Σήμερα, Κυριακή των Βαίων του 2026, συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Έξοδο των ελεύθερων πολιορκημένων Μεσολογγιτών
οι οποίοι επί περίπου έναν χρόνο ήταν περικυκλωμένοι από τις οθωμανικές δυνάμεις: Τούρκους, Τουρκαλβανούς και Αιγύπτιους του Ιμπραήμ.
Με το παλαιό (Ιουλιανό) ημερολόγιο, την Πέμπτη 8 Απριλίου του 1826, στο συμβούλιο των οπλαρχηγών και των προκρίτων λαμβάνεται ομοφώνως η απόφαση για τη μεγάλη Έξοδο και συντάσσεται η περίφημη “Απόφαση της Εξόδου”:
Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος
Βλέποντες τον εαυτόν μας, το στράτευμα και τους πολίτας εν γένει μικρούς και μεγάλους παρ΄ ελπίδαν υστερημένους από όλα τα κατεπείγοντα αναγκαία της ζωής πρό 40 ημέρας και ότι εκπληρώσαμεν τά χρέη μας ως πιστοί στρατιώται της πατρίδος εις την στενήν πολιορκίαν ταύτην και ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τούς δρόμους όλοι.
Θεωρούντες εκ του άλλου ότι μας εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας καί προμηθείας, τόσον από την θάλασσαν καθώς και από την ξηράν ώστε να δυνηθώμεν να βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί του εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως:
Η έξοδός μας να γίνη βράδυ εις τας δύο ώρας της νυκτός 10 Απριλίου, ημέρα Σάββατον καί ξημερώνοντας των Βαίων, κατά το εξής σχέδιον, ή έλθη ή δεν έλθη βοήθεια […]
Την Παρασκευή 9 Απριλίου ακολουθεί η μυστική οργάνωση του σχεδίου — ο επιχειρησιακός συντονισμός. Το Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες, που διακρίνονται σε δύο κύρια επίπεδα:
το στρατιωτικό, που κάλυψε τις πρακτικές ανάγκες της επικείμενης σύγκρουσης, και
το πνευματικό, που κάλυψε τις ψυχικές ανάγκες των πολιορκημένων, οι οποίοι προσήλθαν συλλογικά στους ναούς της “Ιερής Πόλης” για την “τελευταία κοινωνία” των Αχράντων Μυστηρίων. Ο ίδιος ο Επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ κοινώνησε και ευλόγησε τους αγωνιστές.
Με αυτά τα πνευματικά εφόδια, οι Μεσολογγίτες και οι Μεσολογγίτισσες, από το βράδυ του Σαββάτου έως τα ξημερώματα της Κυριακής των Βαίων, 11 Απριλίου του 1826, πραγματοποίησαν την ιερή πορεία προς την ελευθερία ή τον θάνατο, φωνάζοντας: “Επάνω τους!”
Έτσι, το Μεσολόγγι πέρασε στην αθανασία της ιστορίας.
Η επέτειος των 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου δεν είναι μια απλή υπενθύμιση ενός ιστορικού γεγονότος, αλλά μια διαρκής κραυγή για την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης. Το 1826, οι “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” επέλεξαν να μην ζήσουν γονατιστοί, μετατρέποντας την πείνα και την εξαθλίωση σε μια ηθική νίκη που συγκλόνισε τον κόσμο.
Σήμερα, δύο αιώνες μετά, το πνεύμα του Μεσολογγίου παραμένει τραγικά επίκαιρο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται με παρόμοια μορφή. Σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, νέοι “πολιορκημένοι” έρχονται αντιμέτωποι με τη βία των ισχυρών. Από τις ισοπεδωμένες πόλεις που δέχονται εισβολές έως τους λαούς που ασφυκτιούν κάτω από φανερά ή συγκαλυμμένα αυταρχικά καθεστώτα, η δυναμική παραμένει η ίδια: η επιβολή του θελήματος του ισχυρού πάνω στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του αδύναμου.
Χρέος όλων είναι να αναγνωρίζουμε τα “Μεσολόγγια” κάθε εποχής και να στεκόμαστε δίπλα σε όσους μάχονται ενάντια στη βία της επιβολής, υπενθυμίζοντας ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να είναι ελεύθερος!
Αλλο ενα ιστορημα της μετριοτητος μου εισαχθεν το ετος 2.000 στη Νεοελληνικη Βιβλιοθηκη του Πανεπιστημιου της Οξφορδης : απο τον Ανδρεα Γουλα.
Η αντιπαραθεση του Ιστορικου ανδρος Φ.Π. Ανδρεα Γουλα στις Σεντονιαδες που ουδεις διαβαζει , αλλα χρησιμοοιουν με ανουσιες αντιγραφες σχολικων βιβλιων , ολων των χωρων της ενταυθα εφημεριδος περιοριζοντα; ς των … αυτοδιαφημιζομενων επιφανων δασκαλων του Εθνους !…
Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΕΛΛΑΣ Κι’ αυτο διοτι ειναι συλλεκτικο Ιστορημα οπως ολα του Φ.Π.
Με Τιμη
07-04- 2026 Φ.Π.
Λόγω του επικαίρου των ιστορικών ονομασιών, θα προσπαθήσω να αναλύσω πόθεν προέρχονται οι ονομασίες {Ελλάς , Ελλην, Γραικός , Greece , Greek . Η Ελληνική Ιστορία δεν άρχισε με τον ασπασμό των Ελλήνων στο Χριστιανισμό , αλλά πολλές χιλιάδες χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Η ελληνική δε Φιλοσοφία , ήταν αυτή που έθεσε τις βάσεις της φιλοσοφίας και από αυτήν εδιδάχθησαν και οι Αγιοι Απόστολοι, οι οποίοι κήρυξαν τη διδασκαλία του Θεανθρώπου . Ομως ο όρος «ημίθεος» προηπήρξε του όρου «θεάνθρωπος». Δεν μας διαφεύγει δε ότι η Πολιτεία πρώτα απέκτεινε τον Σωκράτη και κατπιν τον Ιησού. Οι διαφορές ; η πόλη και η Ανάσταση.. Οι λόγοι ,οι ίδιοι .
Ο Γιάννης Κορδάτος στο βιβλίο του : «Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας» αναφέρει για τον Σωκράτη τα εξής : «Η πεισματική του επιμονή να κηρύχνη τις αντιδημοκρατικές του ιδέες και νέα δόγματα , ήταν επικίντυνη και υπονομευτική του δημοκρατικού πολιτεύματος». {Σελίς 288} Και συνεχίζει «… Ο Σωκράτης είναι επικίντυνος εχτρός της Αθηναϊκής Δημοκραίας και σαν τέτοιος έπρεπε να διωχτή». {Σελίς 246}.
Είναι γεγονός ότι η διδασκαλία του Ιησού ήταν υπονομευτική για το Ρωμαϊκό καθεστώς της εποχής, αλλά κυρίως ήταν καταλυτική για τους Φαρισσαίους άρχοντες . .γιατί πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο Ιησούς έξω από οικονομικές θεωρίες, ήταν ο ιδεαλιστής και απλοϊκκός προλετάριος . Ηταν αυτός που ξεκίνησε τη σύγκρουση του εκσυγχρονισμού με την παραδοσιοκρατία . Ο δε «Πλάτων» στον «Κρίτωνα» αποδίδει στον Σωκράτη τη δοξασία της υποχρέωσης των πολιτών, να σέβονται τους νόμους της Πολιτείας ακόμα κι’αν αυτοί είναι καταφανώς άδικοι . Κι’αυτό όχι διότι θέλει να υποδείξει ότι οι πολίτες πρέπει να υποτάσσονται στο άδικο , αλλά γιατί θεωρεί ότι το οργανωμένο κοινωνικό σύνολο, βρίσκεται πιό ψηλά από την προσωρινή θέση του πολίτη , έστω κι’αν αυτή απειλείται από κάποιους άδικους νόμους της Πολιτείας .
Αν λοιπόν ο Σωκράτης ήταν εχθρός του δημοκρατικού πολιτεύματος τότε όλοι οι νομι- μόφρονες πολίτες είναι εχθροί και υπονομευτές της Δημοκρατίας . Επειδή όμως το θέμα
μας είναι κυρίως οι ονομασίες αναφέρομαι σ’αυτές . Η Ελλάς κατοικήθηκε πριν από σαράντα και πλέον χιλιάδες χρόνια . Οι πρώτοι κατοικοί της κατέβηκαν από την Ανατολική Ευρώπη και εγκατεστάθησαν στην εύφορη πεδιάδα της Θεσσαλίας . Οι δε
πρώτοι κάτοικοί της ήσαν οι «Πελασγοί». Ο Ομηρος αναφέρει στην «Ιλιάδα» τα τείχη της Αθηναϊκής Ακρόπολης «Πελασγικά». Ανεφέρει δε πελασγικές φυλές στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία . Οι κυριότερες φυλές ήσαν οι εξής : Πελασγοί , Ιωνες , Αχαιοί ,
Δωριείς , Αιολείς , Σελλοί , Μακεδόνες , Γραίοι κ.α. Ολοι αυτοί ξεκίνησαν από τη Θεσσαλία όπου είχαν αρχικς εγκατασταθεί . Οι Ιωνες στην Αττική , Κοριθία , Αχαΐα ,
Πίσσα της Ηλείας , Βόρεια Τριφλία και Κυνορία . Οι Αχαιοί στη Βορεια Πελοπόννησο,
Αργολίδα , Λακωνία και Μεσσηνία . Ο Ομηρος οναμάζει Αχαιούς όλους όσους έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμ.
Οι Αχαοί δημιούργησαν το Μυκηναϊκό Πολιτισμό, ο οποίος είχε πολλά κοινά σημεία με τον Μινωικό Πολιτισμό. Οι Δωτριείς ξεκίνησαν τελευταίοι από τη Θεσσαλία προς το νότο και είχαν συγγένεια με τους Μακεδόνες .Ησαν γενναίοι και σκληροί πολεμιστές και είχαν σιδερένια όπλα ,ενώ οι άλλες φυλές είχαν ορειχάλκινα. Εγκαταστάθησαν αρχικώς στη Δωρίδα και αργότερα πέρασαν στην Πελοπόννησο με την Ονομασία «Ηρακλειδείς», όπου κατενίκησαν στη διάβα τους τους Αχαιούς , οι οποίοι αναγκάσθησαν να περιοσισθούν στο κομμάτι που και σήμερα ονομάζεται «Αχαΐα».
Για την ονομασία Ελλάς υπάρχουν πολλέ και διάφορες εκδοχές . Ετσι θα αναφερθώ στο μύθο που αναφέρει ότι ο υιός του Δευκαλίωνα και της Πύρας ονομζοταν Ελληνας , » και όχι «Νώε». Μήπως οι Εβραίοι ιδιοποιήθησαν πριν από τους Σκοπιανούς την Ελληνική Ιστορία ; Τα τέκνα του υιού του Δευκαλίωνα και της Πύρρας Ελληνα , ήσαν τα εξής : «Δώρος» :γενάρχης των Δωριαίων. «Αίολος» : Από τον οποίον κατάγονταν οι Αιολείς . και ο «Ξούθος». Υιοί του Ξούθου ήσαν ο «Αχαιός» γενάρχης των Αχαιών , και ο «Ιων»
γενάρχης των Ιώνων . Μιά περίφημη τραγωδία του «Ευριπίδη» έχει ήρωα τον Ιωνα .
χη μύθος αναφέρει ότι ο Ιων ήταν στην πραγματικότητα υιός του θεού «Απόλλωνα» και της κόρης του Ερεχθέα «Κρέουσας», η οποία τον εγκατέλειψε σε μιά σπηλιά στην Ακρόπολη των Αθηνών, από όπου τον πήρε ο θεός Ερμής και τον έδωσε στην Ιέρεια των Δελφών για να τον μεγαλώσει , όπου κατόπιν δραματικών συνθηκών τον συνάντησε η
μητέρα του μετά από πολλά έτη.
Για την ονομασία Ελλάς , υπάρχει και η εκδοχή ότι η ρίζα της λέξης είναι «σολ» που
σημαίνει «φωτεινός». Παράγωγες λέεις είναι η Σελήνη και το Σέλας . κάποια άλλη εκδο-
Χη είναι ότι οι αρχαίοι ονόμαζαν τους Αρκάδες «Προσέλληνες», δηλαδή ότι προϋπρχαν της σελήνης . {Προ – Σελήνης}. Ο μεγάλος Ελληνας φιλόσοφος από τα Στάγειρα «Αρισ-
τοτέλης , στα «Μετεωρολγικά» του ανάφέρει και τα εξής :
«Περί την Ελλάδα την αρχαίαν, αυτή δ’εστί περί την Δωδώνην και τον Αχελώον, ώκουν γαρ Σελλοί εκείθεν και οι καλούμενοι Γραικοί , νυν δ’Ελληνες».Επομένως σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η ονομασία Γραικοί ήταν πιό παλιά από αυτή των Ελλήνων. Οταν οι Ρωμαίοι στρατιώτες πέρασαν από την Ιλλυρία , οι Γραικοί αυτοί ήσαν οι πρώτοι Ελληνες με τους οποίους ήρθαν σ’επαφή . Γι’αυτό και τους έδωσαν την ονομασία « Greci », που έμεινε στους Ελληνες .Η ονομασία αυτή προήλθε από μιά μικρή
Φυλή ονόματι «Γραίοι». Το ίδιο συνέβη και με τους Γάλλους που ονόμασαν τους Γερμανούς «Allemands» και τη Γερμανία «Allemagne» από τους Αλαμανούς που είχαν εκατασταθεί στα σύνορα της Γαλατείας .
Η ονομασία Γραικοί για τους Ελληνες , επεκράτησεν ιδιαιτέρως κατά τους βυζαντινούς χρόνους , διότι οι Βυζαντινοί ως χριστιανοί , απέφευγαν την ονομασία Ελληνες γιατί την ταύτιζαν με την «Ειδωλολτρεία» και ονόμαζαν τους Ελληνες «Γραικούς». Από τους Βυζαντινούς λοιπόν καθιερώθηκε αυτή η ονομασία και από αυτος την πήραν οι Οθωμα-νοί . Ο Αθανάσιος Διάκος από τη Μουσουνίτσα , όταν του ζήτησαν οι Τούρκοι να αλλαξοπιστήσει για να μην τον σουβλίσουν απάντηεν ως εξής : «Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε να πεθάνω». Και προτίμησε τον μαρτυρικό αυτό θάνατο. Το γεγονός πάντως είναι ότι όλες οι ελληνικές φυλές που κατοικούσαν στην Ελλάδα , ήσαν ενωμένες παρά τις εσωτερικές τους έριδες . Μιλούσαν την ίδια γλώσσα , είχαν τα ίδια ήθη και έθιμα και τους ίδιους θεούς . Ενα μεγάλο παράδειγμα είναι ο «Τρωικός Πόλεμος» όπου όλοι σχεδόν οι Βασιλείς των ελληνικών πόλεων έλαβαν μέρος εναντίον των Τρώων. Δηλαδή υπήρχε ελληνική εθνική συνείδηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποκαλούσαν τους άλλους λαούς «Βαρβάρους».Ο δε Σοφος Θαλης ο Μιλησιος ανεφερετο ουτω ::
«Τριών ένεκα χάριν έχω τη τύχη, πρώτον οτι αθρωπος εγενόμην και ου θηρίον, δεύτερον δ’ ότι ανήρ και ου γυνή και τρίτον δ’ ότι Ελλην και ου Βάρβαρος».
Με τιμη στην ενταυθα εφημεριδαν
07-04-2026 Φ.Π. Ανδρεας Γουλας Συγγραδεας Ιστορικος .
Να μου επιτρέψεις να κάνω μια διόρθωση σχετικά με το Γραικός και το Βυζαντινός. Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι που ζούσαν στην πολιτική πραγματικότητα που γνωρίζουμε ως “Βυζαντινή Αυτοκρατορία” δεν ονόμαζαν τους εαυτούς τους ούτε Βυζαντινούς ούτε Γραικούς. Αυτό που γνώριζαν ήταν ότι είναι Ρωμαίοι/Ρωμιοί, πολίτες της ελληνόφωνης Νέας Ρώμης του Βοσπόρου, γνωστής και ως Κωνσταντινούπολης.
Ο χαρακτηρισμός Έλλην περιέπεσε σε αχρηστία σε δύο φάσεις: α) Κατά την Ρωμαιοκρατία (πριν τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων), όπου οι κάτοικοι της Ελλάδας ήταν πλέον Ρωμαίοι πολίτες. Τότε ο όρος Έλλην άρχισε να δηλώνει την πολιτισμική καταγωγή και την παιδεία. β) Μετά τον Χριστιανισμό, όπου συνέβη η μεγάλη μεταβολή για τους Έλληνες που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό σε σχέση με εκείνους που παρέμεναν στην παλαιά θρησκεία. Οι πρώτοι αυτοπροσδιορίζονταν πλέον ως Ρωμιοί (δηλ. Ορθόδοξοι Χριστιανοί του ημέτερου γένους που διακρίνονταν από τους “αλλόφυλους” ελληνόφωνους της αυτοκρατορίας) και οι άλλοι αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες).
Με άλλα λόγια, στην Αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης ΠΟΛΙΤΙΚΑ όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι ήταν Ρωμαίοι/Ρωμιοί, όμως ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ Ρωμαίος ήσουν ως Χριστιανός ενώ Έλλην ως πιστός στο δωδεκάθεο. Και ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ίσχυε ότι οι Ρωμαίοι που κατάγονταν από τους αρχαίους Έλληνες γνώριζαν ότι ανήκαν στο γένος των Ελλήνων, αλλά επειδή η λέξη “Έλλην” είχε γίνει βρισιά (αφού σήμαινε τον άπιστο) απέφευγαν να τη χρησιμοποιούν για τους εαυτούς τους. Προτιμούσαν να λένε ότι έχουν “ελληνική παιδεία” όμως είναι “Ρωμαίοι στην πίστη”.
Το όνομα δεν ξεχάστηκε, απλά μεταλλάχθηκε σε θρησκευτική βρισιά.
Ο όρος “Βυζαντινή Αυτοκρατορία” και “ΓΡΑΙΚΟΣ” χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως εξώνυμο από τους Λατίνους της Δύσης. Είναι γνωστό ότι ο όρος “Βυζαντινός” επινοήθηκε από έναν Γερμανό λόγιο ονόματι Hieronymus Wolf το 1557.
Ενώ ο όρος ΓΡΑΙΚΟΣ (Greek) χρησιμοποιήθηκε από τους δυτικούς ως ο καλύτερος τρόπος για να προσβάλουν την αυθεντικότητα της ρωμαϊκής ταυτότητας της Νέα Ρώμης Κωνσταντινούπολης. Μας ονόμαζαν Γραικούς (Greacus). δηλ. Έλληνες αιρετικούς και μη Ρωμαίους.
Τέλος, η Οθωμανική Αυτοκρατορία υιοθέτησε τον όρο “Rum” (Ρωμιός) για το Γένος των Ελλήνων, αναγνωρίζοντας τη κληρονομιά ως Ρωμαϊκή και όχι ως “βυζαντινή”, με τη θρησκευτική ταυτότητα να παραμένει κεντρική.