Η πρόσφατη εκδήλωση για την 23η Απριλίου στον κήπο του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής ξεπέρασε τα όρια μιας απλής παιδικής γιορτής,
αναδεικνύοντας τη συστηματική προσπάθεια της Άγκυρας να επιβάλει το εθνικιστικό της αφήγημα στην καρδιά της ελληνικής Θράκης.
Με κεντρικό άξονα το σύνθημα ότι «η κληρονομιά του Ατατούρκ ζει στη Δυτική Θράκη», η εκδήλωση εργαλειοποίησε τη νέα γενιά της μουσουλμανικής μειονότητας, επιδιώκοντας την πλήρη ταύτισή της με τα εθνικά σύμβολα της γειτονικής χώρας.
Η προβολή της 23ης Απριλίου ως της «πρώτης και μοναδικής γιορτής στον κόσμο αφιερωμένης στα παιδιά» δεν είναι τυχαία. Αποτελεί το «περιτύλιγμα» μιας πρακτικής που στοχεύει στην ιδεολογική καθοδήγηση των ανήλικων μελών της μειονότητας από την πιο ευαίσθητη ηλικία.
Η πρόσκληση των παιδιών να καθίσουν στη «μακάμ» (έδρα) του Γενικού Προξένου αποτελεί μια υψηλού συμβολισμού κίνηση, που επιχειρεί να καταστήσει το Προξενείο ως το μοναδικό σημείο αναφοράς και εξουσίαςγια το μέλλον τους.
Πρακτικές τουρκοποίησης στη Θράκη – Εθνική ταύτιση, πνευματική κηδεμονία και εμπέδωση του αφηγήματος
Η ρητορική που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, όπως καταγράφηκε και στα τουρκόφωνα μέσα της περιοχής, εστιάζει στην «ενότητα και ομοψυχία» κάτω από το πρίσμα του κεμαλισμού.
Η προσπάθεια αυτή κινείται σε τρεις άξονες:
- Tην εθνική ταύτιση, μετατρέποντας μια θρησκευτική μειονότητα σε «εθνική» μέσω του εορτασμού ξένων εθνικών επετείων σε ελληνικό έδαφος.
- Tην πνευματική κηδεμονία, παρουσιάζοντας το Προξενείο ως «προστάτη» των ονείρων και των δικαιωμάτων των παιδιών, παρακάμπτοντας πλήρως τον θεσμικό ρόλο της ελληνικής πολιτείας.
- Tην εμπέδωση του αφηγήματος, με τη χρήση της «παιδικής ışıltı» (λάμψης) ως απόδειξη ενός «παρλακ» (λαμπρού) μέλλοντος που περνά αποκλειστικά μέσα από την τουρκική εθνική ταυτότητα.
Μια δήλωση πολιτικής ισχύος και ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της τουρκοποίησης
Όπως αναφέρει το ΤαξιάρχηςPress, όταν οι επίσημες αρχές της γειτονικής χώρας δηλώνουν ότι η κληρονομιά του Ατατούρκ «ζει και αναπνέει» στη Θράκη, δεν αναφέρονται σε μια ιστορική μνήμη, αλλά σε μια εν εξελίξει πολιτική πράξη.
Η τουρκοποίηση των συνειδήσεων μέσω της «πολιτιστικής διπλωματίας» και των παιδικών εκδηλώσεων αποτελεί μια μεθοδευμένη προσπάθεια αλλοίωσης των χαρακτηριστικών της μειονότητας, θέτοντας το μέλλον της περιοχής υπό την κηδεμονία ενός ξένου εθνικού κέντρου.
Η 23η Απριλίου στην Κομοτηνή δεν ήταν απλώς μια γιορτή, ήταν μια δήλωση πολιτικής ισχύος και ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της τουρκοποίησηςπου επιχειρείται καθημερινά στη Θράκη.
ΑΓΝΟΙΑ Η ΜΗΠΩΣ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ
Ο Ανδρέας Παπανδρέου που επέκρινε δριμύτατα τον ευεργέτη του Κωνσταντίνο Καρα-
μανλή, για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, και επέβαλε στους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ
το σύνθημα ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ, ήταν ο… κύριος και μόνος διεκδικητής των Μ.Ο.Π. κ.λ.π. πακέτων ενίσχυσης της Ελλάδας ! Για να μην πούμε το τετριμένο «εδώ γελάνε», αναφέρω ότι αυτά ήσαν προγραμματισμένα και τα βρήκε έτοιμα ο Ανδρέας Παπανδρέου.Αυτό το παραμύθι το πούλησε για να δικαιολογήσει την παραμονή της χώρας στο… Συνδικάτο ! Οπως και το άλλο παραμύθι της απομάκρυνσης των αμερικανικών βάσεων του θανάτου, αλλά.σε…. τριάντα χρόνια τούρκικα . Σχετικώς με την καραμέλα που πιπιλίζουν κάποιοι, για να δικαιολογήσουν τις εθνικές προδοσίες των ηγετών τους , αναφέρω ότι από μόνος του ο όρος ατομικός αυτοπροσδιορισμός τα λέει όλα . Το να βαφτίζουμε ετσιθελικά επισήμως αναγνωρισμένη μουσουλμανική μειονότητα σε τουρκική είναι εθνική προδοσία . Ετσι για να σταματήσουν οι παρεμηνείες αυτών που συμμαχούν με τον τουρκικό επεκτατισμό και την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έχουν αποφασίσει οι Η.Π.Α., αναφέρω κατωτέρω την τελική διαμόρφωση αυτού του θέματος με την ελπίδα ότι θα διδαχθούν οι άσχετοι ψευτοϊστορικοί : «Η Χάρτα των Παρισίων που υπογράφτηκε το Νοέμβριο του 1990, από τους ηγέτες των τριάντα πέντε κρατών, που συμμετείχαν στη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, {ΔΑΣΕ} προστατεύει την Εθνοτική, Πολιτιστική, Γλωσσική, και Θρησκευτική ταυτότητα των μειονοτήτων, καθώς και τα δικαιώματα των ατόμων που ανήκουν σ’αυτές. Να εκφράζουν ελεύθερα, να διατηρούν και να αναπτύσσουν αυτή τους την ταυτότητα, χωρίς να υπόκεινται σε δυσμενείς διακρίσεις και με πλήρη ισότητα ενώπιον του Νόμου».
Τα δικαιώματα αυτά, τελούν υπό την «απαραίτητη προϋπόθεση», ότι καμία από τις προ- αναφερόμενες υποχρεώσεις δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως υπαινισσομένη οποιοδήποτε δικαίωμα να εμπλακεί σε οποιαδήποτε ενέργεια , ή να ενεργήσει αντιθέτως από τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη του Ο.Η.Ε., καθώς και τις διατάξεις της «Τελικής Πράξεως», συμπεριλαμβανομένης και της Αρχής της Εδαφικής Ακεραιότητας των Κρατών». {Παράγραφος 37 της Συμφωνίας της Κοπεγχάγης}.
Οταν ομιλούμε για μειονότητες αναφερόμαστε σ’αυτές με την ιδιαίτερη Εθνική συνεί- δηση, δηλαδή τις Εθνικιστικές : «National Minorities», Η σ’αυτές που έχουν ιδιαίτερη πολιτισμική ταυτότητα, δηλαδή Εθνοτικές : «Ethnic Minorities».
Η σύγκριση της Κύπρου με αυτές και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των ατόμων, είναι το λιγότερο ατυχής και προσθέτει βέλη στη φαρέτρα των εχθρών της Ελλάδας . Κι’αυτό διότι η πολύπαθη Κύπρος ήταν ελληνικό έδαφος υπό κατοχήν και οι Κύπριοι αγωνίζονταν για την ελευθερία τους , όταν κάποιοι πριν από εμάς , καθώς και εμείς μαθητές τότε αγωνιζόμαστε για την αυτοδιάθεσή της . 19-7-2009 Φ.Π.
ς