¨Εννέα χρόνια πριν, μία νύχτα Δεκεμβρίου, 35 χωρικοί καθυστέρησαν κατά την λαθραία επιστροφή τους. Τα λαθραία επί 100 χρόνια ήτανε ένας πόρος εσόδων σε εκείνη την περιοχή και όλες οι μονάδες του κράτους στην περιοχή, γνώριζαν πως οι χωρικοί με αυτό τον τρόπο τα έβγαζαν πέρα. Στην συνομιλίες που είχαν οι χωρικοί με τις οικογένειές τους, είχαν αναφέρει πως στα σύνορα οι στρατιώτες τους είχαν σταματήσει και για αυτό το λόγο ήταν σε αναμονή.
Όμως κάτι πήγαινε ανάποδα.
Η Φελέκ Εντζού της οποίας το παιδί ήταν σε εκείνο το καραβάνι περιγράφει εκείνη τη νύχτα λέγοντας πως “Άκουσα τον θόρυβο των αεροσκαφών και τότε κραύγασα και όλη η συνοικία λόγω της φωνής μου βγήκε στο δρόμο. Τότε ο σύζυγός μου είπε πως “Χτυπάνε τα παιδιά μας”…”. Ο Χαλίλ Εντζού που έχασε εκεί δύο παιδιά περιέγραφε τη νύχτα λέγοντας πως “Ήταν 11:30 το βράδυ και παρατηρούσαμε την επιστροφή των παιδιών, όταν έφτασε ο ήχος του βομβαρδισμού”.
Μία άλλη μάνα η Εμινέ Ουρέκ είπε πως “Κοίταξα προς την μεριά των συνόρων και είδα τα φώτα από 4 πολεμικά αεροσκάφη”. Ο Σερβέτ Εντζού πού είναι ο μόνος που σώθηκε από τους χωρικούς που πέρασαν τα σύνορα περιγράφει ως εξής : “Την ώρα που έβρεχε βόμβες πάνω μας, εγώ ήμουν στα 20 μέτρα απόσταση από το καραβάνι και από το ωστικό κύμα πετάχτηκα. Όταν έστριψα το κεφάλι μου, είδα από τον ουρανό να πέφτουν φλεγόμενα κομμάτια ανθρώπων και ζώων”.
Το αποτέλεσμα του βομβαρδισμού ήταν μία τρομερή εικόνα : “Καμμένα και διαμελισμένα μέλη ανθρώπων και ζώων. 34 άνθρωποι πέθαναν όλοι εκείνη τη στιγμή. Ο δικηγόρος Μεσούτ Γκερέζ υποστηρίζει ότι η αμέλεια άρχισε ακόμη από την πρώτη στιγμή και λέει πως “Το κράτος θα μπορούσε εκεί να στείλει θωρακισμένο όχημα και ασθενοφόρο. Αλλά δεν το έκανε… Αν εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν μεταφερθεί σηκωτοί στην πλάτη των μουλαριών, ενδεχομένως ο αριθμός των απωλειών να ήταν μικρότερος”.
Ο Ζεκί Τοσουν που έχασε τον γιο του δηλώνει : “αυτά τα παιδιά σίγουρα δεν ήταν μέλη του ΠΚΚ’. Ήταν άοπλα, ανυπεράσπιστα, τα δικά σας και δικά μας παιδιά πού εργαζόταν για να σπουδάσουν και κρατούσαν στο χέρι μολύβια”, ενώ η Τανσού Ουρέκ που έχασε τον αδερφό της λέει πως “Ο Σαλίχ πήγαινε για να βγάλει 50 τουρκικές λίρες, του στέλναμε χρήματα διότι σπούδαζε στο Γκαζιάντεπ και ο ίδιος έκανε αυτή τη δουλειά για τα σχολικά του έξοδα”.
Μ. Νεντίμ Χαζάρ