Η Τουρκική παγίδα των Μπαϊρακτάρ: Το Bayraktar TB2 πωλούνταν ως «ανεξάρτητο προϊόν στο κουτί». Στην πραγματικότητα, είναι μια… εξάρτηση με φτερά! Η νέα ανάλυση του Αντιπροέδρου της Αεροδιαστημικής Υπηρεσίας του Ισραήλ, @ShayGal84 !
Γιατί οι πελάτες της Τουρκίας πρέπει να είναι επιφυλακτικοί και γιατί η διπλωματία των drones της Τουρκίας παγιδεύει τους δικούς της πελάτες;
Η Τουρκία δεν ξεκίνησε από το μηδέν: Αντέγραψε πρώτα τα ισραηλινά ΜΕΑ «Ερευνητής» και «Ερωδιός», ενώ υπέκλεψε τα αμερικανικά Predator / Reaper. Η φήμη για το Μπαιρακτάρ TB2 προέρχεται από το Καραμπάχ (2020) και την Ουκρανία (2022). Μόλις η Ρωσία προσαρμόστηκε, το TB2 υποβαθμίστηκε σε αναγνώριστικο drone. Εκεί ακριβώς καταρρίφθηκε ο μύθος. Το Μπαϊρακτάρ δεν είναι το «θαυματουργό όπλο» για το οποίο προσπαθούσαν να μας πείσουν τόσο ο Ερντογάν, όσο και ο Ζελένσκι…
Ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 από τον Özdemir Bayraktar. Τώρα διοικείται από τον Selcuk Bayraktar – γαμπρό του Ερντογάν. Υπό την αιγίδα του Ερντογάν, η BaykarTech μετατράπηκε σε κάτι περισσότερο από μια απλή εταιρεία: Έγινε μέρος της οικογενειακής αυτοκρατορίας, όπου η πολιτική, οι επιχειρήσεις και τα drones συνδυάζονται. Η προωθούμενη ως «ανεξαρτησία», στην πραγματικότητα αποτελεί επίδειξη κρατικής υποστήριξης και σχέσης εξουσίας και χρήματος. Η Baykar δεν είναι απλώς μια βιομηχανική επιτυχία. Είναι η απόλυτη οικογενειακή επιχείρηση που μετατράπηκε σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.
Τα πρώτα TB2 λειτουργούσαν με αυστριακούς BRP_Rotax κινητήρες, καναδικά L3HarrisTech οπτικά WESCAM και γερμανικούς hensoldt αισθητήρες. Η Οτάβα πάγωσε τις εξαγωγές (2020), με μερική αντιστροφή (2024) της απόφασης. Έως το 2025, περίπου 120 εκατομμύρια δολάρια σε επαναλαμβανόμενες πωλήσεις WESCAM. Οι «αυτόχθονες» κινητήρες Μπαϊρακτάρ παραμένουν όμηροι της δυτικής αδειοδότησης.
Τα 24 TB2 της Πολωνίας στο πλαίσιο σύμβασης NSPA (εκπαίδευση, υλικοτεχνική υποστήριξη) με σκοτεινούς, παρασκηνιακούς όρους. Η Κροατία εισήγαγε 6 TB2s και έγινε το πρώτο μέλος του NATO που τα έθεσε σε λειτουργία. Στα Βαλκάνια, πρωταγωνιστούν οι διεφθαρμένες χώρες: Αλβανία, Κόσοβο, Βοσνία, όπου οι αδιαφανείς συμφωνίες διευρύνουν τη μόχλευση. Δεν μιλάμε πλέον για πωλήσεις, αλλά για «χορηγίες» σε πολιτικές τσέπες…
Το TB2 υποσκάπτει τα MQ-9 Reaper, Hermes-900, CH-4/Wing Loong. «Αρκετά καλό» για πολέμους στα σύνορα. Αλλά οι κυρώσεις πνίγουν τις αλυσίδες εφοδιασμού. Η εξάρτηση περιορίζει την κυριαρχία στο χρονοδιάγραμμα της Άγκυρας.
Το Πακιστάν πετάει σε πεδία τουρκικά UAV και κινεζικά CH-4/Wing Loong. Διπλή γραμμή τροφοδοσίας ανθεκτική στις κυρώσεις. Μεταφορά Άγκυρας και υποστήριξη Πεκίνου, δηλαδή φθηνή αεροπορική ισχύς σε 2 μέτωπα. Κασμίρ και Ινδικός Ωκεανός. Τουρκία, Πακιστάν, Κίνα συγκλίνουν σε ένα οικοσύστημα πακιστανικής εξάρτησης, το οποίο είναι ένα δίκοπο μαχαίρι.
Το TB2 ήταν καθοριστικό στο Tigray της Αιθιοπίας, έπειτα στο Μαλί και Νίγηρα. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η Τουρκία με το TB2 παραβίασε το εμπάργκο στη Λιβύη και στο Σουδάν. Μιλάμε ξεκάθαρα για μίζες και όχι εμπόριο.
Το πάγωμα της ΕΕ (2019), οι αμερικανικές CAATSA (2020), η καναδική παύση (2020). Σταματήματα κινητήρων, τσοκ μεταφοράς, διακοπές λογισμικού. Στην κρίση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, το δίκτυο υπηρεσιών TB2 θα σταματήσει ακριβώς όταν η Άγκυρα θα το έχει ανάγκη.
Για Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρο η απάντηση είναι συμμετρική: Ανίχνευση σε επίπεδα. Ευέλικτο C-UAS. Δολώματα. Επιθέσεις σε επίγειους σταθμούς. Μαζική όχληση και όχι ύψιστος κίνδυνος.
Ακόμα και οι χώρες που είναι ήδη συνδεδεμένες με τα TB2 μπορούν κάλλιστα να διαφοροποιήσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και να απεμπλακούν από την «τουρκική παγίδα»: Η ισραηλινή εμπειρογνωμοσύνη σε UAV και αντιμετώπιση UAS, αμερικανική συντήρηση και λογισμικό, καναδικά οπτικά (WESCAM), αυστριακοί κινητήρες (Rotax), γερμανικοί αισθητήρε. Η «ανεξαρτησία» της Άγκυρας στηρίζεται σε δυτικές ρίζες. Η πραγματική διέξοδος για τους πελάτες του Ερντογάν είναι το άνοιγμα αυτών των καναλιών και η απεμπλοκή τους από την εξάρτηση της εταιρείας του «γαμπρού του Ερντογάν»