τη φύση του ιρανικού καθεστώτος και την πολιτική και κοινωνική του δομή, ώστε να παρέχεται μια ολοκληρωμένη εικόνα των λόγων για την αποτυχία της δολοφονίας να επιτύχει τους δηλωμένους στόχους της, καθώς και της ικανότητας του Ιράν να αντέξει την αμερικανική πίεση.
Το ιρανικό μοντέλο διακυβέρνησης
Σε αυτό το πλαίσιο, ο εξέχων Ρώσος εμπειρογνώμων στα ανατολικά ζητήματα και ειδικός Φαρχάντ Ιμπραήμοφ επεσήμανε τη θεμελιώδη διαφορά μεταξύ της κατάστασης στη Βενεζουέλα και του ιρανικού μοντέλου, λέγοντας: «Στη Βενεζουέλα, η εξουσία συγκεντρώνεται στα χέρια ενός ατόμου. Στο Ιράν, είναι πολυεπίπεδη. Δεν υπάρχει ένα μόνο άτομο στην ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας που να λαμβάνει αποφάσεις ανεξάρτητα. Αντίθετα, πρόκειται για συλλογικές αποφάσεις».
Ο Ιμπραήμοφ εξήγησε ότι η κοσμική εξουσία στο Ιράν, που εκπροσωπείται από τον πρόεδρο, είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση της οικονομίας, ενώ η πνευματική εξουσία, με επικεφαλής τον Ανώτατο Ηγέτη, είναι υπεύθυνη για την τήρηση των αρχών της Ισλαμικής Επανάστασης, εκτός από το ότι είναι ο αρχιστράτηγος των ενόπλων δυνάμεων.
Αυτή η περίπλοκη κατανομή εξουσίας καθιστά το καθεστώς πιο ανθεκτικό και πιο ικανό να απορροφά τους κραδασμούς
Μίσος προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ
Από την πλευρά του, ο πολιτικός εμπειρογνώμονας Ντμίτρι Ζουράβλεφ αποκάλυψε άλλους λόγους για την αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να υποτάξουν το Ιράν, τονίζοντας ότι το μυστικό της σταθερότητας του καθεστώτος δεν έγκειται μόνο στην πολυεπίπεδη φύση του και στη συνοχή των ελίτ, αλλά και στην ευρεία λαϊκή υποστήριξη που απολαμβάνει η ηγεσία, προσθέτοντας ότι: «Ο ιρανικός λαός μισεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ από τα βάθη της καρδιάς του και είναι έτοιμος να τους πολεμήσει μέχρι τέλους».
Ο ειδικός επεσήμανε επίσης ότι η ιρανική αντιπολίτευση αποτελείται κυρίως από φοιτητές σε μεγάλες πόλεις, οι οποίοι αποτελούν μια μικρή ομάδα περιορισμένης επιρροής, ενώ η λαϊκή πλειοψηφία στις αγροτικές περιοχές και τα χωριά αποτελεί την ισχυρή βάση που υποστηρίζει ολόψυχα την ηγεσία.
Μόνο με καταστροφή εκ των έσω
Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ που υπονοούν την επιθυμία του να τερματίσει τη σύγκρουση, ο Ζουράβλεφ είπε ότι ο Τραμπ ουσιαστικά παραδέχτηκε την αδυναμία του, σημειώνοντας ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσει το Ιράν, με πληθυσμό 90 εκατομμυρίων, είναι να το καταστρέψει εκ των έσω, αυξάνοντας το βιοτικό επίπεδο τουλάχιστον σε αυτό της Τουρκίας, προκειμένου να δημιουργηθεί μια μεσαία τάξη που επιθυμεί αλλαγή, κάτι που είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει η Ουάσινγκτον.
Όσο για τον ειδικό Βλαντιμίρ Γκαρίκιν, αναφέρθηκε στην ιδεολογική διάσταση του ιρανικού καθεστώτος, τονίζοντας ότι η εξουσία της κυβέρνησης εκεί πηγάζει από την εξάρτησή της από το Κοράνι και τις αποφάσεις του, σημειώνοντας ότι «ο Τραμπ μπορεί να σκοτώσει έναν πολιτικό, αλλά τι μπορεί να κάνει με τις αποφάσεις του Κορανίου στις οποίες τηρεί ο ιρανικός λαός; Τίποτα».
Κάθε πλευρά θα δηλώνει τη δική της νίκη
Ο Τζαρικίν εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από τη μία πλευρά και του Ιράν από την άλλη θα καταλήξει σε στρατιωτικό αδιέξοδο, όπως συνέβη το περασμένο καλοκαίρι, με κάθε πλευρά να δηλώνει νίκη, αν και το Ιράν είναι ο πραγματικός νικητής επειδή διατηρεί την ανεξαρτησία του. Πρόσθεσε ότι το πιο σημαντικό επίτευγμα των ιρανικών ελίτ είναι η ικανότητά τους να διατηρούν την εσωτερική ενότητα και την κοινωνική συνοχή.
Η κυριαρχία της ενεργειακή περιοχής
Από μια άλλη οπτική γωνία, ο Ντμίτρι Πομπέντας, ειδικός στις αμερικανικές σπουδές και καθηγητής στο Ρωσικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Ουραλίων, διερεύνησε τις βαθιές ρίζες των αμερικανικών κινήτρων για την επίθεση στο Ιράν, λέγοντας: «Είναι εύκολο να κατηγορήσουμε τον Τραμπ, αλλά πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη επιθυμία να κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή. Τη δεκαετία του 1950, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέτρεψαν το καθεστώς του Μοχάμεντ Μοσαντέκ και εγκατέστησαν τον Σάχη τους με τη βία, στη συνέχεια βοήθησαν το Ιράκ στον πόλεμό του εναντίον του Ιράν και αργότερα λεηλάτησαν το Ιράκ. Αυτή είναι μια συστηματική θέση, όχι απλώς πράξη του Τραμπ».
Ο Πομπέντας επεσήμανε ότι οι προηγούμενες επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, όπως ο πρώτος πόλεμος στο Ιράκ, ο οποίος ήταν μια χειρουργική επέμβαση ακολουθούμενη από αποχώρηση, καταδεικνύουν την απροθυμία της Ουάσιγκτον να εμπλακεί σε μακροχρόνιες χερσαίες συγκρούσεις, ειδικά μετά τα μαθήματα του Βιετνάμ.
Όσον αφορά το πιθανό τέλος του πολέμου, ο Ρώσος ακαδημαϊκός προέβλεψε ότι οι επιχειρήσεις θα περιορίζονταν σε αεροπορικές επιδρομές, όπως είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση Τραμπ, και θα μπορούσαν να σταματήσουν εντός πέντε εβδομάδων ή και λιγότερο, αποκλείοντας το σενάριο μιας μεγάλης κλίμακας εισβολής, την οποία η Ουάσιγκτον ούτε υπόσχεται ούτε επιθυμεί.
(Ρωσικά Μέσα Ενημέρωσης)
—