Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ διεξάγουν μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν
η οποία ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 και αυτό παρά το ότι η Τεχεράνη εμφανιζόταν διαλλακτική στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό της πρόγραμμα στη Γενεύη, ενώ αποκαλύφθηκε από Αμερικανούς και Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι οι συνομιλίες αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως διπλωματικό προκάλυμμα για την προετοιμασία της επίθεσης.
Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος
Την 1η Μαρτίου 2026, η βρετανική βάση στο Ακρωτήρι δέχτηκε πλήγμα από drone καμικάζι τύπου Shahed, προκαλώντας περιορισμένες ζημιές στον διάδρομο προσγείωσης. Αναφορές όμως κάνουν λόγο για «προβοκατόρικα» πλήγματα που στοχεύουν σε πόλεμο δια αντιπροσώπων και στην αποσταθεροποίηση του νησιού, θέτοντας την Κύπρο σε κατάσταση «κόκκινου» συναγερμού, ενώ για πρώτη φορά από το 1974, η Ελλάδα ενεργοποίησε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα με την Κύπρο, αποστέλλοντας σημαντικές δυνάμεις για την ενίσχυση της αεράμυνας της νήσου. Παράλληλα μια μονάδα Patriot μετακινήθηκε στην Κάρπαθο για τη δημιουργία μιας αντιαεροπορικής «ομπρέλας» στην Ανατολική Μεσόγειο και την προστασία του εθνικού εναέριου χώρου από πιθανές απειλές drones ή πυραύλων.
Αυτή η κατάσταση αποτυπώνει την εικόνα μιας γενικευμένης περιφερειακής σύρραξης που πλέον λαμβάνει διεθνείς διαστάσεις, θυμίζοντας τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας. Η κινητοποίηση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων μετατρέπει την Ανατολική Μεσόγειο σε ένα «ηφαίστειο»:
Γαλλία και Ιταλία στέλνουν ναυτικές δυνάμεις και αεράμυνα ενισχύοντας τον άξονα προστασίας της Κύπρου και των ενεργειακών οδών. Ενώ από Γερμανία και Αγγλία αναμένονται δυο πολεμικά τους με αεράμυνα περιοχής η εμπλοκή τους υπογραμμίζει ότι η Δύση θεωρεί την ασφάλεια του Ισραήλ και τη σταθερότητα των βάσεων στην Κύπρο ως «κόκκινη γραμμή».
Η «πολεμική βεντάλια» που απλώνεται εγκυμονεί τον κίνδυνο ενός ατυχήματος ή μιας παρεξήγησης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε απευθείας σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων.
Αυτά τα γεγονότα εφόσον συνεχιστούν οδηγούν σε οικονομική ασφυξία την Ευρώπη εφόσον αυτή είναι ο «αδύναμος κρίκος» σε αυτή την κρίση. Είναι σαφές ότι η διπλωματία έχει πλέον δώσει τη θέση της στα όπλα, και το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει κρίση, αλλά πόσο θα διαρκέσει και αν υπάρχουν περιθώρια αποκλιμάκωσης πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.
Πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε μια πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση και η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει καμία πολεμική εμπλοκή στην υπόθεση της Μέσης Ανατολής
Η θέση της Μαδρίτης που κάνει διαχωρισμό μεταξύ των υποχρεώσεων προς το ΝΑΤΟ (αμυντικές) και των μονομερών επιχειρήσεων των ΗΠΑ (επιθετικές), αρνούμενη τη χρήση του εδάφους της για τις δεύτερες χωρίς ρητή έγκριση από το Κοινοβούλιο, ενώ μας δείχνει πως μια χώρα-μέλος της ΕΕ μπορεί να παραμένει πιστός σύμμαχος χωρίς να γίνεται τυφλός ακόλουθος στρατιωτικών επιλογών που κρίνει ότι αποσταθεροποιούν τη Μεσόγειο. Με αυτή της την στάση, η Ισπανία ενισχύει το προφίλ της στον Παγκόσμιο Νότο και στον αραβικό κόσμο, παρουσιαζόμενη ως ένας έντιμος διαμεσολαβητής που σέβεται το διεθνές δίκαιο και αποτελεί θετικό παράδειγμα για τα κράτη που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.