Δημήτρης Καπράνος
Δάκρυσα καί τά μάτια μου έμειναν γιά πολλή ώρα υγρά, όταν πληροφορήθηκα τόν θάνατο του Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Δέν θά υπάρξει άλλος Ρέντφορντ, σκηνοθέτης, ηθοποιός, σύμβολο. Ειμαι βέβαιος!
«Φεύγουν τά καλύτερά μας χρόνια», ειπε ο Λουκιανός κι έχει αλυσοδέσει κόμπο τήν καρδιά μας. Κάθε ταινία πού γύριζε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ άφηνε πίσω της σημάδια βαθιά. Κι άφηνε καί υπέροχα τραγούδια καί μουσικά θέματα.
Ποιός μπορει νά ξεχάσει τό τραγούδι «Τhe way we were», από τήν ομώνυμη ταινία (εδω προβλήθηκε μέ τίτλο «Τά καλύτερά μας χρόνια»), πού ερμήνευσε μαγικά η Μπάρμπαρα Στράιζαντ καί κέρδισε τό Όσκαρ τραγουδιου γιά τό 1973!
Ποιός μπορει νά λησμονήσει τό εξαίρετο «Raindrops keep falling on my head», σύνθεση του μοναδικου δεξιοτέχνη Μπάρτ Μπάκαρα καί ερμηνεία από τόν Β. Τζέι Τόμας, από τήν ταινία «Οι δυό ληστές» μέ τό δίδυμο Ρέντφορντ – Πώλ Νιούμαν!
Οι δυό τους συναντήθηκαν καί στό «Κεντρί», εκείνη τήν υπέροχη ταινία, συνάντηση δυό χαριτωμένων απατεώνων, υπό τούς ήχους του «Ραγκτάϊμ» πού ειχε επινοήσει ο μέγας Μάρβιν Χάμλις, βαδίζοντας στά χνάρια του Σκότ Τζόπλιν.
Μπορεις νά μήν θυμασαι τήν ταινία-σταθμό γιά τήν παγκόσμια δημοσιογραφία, όπου οι δυό δημοσιογράφοι της «Ουάσιγκτων Πόστ», ο Ρέντφορντ καί ο Ντάστιν Χόφμαν, αποκαλύπτουν τό σκάνδαλο «Γουώτεργκαίητ», εξ αιτίας του οποίου παραιτήθηκε ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον;
Μπορει νά μήν έχεις δει πολλές φορές τήν υπέροχη ιστορία πού συνέβη «Πέρα από τήν Αφρική», τίς «Ημέρες του κόνδορος» ή τόν «Γητευτή των αλόγων»; Κι όσοι από εμας αγαπαμε τά σπόρ, μπορουμε νά ξεχάσουμε τόν «Καλύτερο», τήν σπουδαιότερη ταινία πού γυρίσθηκε μέ θέμα τό μπαίηζ-μπώλ;
Η ταινία, όμως, πού σημάδεψε τήν δική μας γενιά –θά συμφωνήσουν περισσότερο οι γυναικες– ηταν «Τά καλύτερά μας χρόνια», σέ σκηνοθεσία του Σίντνεϊ Πόλακ καί σενάριο γραμμένο από μαίτρ του είδους, τούς Άρθουρ Λόρεντς, Ντέιβιντ Ρέιφιλ, Φράνσις Φόρντ Κόπολα καί Ντάλτον Τράμπο! Η ζωή του τελευταίου έγινε πολύ αργότερα ταινία!
Η ιστoρία διαδραματίζεται στήν περίοδο από τά μέσα της δεκαετίας του 1930 έως τήν δεκαετία του 1950, σέ εποχές πολέμου, μεταπολεμικης σχετικης ευημερίας, αλλά καί σκότους, του ζοφερου Μακαρθισμου στό Χόλλυγουντ.
Η Στράιζαντ ειναι μιά αριστερων πεποιθήσεων ιδεαλίστρια καί μαχητική πολιτική ακτιβίστρια. Ο Ρέντφορντ ειναι ένας άνετος, αθλητικός καί ταλαντουχος συγγραφέας. Η γνωριμία ειναι τυχαία, καταλήγει σέ σχέση, αλλά πρόκειται γιά δυό διαφορετικές προσωπικότητες, πού μέ κόπο καί πολλή συζήτηση θά τά καταφέρνουν παρά τίς διαφορές τους.
Νά θυμηθουμε καί τό υπέροχο «Butch Cassidy and Sundance Kid» (εδω προεβλήθη μέ τίτλο «Οι δυό ληστές») όπου οι δυό πρωταγωνιστές μεγαλούργησαν. Όσο γιά τήν μουσική από τό «Κεντρί», παίζεται ακόμη καί σήμερα σέ όλα τά κλάμπ καί τά μπάρ της γης. Δέν υπάρχει περίπτωση νά καθίσω σέ πιάνο καί νά μήν παίξω τά κομμάτια πού προανέφερα. Καλό ταξίδι, κύριε Ρέντφορτ. Σέ αγαπήσαμε, αληθινά!