Ο κωμικός συγγραφέας Γκράχαμ Λάινχαν νόμιζε ότι πετούσε για το Ηνωμένο Βασίλειο. Αποδείχθηκε ότι προσγειώθηκε σε ένα αστυνομικό κράτος με καλύτερο branding.
Μέσα σε λίγα λεπτά από την άφιξή του στο Χίθροου, πέντε οπλισμένοι αστυνομικοί τον συνέλαβαν – όχι για λαθρεμπόριο ναρκωτικών, όχι για οπλοκατοχή, αλλά για τρεις αναρτήσεις στο X.
Καλώς ήρθατε στη Βρετανία του 2025. Όπου η αστυνομία δεν μπορεί να βρει το κλεμμένο σας τηλέφωνο, αλλά θα βρει τον σαρκασμό σας – και θα σας συλλάβει γι’ αυτό.
Εν τω μεταξύ, τα εγκλήματα με μαχαίρι στο Λονδίνο συνεχίζουν την ετήσια άνοδό τους σαν να προσπαθούν να προκριθούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με κλοπές τηλεφώνων σε επιδημικό επίπεδο και συμμορίες με μηχανάκια να ανθούν.
Αλλά μην ανησυχείτε – η Μητροπολιτική Αστυνομία είναι πάνω στην υπόθεση… την υπόθεση κάποιου που κάνει αστεία online. Γιατί τίποτα δεν λέει «δημόσια ασφάλεια» όπως το να στέλνεις μια τακτική μονάδα να ασχοληθεί με έναν άνδρα που προσέβαλε ανθρώπους στα κοινωνικά δίκτυα.
Ο Νάιτζελ Φάρατζ, που ποτέ δεν χάνει έναν καβγά – ή μια κάμερα – έχει πάρει το τσίρκο σε περιοδεία, προσγειωνόμενος στην Ουάσινγκτον για να πει στο Κογκρέσο τι συμβαίνει απέναντι από τον Ατλαντικό.
Ο Φάρατζ κατήγγειλε τις δρακόντειες καταστολές της ελευθερίας του λόγου στη Βρετανία και προειδοποίησε την Αμερική να μην ακολουθήσει το ίδιο αυταρχικό μονοπάτι. Ακόμα και ανέφερε τα ονόματα Λάινχαν και Λούσι Κόνελι (φυλακισμένη για ανάρτηση φυλετικού μίσους), χρησιμοποιώντας τους ως παραδείγματα της νέας εθνικής ενασχόλησης του Ηνωμένου Βασιλείου: την ποινικοποίηση της γνώμης.
Σειρά είχε ο Κιρ Στάρμερ να εξεράγει στο Κοινοβούλιο. Ο Πρωθυπουργός κατηγόρησε τον Φάρατζ ότι «κακολογεί τη Βρετανία». Ο Θεός φυλάξοι να κρατήσει κάποιος έναν καθρέφτη.
Η θέση του Στάρμερ φαίνεται να είναι: «Αγαπάμε την ελευθερία του λόγου – εκτός αν τη χρησιμοποιείς». Η κυβέρνησή του είναι εντάξει με τις διαμαρτυρίες, αρκεί να είναι ευγενικές, σιωπηλές και προεγκριμένες. Και αν δεν σου αρέσει; Προφανώς, μισείς τη Βρετανία.
Ακόμα και οι ίδιοι οι υπουργοί του Στάρμερ αρχίζουν να φαίνονται άβολα. Ο Υπουργός Υγείας Γουές Στρίτινγκ πρόσφερε το μόνο ενήλικο σχόλιο σε αυτό το χάος: «Η αστυνομία πρέπει να εστιάζει στους δρόμους, όχι στα tweets». Κρίμα που η κοινή λογική είναι μειοψηφική θέση σε αυτή την κυβέρνηση.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτό: Η Βρετανία δεν γλιστράει απλώς στη λογοκρισία. Βαδίζει εκεί με στρατιωτικό βήμα, με νομική κάλυψη και χειροκροτήματα από τα ΜΜΕ.
Νόμοι όπως ο Online Safety Act πωλήθηκαν ως προστασίες από βλάβη. Στην πράξη, είναι αμβλεία όργανα που χρησιμοποιούνται για να σιωπήσουν το λάθος είδος απόψεων. Και η αστυνομία; Είναι κολλημένη να επιβάλλει «ατμόσφαιρες», όχι βία.
Έτσι πεθαίνει η ελευθερία – όχι με έναν κρότο, αλλά με ένα χτύπημα στην πόρτα για ένα meme.
Η Βρετανία έχει γίνει ένα μέρος όπου η ιδέα της κυβέρνησης για δικαιοσύνη είναι να διώκει τον λόγο ενώ το βίαιο έγκλημα παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτο. Και οποιαδήποτε προσπάθεια να ηχήσει ο συναγερμός αντιμετωπίζεται με κούνημα δαχτύλου και πατριωτικό gaslighting από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Αλλά εδώ είναι η αλήθεια που ο Στάρμερ δεν θέλει να ακούσει: η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου δεν είναι «κακολογία της Βρετανίας». Είναι προσπάθεια να τη σώσει.