Όαση
Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Ετούτη την εποχή την ανυπόφορη , τη γεμάτη γεγονότα ανατριχιαστικά ,
με ζοφερά συμβάντα εξωτερικά και εσωτερικά,
ήρθε κάτι ελπιδοφόρο , να διώξει της ψυχής την καταχνιά.
Ένας παρηγορητικός ανασασμός , ένα χαμόγελο απαντοχής, μία όαση δροσιάς, για το στεγνό , αποξηραμένο εσωτερικό μας κόσμο, που τόσο τη λαχταρά.
Μας την πρόσφεραν απλόχερα τα παιδάκια , της 3ης Δημοτικού του 7ου σχολείου Κηφισιάς, οι δάσκαλοί τους, καθώς και ένα έγκυρο ΜΜΕ το Political.gr . Πρόσχαρα , αυθόρμητα, αθώα, μια επίσκεψη σε μία φιλόξενη τηλεεφημερίδα, έγινε αιτία να συγκλονιστούμε, να ξανανοιώσουμε όλοι μας παιδιά.
Να θυμηθούμε εκείνα τα χρόνια τα μακρινά, τα παιδικά.
Τότε που κάναμε όνειρα αστείρευτα , μαγικά, μοναδικά.
Τότε που πλάθαμε έναν καλύτερο κόσμο με γήινα υλικά.
Τότε που εξιδανικεύαμε τα πάντα και νομίζαμε πως κάποτε θα καταφέρναμε να ζούμε όλοι αρμονικά, ειρηνικά.
Τότε που ένα χαμόγελο , ένα χάδι, ένας έπαινος, μια αγκαλιά,
γέμιζε το είναι μας κι αφήναμε τη φαντασία μας να πλανιέται σε ταξίδια αλαργινά.
Τότε ήταν που μας αρκούσαν τα πράγματα τα απλά.
Τότε που χαιρόμασταν με το τίποτα … πραγματικά.
Τότε που ο κόσμος δεν ήταν οι άλλοι με τα κατορθώματά τους τα πλασματικά.
Τότε που ακόμη κι ένα πάνινο τόπι μας γέμιζε με περισσή χαρά.
Μπορεί να μην είχαμε –όσοι δεν είχαμε – όλου του κόσμου τα καλά.
Μπορεί να μην παίρναμε –σαν δώρα – τα σύγχρονα τα παιχνίδια τα πλουμιστά.
Μπορεί να μην υπήρχαν οι τωρινές υποδομές, οι παιδικές χαρές
με τα όργανα τα λειτουργικά.
Μπορεί να παίζαμε στις αλάνες, στους δρόμους σε δρομάκια στενά.
Μπορεί να είχαμε στερηθεί πολλά, εκείνα τα χρόνια τα αλλοτινά.
Όμως δεν νοιώθαμε λιγότερη χαρά.
Γιατί η χαρά , η ευχαρίστηση δεν είναι υπόθεση εξωτερική ή τεχνολογική .
Κι όταν την νιώθεις καθόλου δεν σε νοιάζει το πώς, με τι μέσο σε δόνησε, αν το γκόλ που έβαλες, ήταν με μπάλα από δέρμα ή από ένα μάτσο πανιά !….
Τα κοριτσάκια δεν είχαν τότε Μπάρμπι , με όλα της τα προικιά.
Μια πάνινη κούκλα φτιαγμένη απ’ την μαμά ή τη γιαγιά ,
ήταν ό,τι το καλύτερο, το αγαπημένο παιχνίδι γι’ αυτά.
Εμείς οι άνθρωποι ξεστρατίζουμε -συχνά πυκνά –και λογικά.
Συγκρίνουμε λαθεμένα διαφορετικές εποχές και καταλήγουμε σε συμπεράσματα πλανευτικά.
Η τεχνολογία με τα επιτεύγματά της τα μοναδικά, μας παρασύρει στο λάθος, παραπλανητικά.
Δεν γεμίζει τις ουσιαστικές εσωτερικές ανάγκες ολοκληρωτικά.
Συναισθήματα (χαρά, λύπη, πόνος, έρωτας, αγάπη, αλληλεγγύη, προσδοκία, φιλία και άλλα πολλά), δεν επηρεάζονται από τα δημιουργήματα τα τεχνολογικά.
Τα σημερινά παιδιά, δεν τα έχει εγκαταλείψει η παιδική αθωότητα και
δεν τους ικανοποιούν οι ανέσεις και τα επιτεύγματα τα τεχνολογικά.
Θέλουν να χαρούν , να παίξουν να ζήσουν ήρεμα και ειρηνικά .
Ρωτήθηκαν και οι απαντήσεις τους συγκλόνισαν πραγματικά.
Ποθούν όλα αυτά που εμείς –και οι προηγούμενοι φυσικά – τους τα στερούμε άσκεφτα, εξωφρενικά.
Δεν τους ενδιαφέρουν τα δικά μας «ενδιαφέροντα» ούτε τα συστήματα τα βαλλιστικά και τα αντιπυραυλικά.
Δεν νοιάζονται αν θα πάμε στο Φεγγάρι , στον Άρη ,
όπου η βαρύτητα απουσιάζει εντυπωσιακά.
Δεν δίνουν δεκάρα για τους εξοπλισμούς και τα πυρηνικά.
Δεν εντυπωσιάζονται από οπλικά συστήματα εξολοθρευτικά.
Θέλουν ν’ αλλάξουν το κόσμο , να τον κάνουν καλύτερο,
με λιγότερες αγωνίες, πολέμους , άγχη , να ζήσουν ειρηνικά, χαρούμενα, ποιοτικά.
Ο μικρός Δήμος έβαλε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων περισσότερο ρεαλιστικά : «Να αλλάξουμε τον κόσμο αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε».
Πράγματι ο κόσμος δεν είναι κάτι το ξένο, το αποκομμένο, το άσχετο , από όλους εμάς , μια οντότητα που δεν μας αφορά.
Ό κόσμος –που χρειάζεται πράγματι αλλαγή , όπως το λένε μεγάλοι και μικροί –
είμαστε όλοι μας μαζί και δεν γίνεται να σκεφτόμαστε διαφορετικά.
Θα ήταν ευχής έργον αν ακούγαμε συχνά –σε ανάλογες εκδηλώσεις –
τι έχουν να μας πουν τα παιδιά , τι θέλουν, πως θέλουν να ζήσουν τελικά.
Δεν επιθυμούν να ζουν μέσα στα στεγανά της υποκρισίας, των πολέμων, του άγχους που μας τυραννά .
Χωρίς να ρωτήσουμε τα παιδιά , τα αναγκάζουμε να περάσουν μια μίζερη ζωή υποχρεωτικά.
(σ.σ ίσως επειδή …..ενδιαφερόμαστε πολύ γι ‘αυτά !!!…).
Υπάρχει ένα αδιανόητο οξύμωρο που δημιουργεί ερωτηματικά :
Πως εξηγείται λογικά, κάποιος που σε αγαπάει υπερβολικά,
να σου δημιουργεί συνθήκες και προϋποθέσεις μέσα στις οποίες θα δυστυχήσεις πραγματικά (!).
Με ποιο άραγε δικαίωμα –ηθικό , λογικό , θεόσταλτο, ανθρωποκεντρικό
(ή μήπως και …. ανθρωπιστικό), κάποιες προηγούμενες γενιές δημιουργούν « κόκκινες γραμμές», φράχτες και στεγανά;.
Τέτοια –και τόσα – που οι επίγονοι να ασφυκτιούν και να μην μπορούν να αποδράσουν , ούτε να δράσουν διαφορετικά ;.
Γιατί καταδικάζουν τα βλαστάρια τους, να μην δουν άσπρη μέρα, κληροδοτώντας τους πολεμοφόδια , και μίσος για τον συνάνθρωπο που κι εκείνος ανάλογα αντιδρά;.
Έχουμε άραγε αναλογιστεί πως όσο κι αν εμείς είμαστε άφρονες , παρανοϊκοί , ανήθικοι, πολεμοχαρείς, ή δρούμε υποανθρωπιστικά , εντούτοις δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να φανατίσουμε , να γαλουχίσουμε και τα παιδιά που μας μιμούνται ή δεν μπορεί να κάνουν διαφορετικά ;.
Αναρωτιέμαι : Κατά πόσον –και πόσους – μας απασχολούν αυτά τα ζητήματα τα εξόχως ανατριχιαστικά;.
Πολύ δυστυχώς και προβληματίζομαι ειλικρινά !.
Ίσως η σκληρή βιοπάλη με τον εξοντωτικό υπερκαταναλωτισμό και την εντατική διπλή ή και τριπλή εργασία και η τηλεχαύνωση, να μην μας αφήνουν περιθώρια για προβληματισμό σε ό, τι αφορά στα παιδιά (!).
Πιθανότατα η λύση να προέλθει από αυτά.
Αν τους δώσουμε (όπως εκείνοι οι δάσκαλοι του Γ Σχολείου Κηφισιάς και η τηλεεφημερίδα Political.gr) την ευκαιρία να εκφραστούν , να μας πουν εκείνα (και όχι εμείς) τι τα απασχολεί, τι θέλουν πραγματικά, τότε ίσως και εμείς ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά !.
ΥΓ Αντί να τα πηγαίνουμε στο Κυνοβούλιο για να εξευγενιστούν , ακούγοντας μερικούς εκλεκτούς Βουλευτές να συμπεριφέρονται χυδαία και υβριστικά,
ας ακούσουμε τα παιδιά, με την ελπίδα ότι δεν θα καταντήσουν ωσάν κι εμάς,
που ζούμε με άλυτα προβλήματα ριγηλά.