Στη λίμνη.
Από το πρωί που ξύπνησα σκέφτομαι
ότι ίσως μας δίνεται μια μοναδική
ευκαιρία, να πετάξουμε επιτέλους στην
άκρη, του καταναγκασμού τις μάσκες,
γιατί παγώνουν την καρδιά και να αφήσουμε
την ψυχή σε ελεύθερη κατάδυση.
Να συντρίψουμε τα όρια της ανάσας.
Ουτοπία
Απρόβλεπτα στις όχθες λίμνης
σε συνάντησα.
Κρυστάλλινη η ψυχή σου
σαν τα νερά της,
απελευθερωμένη απ’ τις επιταγές,
γυμνή καθρεπτίζονταν στο ανέπαφο
σκούρο- βαθύ γαλάζιο.
Απ’ την πρώτη ματιά
σύννεφο με τυλίγει.
Άνεμος ουτοπίας διακριτικά με αγγίζει.
Πύκνωσε ο κόσμος μέσα μου,
την ουσία ένιωθα να με κυριεύει.
Πλησίαζα στη θέωση.
Δίας θα γινόμουν.
Έλαμπες, την ομορφιά της Αφροδίτης
έπαιρνες.
Αέρινη- Οπτασία- Πλάσμα μαγικό.
Νεράιδα ή Ξωτικό
όπως λεν οι πολλοί,
αυτά τα τρομαγμένα ανθρωπάκια.
Δεν δείλιασα να χωθώ μέσα σου.
Τη φλόγα της θεάς
να αισθανθώ θέλησα,
να με κάψει,
να ξεπεράσω την ανθρώπινη μου υπόσταση.
Α. Δ. ΓΑΚΗΣ