Όταν η ψήφος είναι συμβολική.

Γραφει η Μυρτώ Μ.
Μέσα στον προεκλογικό πυρετό, που ευτυχώς τελειώνει αύριο, βγαίνουν διάφοροι αναλυτές και επιστήμονες κάθε είδους για να αναλύσουν, ψάξουν, αιτιολογήσουν τα όλο και αυξανόμενα ποσοστά αποχής.
Πολύς κόσμος πάει να ψηφίσει με τη λογική του “δε θα είναι χειρότεροι αυτοί”. Η ψήφος μπορεί να είναι θετική, μπορεί να είναι και αρνητική. Με τη θετική ψηφίζεις και διαλέγεις κάποιον στον οποίο πιστεύεις, ενώ με την αρνητική απλώς ψηφίζεις τη λιγότερο χειρότερη παράταξη. Οπότε ποιο το νόημα της αρνητικής πέρα από το να “μαλακώσει” τον επικείμενο πόνο της φορολογίας, της αδικίας και της εκμετάλλευσης;
Εννοείται φυσικά πως είναι τεράστιο λάθος η αποχή αφού στην περίπτωση αυτή αφήνεις άλλους να αποφασίζουν για εσένα και το μέλλον σου, οπότε αυτόματα σου αφαιρείται το δικαίωμα να κατηγορείς άλλους για κάτι με το οποίο εσύ αρνήθηκες να ασχοληθείς καν.
Όταν όμως στο πολιτικό σκηνικό εναλλάσσονται τα ίδια πρόσωπα και οικογένειες, αλλά σε διαφορετική παράταξη κάθε φορά. Όταν δεξιά, αριστερά και κέντρο έχουν γίνει ένα συνονθύλευμα προσωπικοτήτων που αλλάζουν κόμμα πιο γρήγορα κι από γνώμη, ο ψηφοφόρος, ο απλός πολίτης προσπαθεί, με δυσκολία, να ψηφίσει μία παράταξη που θα αντιπροσωπεύει σε ένα ποσοστό τα πιστεύω του.
Η ψήφος όμως αυτή τη χρονική στιγμή, και ιδιαίτερα με τη διαμόρφωση, και όχι τη μέτρηση, γνώμης από τις δημοσκοπήσεις και τα κανάλια είναι μόνο συμβολική. Λίγες είναι οι περιπτώσεις στις οποίες γίνεται μάχη λίγων ψήφων για να βγει ένας εκπρόσωπος έναντι άλλου και αυτό γιατί ξέρουμε ήδη πριν το καθαρό αποτέλεσμα των εκλογών τα ποσοστά των εκλογέων και των κομμάτων και αυτό χάρη στα λατρευτά exit polls.
Η στατιστική είναι αλήθεια μία επιστήμη – τέχνη που μπορεί μέσα στην ίδια μέρα να βγάλει ένα κόμμα εκτός βουλής και ταυτόχρονα να το βάλει στην κορυφή, πάντα με γνώμονα ποιο κόμμα “παραγγέλνει” τη μέτρηση ή ποιο κανάλι την προβάλλει.
Όμως και η σύγχρονη αστική δημοκρατία είναι αξιοπερίεργα μαγική καθώς μπορεί να βάλει ένα κόμμα του 5% μέσα στην κυβέρνηση. Αλλά αυτό πάλιωσε, δεν το λέμε πια. Ειδικά αφού πολλά από τα πρόσωπα που απάρτιζαν αυτό το κόμμα φεύγουν και πάνε στο άλλο, το καινούριο, αυτό που, σύμφωνα με τις στατιστικές πάντα, θα είναι το επόμενο στην ηγεσία.
Και υπάρχουμε και κάποιοι μικροί αντιδραστικοί μειοψηφικοί που αναρωτιόμαστε στη γωνιά μας αν με αυτές τις νέες εκλογές θα υπάρξει αλλαγή. Λες να συμβεί η τρομερή ανατροπή και να βγούμε από την ευρωζώνη; Μπα. Άλλωστε κι εγώ κι εσύ γι’αυτό αγχωνόμαστε, όχι για το αν αύριο θα υπάρχει δουλειά και χρήμα. Φαντάζεσαι;

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις