“Μέσα από τα χαλάσματα εξείχαν χέρια, πόδια, σπασμένα κρανία. Οι δεξαμενές νερού ήταν γεμάτες με πτώματα”:
Σαν σήμερα, τη νύχτα της 13 προς 14 Φεβρουάριου 1945, 1.400 Αμερικανικά και Βρετανικά αεροπλάνα σε σχηματισμό V, διασχίζουν, χωρίς αντίσταση, τον ουρανό πάνω από τη Δρέσδη.
Στην πόλη, ο πληθυσμός, μαζί με τα εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα και τους γέροντες, πρόσφυγες απ’ τα ανατολικά, κοιμόνταν αμέριμνος. Ήταν σίγουροι ότι η Δρέσδη δεν ήταν στόχος.
Η πόλη δεν είχε στρατηγική/στρατιωτική αξία. Η αντιαεροπορική άμυνα ήταν ανύπαρκτη και οι ναζιστικές αρχές την είχαν ήδη εγκαταλείψει. Στην Δρέσδη δεν υπήρχαν πια οργανωμένα χιτλερικά στρατεύματα,καμιά οργανωμένη αντίσταση απο τους ναζί.
Η Δρέσδη, η “Βενετία του ‘Ελβα” όπως αποκαλείτο, ήταν μια πόλη μνημείο, γεμάτη αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, βιβλιοθήκες, θέατρα, μουσεία, πάρκα
Μια πόλη απαράμιλλης πολιτιστικής ομορφιάς και γι’ αυτό-σε συνδυασμό με την ελάχιστη σημασία που είχε για την εξέλιξη του πολέμου-είχε μείνει ανέπαφη από τους βομβαρδισμούς.
Όμως ο πραγματικό στόχος δεν ήταν οι ναζί αλλά η Σοβιετική Ένωση, που, όπως έγραψε ο Τσώρτσιλ “είχε γίνει θανάσιμος κίνδυνος για τον ελεύθερο κόσμο..έπρεπε να δημιουργήσουμε χωρίς καθυστέρηση ένα νέο μέτωπο για να σταματήσουμε την πορεία της προς τα μπρος..το μέτωπο αυτό έπρεπε να ευρίσκεται όσο το δυνατόν ανατολικότερα”.
Τα βομβαρδιστικά των Άγγλων και των Αμερικανών έριξαν περίπου 250 εμπρηστικές βόμβες, 3.000 εκρηκτικές βόμβες και 400.000 βόμβες θερμίτη που σκοτείνιασαν τον ουρανό.
Το μείγμα φωσφόρου και εμπρηστικών ήταν προσχεδιασμένο για να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Οι βραδυφλεγείς βόμβες φωσφόρου προκαλούσαν τον πληθυσμό να βγει από τα καταφύγια και ύστερα τα πάντα τυλίγονταν μέσα σ’ ένα τσουνάμι φωτιάς που απανθράκωνε, έλιωνε και εξαύλωνε ό,τι βρισκόταν στο διάβα του.
Τεράστιες θερμοκρασίες αναπτύχθηκαν και όσοι προσπαθούσαν μέσα στον πανικό να διαφύγουν από το τσουνάμι της φωτιάς αποτελειώνονταν από τα Aμερικάνικα καταδιωκτικά Mustang.
Περίπου 25.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν άμαχοι. Το 90% του ιστορικού κέντρου της πόλης παραδόθηκε στις φλόγες και σε ακτίνα 8 τετραγωνικών χλμ. η πόλη ερημώθηκε.
Η Δρέσδη καιγόταν επί επτά ημέρες, αφήνοντας στους δρόμους χιλιάδες απανθρακωμένα πτώματα. Από την πύρινη λαίλαπα δε γλύτωσαν ούτε τα μπαρόκ και αναγεννησιακά μνημεία ,όπως η όπερα “Semperoper”, το παλάτι Τσβίνγκερ και το σύμβολο της πόλης, ο καθεδρικός Ναός της Παναγίας, “Frauenkirche”.
Οι ζημιές που σημειώθηκαν στους ελάχιστους στρατιωτικούς στόχους, που βρίσκονταν στο βόρειο τμήμα της πόλης, ήταν μικρότερες από αυτές στην παλαιά πόλη.
Το μαζικό έγκλημα της Δρέσδης-το μεγαλύτερο απο παρόμοιους βομβαρδισμούς που έγιναν-ήταν μέρος ευρύτερου εγκληματικού σχεδίου των Αγγλοαμερικανών για ισοπέδωση πόλεων και μαζικές δολοφονίες αμάχων, στο τέλος του πολέμου, όταν η ναζιστική Γερμανία ουσιαστικά είχε ηττηθεί.
Στην Ανατολή, η ισοπέδωση πόλεων/εγκαταστάσεων άφηνε “καμένη γή” για τον Σοβιετικό στρατό, που προέλαυνε, χωρίς να τον διευκολύνει στρατιωτικά. To αποτέλεσμα ήταν αμέτρητες δολοφονίες αμάχων, άσκοπες απώλειες στρατιωτών των επιτιθέμενων και ανυπολόγιστες καταστροφές υποδομών.
Το οργανωμένο έγκλημα των Αγγλοαμερικανών κορυφώθηκε στην Δρέσδη. Μπροστά στην κατακραυγή, ο Τσώρτσιλ-που είχε υποστηρίξει με ενθουσιασμό το σχέδιο των μαζικών καταστροφών και δολοφονιών-άρχισε να παίρνει αποστάσεις. Βέβαια οι Αμερικανοί-με την στήριξη προσωπικά του Τσώρτσιλ-συνέχισαν την ίδια τακτική αμέσως μετά, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι.
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, στα απομνημονεύματα του, για την Δρέσδη δεν αναφέρει τίποτα.
Προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον βομβαρδισμό ως κοινή απόφαση με την Σοβιετική Ένωση για να δικαιολογήσουν το έγκλημα. Οι Σοβιετικοί όμως όχι μόνο δεν είχαν καμία συμμετοχή και καταδίκασαν την επίθεση αλλά, μαζί με τον λαό της πόλης, βοήθησαν μεταπολεμικά και στην αποκατάσταση των υποδομών.
Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης, όπως και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ήταν ένα έγκλημα πολέμου, απόδειξη ότι ενώ οι λαοί έδιναν τον αντιφασιστικό αγώνα, οι ηγεσίες των αστικών “δημοκρατιών” (οι ίδιες που είχαν εκθρέψει τον Χίτλερ) έβαζαν την ιμπεριαλιστική τους σφραγίδα στον κόσμο.