Η σούπα πατσά, μια αιώνια λιχουδιά της τουρκικής κουζίνας, βρίσκεται για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, αυτή τη φορά χάρη σε μια προσπάθεια καταχώρισης από τη γειτονική Ελλάδα
Ένας φάκελος που συνέταξαν ιδιοκτήτες επιχειρήσεων από τη Θεσσαλονίκη υποβλήθηκε στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού για να συμπεριληφθεί στον κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO με την ονομασία «πατσάς».
Συνεχίζει το δημοσιευμένο κείμενο:
Η σούπα πατσά, μια από τις πιο βαθιά ριζωμένες γεύσεις της Τουρκίας, που εκτείνεται από την κουλτούρα του δρόμου μέχρι την κουζίνα του παλατιού, έχει γίνει το επίκεντρο ενός διεθνούς διαγωνισμού εμπορικών σημάτων.
Η Ελλάδα έχει ξεκινήσει την επίσημη διαδικασία για την ένταξη αυτής της σούπας από εντόσθια, την οποία συνδέει ιδιαίτερα με την πόλη της Θεσσαλονίκης και την αποκαλεί «πατσά», στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO .
Σύμφωνα με ειδήσεις που αναφέρθηκαν ευρέως στον ελληνικό τύπο, η δεξιοτεχνία στην παρασκευή της σούπας και η σύνδεσή της με την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης αποτελούν τα ισχυρότερα επιχειρήματα για την υποστήριξη του φακέλου.
Αυτή η πρωτοβουλία, με επικεφαλής εμπόρους της Θεσσαλονίκης, θα υποβληθεί απευθείας στην UNESCO μετά από υπουργική έγκριση.
Αυτή η κίνηση πυροδότησε μια νέα συζήτηση στον κόσμο της γαστρονομίας.
Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η κουλτούρα του πατσά είναι κυρίως μια ανατολίτικη και οθωμανική κληρονομιά και επισημαίνουν ότι η «ιδιοποίηση» αυτής της λιχουδιάς έρχεται σε αντίθεση με τα ιστορικά γεγονότα.
Ενώ είναι γνωστό ότι η κουζίνα με τα εντόσθια ασκούνταν και από μη μουσουλμάνους υπηκόους κατά την οθωμανική περίοδο, τονίζεται ότι ο πραγματικός χαρακτήρας του πιάτου ανήκει σε αυτές τις περιοχές.
Το ταξίδι της σούπας πατσά στις χώρες της Ανατολίας δεν θεωρείται απλώς ένα πιάτο, αλλά μια κληρονομιά της αστικής κουλτούρας.
Το γεγονός ότι ο διάσημος ταξιδιώτης Εβλιγιά Τσελεμπί επαίνεσε τους πωλητές πατσά και ποδαριού στην Κωνσταντινούπολη στο ταξιδιωτικό του 17ου αιώνα αποδεικνύει ότι αυτή η παράδοση έχει ιστορία τουλάχιστον 400 ετών.
Η ύπαρξη καταστημάτων που εξυπηρετούσαν μέχρι αργά το βράδυ δείχνει ότι ο πατσάς ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής στην πόλη πριν από αιώνες, όπως ακριβώς είναι και σήμερα…
Η τελευταία πρωτοβουλία της Ελλάδας αναζωπύρωσε παλαιότερες γαστρονομικές διαμάχες μεταξύ των δύο χωρών.
Τουρκικές λιχουδιές όπως το τζατζίκι, το γιαούρτι, ο μπακλαβάς και το ντονέρ έχουν επίσης αποτελέσει αντικείμενο παρόμοιων διεκδικήσεων ιδιοκτησίας στη δημόσια σφαίρα, καταλήγει το δημοσίευμα.
—
που κολαει το χοιρινο.Αν τρωνε η οχι .Ο πατσας που τρωμε γινεται απο μοσχαρι η γιδοπροβατο
Ο πατσάς είναι μοσχάρι ρε ζώα. Κοιλιά ποδαράκια στομάχι κλπ. Ποιο χοιρινο ρε άσχετα βοδια;
Στην Τουρκία τρώνε Skembe (σκεμπέ) που είναι σούπα από μοσχαρίσιο στομάχι βρασμένο, ψιλικομένο ή χοντροκομμένο με σκορδοστούμπι και ενίοτε και με βρασμένα μάγουλα μοσχαρολεφαλής, δεν έχει καμμία σχέση με “πατσά” από ποδαράκια χοιρινά κτλ εντόσθια είτε χοιρινά είτε μοσχαρίσια που τρώμε στην Ελλάδα σαν παραλαγή, άρα κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας, Εξάλλου το χοιρινό κρέας είναι σπάνιο στην Τουρκική αγορά κρεάτων και αδύνατον να διαθέσει ποσότητες ικανές για την ζήτηση χιλιάδων εστιατορίων skembeci (σκεμπετζίδικων), ότι σας κατέβει γράφετε.
μελανας ζωμός λεγόταν και είναι τουλάχιστον από το 500 πχ ,τα Μογγολία πάλι ψευδονται ασυστόλως, μην ξεχνάμε κΙ ο όμηρος Τούρκος ήταν, Ομέρ λεγόταν και τον κλέψαμε εμείς…….
Casus Belli !