Πληθαίνουν πλέον τα δημοσιεύματα του γνήσιου πατριωτικού χώρου, για την ατεκνία που μαστίζει την Ελλάδα, μια Ελλάδα του «να περνάμε καλά» που την φόρεσαν, στους πολίτες, σταδιακά, πολιτικές εκλεγμένων από τον λαό κυβερνήσεων προερχόμενες κυρίως από τον «προοδευτικό» χώρο γενικώς και αορίστως, στο κυνήγι του ψήφου, ξεσηκώνοντας τον γυναικείο πληθυσμό, με το φαιδρό και ανάξιο σύνθημα, κάτω οι πιατοπλυτούδες, αφού έτσι αποκαλούσαν την Ελληνίδα οικοκυρά που έχτιζε γιούς και κόρες για την κοινωνία, και την καλούσαν να βγεί έξω και μακριά από το σπίτι της, και ..ότι ήθελε προκύψει ως «εργαζόμενες ή και αδιόριστες» αρκεί να μην πλένουν τα πιάτα από το φαί που έφαγε η οικογένεια όλη, και τις απαξίωναν μέχρι και θεατρικά όπως η «Μαίρη Παναγιωταρά» που εξιστορούσε την ημέρα της, όπως συνέφερε τους προοδευτικούς αυτής συγγραφέα και εκτελέστρια, εκεί, που αλλου, στις Μπραχάμες, εισπράττοντας πολλά χειροκροτήματα.
Σατίριζαν λοιπόν την οικογένεια, δηλαδή τις γνήσιες Ελληνίδες οικοκυρές, που την κρατούσαν όρθια, οι ίδιες με τον εργαζόμενο αγώνα τους. Υπάρχουν όμως και σε πείσμα των της παρακμής «προοδευτικών» ακόμα και σήμερα τέτοιες, αν και δεν πολυθαυμάζονται, αλίμονο, η ύπαρξη τους από τους «εκτροχιασμένους» μιας κακώς εννοούμενης προόδου, αφού δεν είναι (τα πάντα) όλα για το εύκολο εισόδημα. Και έτσι προέκυψε και καλά κρατεί, η ατεκνία που μαστίζει την Ελλάδα.
Που είναι η Πολιτεία; Μια πολιτεία λες και διαφεντεύει ένα κράτος χωρίς ιστορία, μιας ιστορίας που αξίζει να υπάρχει για να διδάσκεται. Παγκοσμίως, και αντ αυτού κάνει ότι μπορεί, δια του αφανισμού, να ξεχαστεί.
Που είναι λοιπόν η Πολιτεία για να στηρίξει την εργαζόμενη μητέρα, που εκεί θάπρεπε να έχει, προ πολλού πολλού, δοθεί το βαρύ και ανθυγιεινό επίδομα; Και δεν χορηγείται ένεκα της παρακμιακής ισότητας. Ποια είναι αυτή; Ομιλούν περι ισότητας με το νου τους στα ψηφαλάκια (είναι τώρα ώρα για να ξεχωρίζουμε;) λένε μεταξύ τους προεκλογικά. Οι της μιας «προοδευτικής» σήμερα ολιγαρχίας που δυστυχώς την βλέπουμε να πείθει και να αυγαταίνει, εις βάρος των τόσων αξιών, της αυτής αφ εαυτής προόδου.
Λύσεις λοιπόν είναι ένα επίδομα, στις εργαζόμενες, δια γάμου μητέρες, ξανά εργαζόμενες δια γάμου τέτοιες, αναλόγως αριθμού τέκνων, αριθμητικώς προοδευτικά αυξανόμενο αναλόγως αριθμού και ηλικίας τέκνων αυτών, ή αλλιώς σε κάποια, και ανάλογη μείωση ωρών, του οκταώρου, παροχής υπηρεσιών στην εργασία τους, αρχής γενομένης από τον δημόσιο τομέα άμεσα. Βεβαίως και θα ξεσηκωθούν οι άτεκνες «σιγά που θα δουλεύουμε εμείς γι αυτές» όμως εφόσον τους φανεί «βαριά η καλογερική» που μόνο τέτοια δεν θα είναι, ούσα η υπερεπάρκεια, υπάρχει και η παραίτηση, καθ όσον ήδη υπάρχουν πολλές πρόθυμες άτεκνες για να την «επωμισθούν» και ήδη καθημερινής πρωτοσέλιδο ενημερώνει, μέρα παρα μέρα, για το πόσες χιλιάδες θέσεις ανοίγουν στο δημόσιο, και όποιος νομίζει, από τον «προοδευτικό κυρίως» αλλα και μη, πολιτικό χώρο, για το πως το ζωτικό για την χώρα πρόβλημα της ατεκνίας πιο δίκαια λύνεται και αλλιώς, γιατί δεν καταθέτει τις προτάσεις του, και τις αποφεύγει λες «και δεν τρέχει τίποτα» παρά μόνο ζήτω τα ψηφαλάκια, και μέχρι εκεί η της εξουσίας ερμηνευόμενη ίδια της εκλογής ως μία «ίωση» που μας αλλάζει τα φώτα.