Καθώς το Ιράν επιτίθεται αδυσώπητα τα πλούσια κράτη του Κόλπου οι ηγέτες τους
διαπιστώνουν ότι ο οργανισμός που λαμβάνει 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως από αυτά αρκείται σε ωμές καταδίκες.
Στα κράτη του Κόλπου, η οργή αυξάνεται εναντίον του Αραβικού Συνδέσμου και της Αιγύπτου, η οποία τον διοικεί. Ενώ το Ιράν βάλλει συνεχώς εναντίον ενεργειακών εγκαταστάσεων και πολιτικών στόχων στη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και το Κουβέιτ, ο Σύνδεσμος αρκείται σε μια αχνή δήλωση καταδίκης. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν την αποτελεσματικότητα των Ηνωμένων Εθνών, δημιουργούνται σκέψεις σχετικά με την αναγκαιότητα του Αραβικού Συνδέσμου, ενός απαρχαιωμένου, δαπανηρού και περιττού οργάνου.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, έχουν συχνά θέσει το ζήτημα της αναγκαιότητας των Ηνωμένων Εθνών.
Είναι ένας οργανισμός που κοστίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες πολλά χρήματα και οι περισσότερες από τις θέσεις του αυτές τις μέρες είναι αντιαμερικανικές.
Ίσως δεν είναι περίεργο που το ίδιο ερώτημα τίθεται τώρα και στα πλούσια κράτη του Κόλπου
Ενώ αυτές οι χώρες δέχονται επιθέσεις επί του παρόντος από πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη από το Ιράν που στοχεύουν σε πολιτικούς στόχους και εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, ο Αραβικός Σύνδεσμος αρκείται σε μια αχνή καταδίκη των ενεργειών του Ιράν, μια αδύναμη καταδίκη που δεν διαφέρει κατ’ αρχήν από τις προηγούμενες καταδίκες των ιρανικών επιθέσεων.
Ο Αραβικός Σύνδεσμος έχει αρκεστεί στην έκφραση «πλήρους αλληλεγγύης προς τις χώρες που δέχονται επίθεση και υποστήριξης για την αυτοάμυνά τους και σε έκκληση για την αποκατάσταση της ειρήνης και της σταθερότητας».
Στα αραβικά μέσα ενημέρωσης στις χώρες του Κόλπου και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί ανέφεραν ότι οι έξι χώρες που ανήκουν στο Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) – Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Κατάρ, Ομάν και Μπαχρέιν – είναι αυτές που φέρουν το κύριο βάρος της συνεχιζόμενης χρηματοδότησης του συνδέσμου.
Ο Αραβικός Σύνδεσμος ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1945, λίγους μήνες πριν από την ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών, και έχει ελάχιστη σχέση με τον διεθνή οργανισμό. Ο Αραβικός Σύνδεσμος, όπως και τα Ηνωμένα Έθνη, υποτίθεται ότι συντονίζει τις θέσεις των αραβικών χωρών, αποτρέπει πολέμους και συγκρούσεις μεταξύ χωρών και επιλύει ειρηνικά κρίσεις.
Στις πρώτες του μέρες, ο Αραβικός Σύνδεσμος ήταν ένα όργανο που εκπροσωπούσε τον παναραβικό εθνικισμό, την ανεξαρτησία από την αποικιοκρατία, το τέλος του ευρωπαϊκού ελέγχου στη Μέση Ανατολή και την αντίθεση στον Σιωνισμό.
Στις πρώτες του μέρες, ο Σύνδεσμος ήταν επίσης ένας πιο ενεργός θεσμός με «δόντια».
Στον Σύνδεσμο, τα αραβικά κράτη συντόνισαν την εισβολή των αραβικών στρατών στο Ισραήλ
Ωστόσο, προβλήματα ανακαλύφθηκαν σε αυτό το σώμα από την αρχή. Οι αραβικοί στρατοί εισέβαλαν ξεχωριστά, παραβιάζοντας τον ενδοαραβικό συντονισμό, και ο Σύνδεσμος συχνά υπέκυψε σε παράνομες ενέργειες, όπως η εισβολή του συριακού στρατού στον Λίβανο το 1976 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Η επίσημη δικαιολογία για την έγκριση του Συνδέσμου για αυτή την παράνομη ενέργεια ήταν η υποτιθέμενη συμβολή της Συρίας στον τερματισμό του πολέμου στον Λίβανο.
Η πιο φαινομενικά ενεργή δράση του Συνδέσμου ήταν το 1990, όταν ο Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσείν παραβίασε την κυρίαρχη αρχή του Συνδέσμου για σεβασμό της κυριαρχίας κάθε μέλους του οργανισμού και εισέβαλε στο Κουβέιτ.
Ωστόσο, αυτή η ενέργεια ήταν μια πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας, η οποία προσέγγισε τις Ηνωμένες Πολιτείες και κάλεσε τις δυνάμεις τους να υπερασπιστούν το έδαφός της (Επιχείρηση Ασπίδα της Ερήμου), μια ενέργεια που αργότερα εγκρίθηκε από τον Αραβικό Σύνδεσμο με οριακή πλειοψηφία.
Οι αναστολές από τον Σύνδεσμο ήταν επίσης αναποτελεσματικές
Η αναστολή της συμμετοχής της Αιγύπτου στον Σύνδεσμο το 1979 μετά την ειρηνευτική συμφωνία με το Ισραήλ και η προσωρινή μεταφορά της έδρας στην Τυνησία δεν σταμάτησαν την ειρηνευτική διαδικασία.
Η αναστολή της συμμετοχής της Συρίας το 2011 μετά την βίαιη καταστολή των διαμαρτυριών δεν εμπόδισε τη συνέχιση της καταστολής και του εμφυλίου πολέμου. Οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του Συνδέσμου ήταν επίσης ανεπιτυχείς.
Η Συμφωνία του Ταίφ του 1989 απαιτούσε τη διάλυση των πολιτοφυλακών εκτός της Χεζμπολάχ και άνοιξε το δρόμο για την ενίσχυση της τρομοκρατικής οργάνωσης. Η συμφωνία άφησε τον Λίβανο υπό την αιγίδα της Συρίας, μια de facto έγκριση της κατοχής του Κράτους του Κέδρου.
Η αραβική ειρηνευτική πρωτοβουλία του 2002 δεν απέδωσε κανένα αποτέλεσμα: ο Σύνδεσμος υιοθέτησε το σαουδαραβικό σχέδιο που προσφέρει στο Ισραήλ πλήρη ομαλοποίηση με όλες τις αραβικές χώρες σε αντάλλαγμα για την υποχώρηση στα όρια του 1967, μια πρόταση που μέχρι στιγμής δεν έχει εξεταστεί σοβαρά από καμία κυβέρνηση στην Ιερουσαλήμ.
Σε αντίθεση με τον ΟΗΕ, ο Αραβικός Σύνδεσμος δεν διαθέτει όργανο επιβολής όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας.
Οι προτάσεις για τη δημιουργία μιας κοινής αραβικής δύναμης αντιμετωπίζουν πάντα το πρόβλημα της έντασης μεταξύ των δύο χωρών που ανταγωνίζονται για την ηγεσία του αραβικού κόσμου: Σαουδικής Αραβίας και Αιγύπτου (πιο πρόσφατα μεταξύ του πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και του Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι ).
Εκτός από το ερώτημα ποιος θα ηγηθεί αυτής της δύναμης και τον φόβο της παρέμβασής της στις εσωτερικές υποθέσεις των χωρών, υπάρχει μια συζήτηση μεταξύ των μελών του Συνδέσμου για το ποιος είναι ο εχθρός του αραβικού κόσμου: το Ιράν ή το Ισραήλ.
Τώρα έρχεται η δοκιμασία της ιρανικής απειλής, η οποία φαίνεται να αποτελεί περαιτέρω και απογοητευτική απόδειξη της αναποτελεσματικότητας του Συνδέσμου.
Maariv
—